Παρακάτω έχεις την ευκαιρία να γνωρίσεις την συντακτική ομάδα του Oneman. Τους ανθρώπους που είναι η ψυχή και η καθημερινότητα αυτού του site. Κάποιοι είναι από την πρώτη μέρα λειτουργίας του site, κάποιοι προστέθηκαν στην συνέχεια και μερικοί εργάζονται αλλού αλλά φροντίζουν συχνά να μοιράζονται με εσάς λίγη από τη σοφία τους. Η συντακτική ομάδα του Oneman δεν είναι πολλοί διαφορετικοί μεταξύ τους άνθρωποι. Είναι μια ομάδα ανθρώπων που κάνουν καθημερινά αυτό που αγαπούν περισσότερο από όλα. να ζουν, να γράφουν, να δημιουργούν.

Γράφω από τότε που έμαθα να γράφω και διαβάζω από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου. Σπούδασα θεατρολογία στο Καποδιστριακό και δημοσιογραφία στο Εργαστήρι. Δεν τα πάω πολύ καλά με τον ύπνο, τις μελιτζάνες και τους φανατικούς οπαδούς του οτιδήποτε - σε όλα τα υπόλοιπα θα τα βρούμε. Επαγγελματικά, γράφω, διαβάζω και μιλάω (από τη συχνότητα της ΕραΣπορ) από την εποχή που οι εφημερίδες ζύγιζαν έναν τόνο και τα περιοδικά φιλοξενούσαν έναν τόνο παραγωγές. Στο Oneman βρίσκομαι γιατί είναι ένα καταπληκτικό μέρος για να γράφει και να διαβάζει κανείς. Όταν μεγαλώσω θα γίνω εξερευνητής και θα ανακαλύψω τη θαμμένη σήραγγα που ενώνει τον Αισχύλο με τον Τζορτζ Ρομέρο.

Όλα έδειχναν ότι θα γράφω μόνο ευχές σε κάρτες γενεθλίων, αλλά ξαφνικά βρέθηκα στο ΜΑΧ, μετά από χρόνια στο Cosmo.gr της 24Media κι από κει στο ΟΝΕΜΑΝ. Στον ελεύθερο χρόνο μου πηγαίνω σε ματς της Α2, στα σινεμά του κέντρου και γράφω το πρώτο μου μυθιστόρημα. Συγγραφέας της 'Δευτέρας' (εκδ. Key Books).

Σπούδασα στο Μαθηματικό και στο Πανεπιστήμιο της Ζωής- έμεινα δίχως πτυχίο και από τα δύο. Η ζωή μου ξεκίνησε όταν έγινα μέλος της ομάδας προγράμματος στις Νύχτες Πρεμιέρας το 2008, με τις οποίες συνεργάζομαι ακόμα. Έχω γράψει για το ΣΙΝΕΜΑ, το ΠΟΠ+ΡΟΚ, το Esquire, το Cosmopolitan και το μπλογκ darkustv. Σήμερα γράφω για ποπ κουλτούρα στο Oneman, για τηλεόραση στο Flix και για NFL στο Sport24. Είμαι υπέρ του Ζοζέ Μουρίνιο και εναντίον των ταινιών που αξίζουν τρία αστεράκια.

Ξεκίνησα τη δημοσιογραφία μικρός, ηχογραφώντας σε κασετόφωνο εκπομπές με τον κολλητό μου και (αυτό)σχεδιάζοντας τη δική μου εφημερίδα στην τρυφερή ηλικία των 10 ετών. Μεγαλώνοντας, παραλίγο να κάνω στροφή προς τις οικονομικές σπουδές, γλιτώνοντας το ατύχημα στο τσακ. Μόλις συνήλθα, αποφάσισα να σπουδάσω Επικοινωνία και ΜΜΕ κι έπειτα από στάσεις σε Αθλητική Ηχώ, Ταχυδρόμο και Mad TV, βρέθηκα να αυτοσχεδιάζω στο ONEMAN. Προτιμώ το μπάσκετ από το ποδόσφαιρο, την πίτσα από το σουβλάκι και την κόκα κόλα από το νερό. Τρώω κάθε μέρα φέτα.

Πολλές ώρες μπροστά στην τηλεόραση, πολύ πιάσιμο στα χέρια από το διάβασμα στο κρεβάτι, πολύ δυνατά μουσική όταν διάβαζα για το σχολείο και πολλά λεφτά πεταμένα σε κακές ταινίες, απλά γιατί έπρεπε επειγόντως να μπω σε αίθουσα κινηματογράφου. Σπούδασα κάτι από Επικοινωνία και κάτι από Πολιτισμό στο Πάντειο κι αφού ξημεροβραδιαζόμουν που ξημεροβραδιαζόμουν όλη μέρα να μιλάω για ταινίες και το LOST σε ξένα fora, έκατσα και σκέφτηκα πώς θα μπορούσα να κάνω το χόμπι μου επάγγελμα. Αφού πήρα μια γεύση από τον έντυπο Τύπο, μ’ έφερε ο δρόμος μου απ’ το PopCode. Πιστεύω ότι ο Superman είναι καλύτερος από τον Batman και πως η αλήθεια κρύβεται στο Lion King.

Ήθελα να γράψω στο Oneman πριν αυτό δημιουργηθεί. Πέρασα και δεν ακούμπησα από το τμήμα Επικοινωνίας και ΜΜΕ της Αθήνας. Έχω υπάρξει σερβιτόρος, συντάκτης του MAX, συντάκτης αθλητικών site, εκπρόσωπος υπηρεσίας καταλόγου, εκπρόσωπος εξυπηρέτησης πελατών εταιρείας πόκερ στο Δουβλίνο, ερασιτέχνης ηθοποιός, ταχυδρόμος, γραμματέας και συντάκτης του Contra.gr. Δεν έχω δει κανένα Τζέιμς Μποντ. Η πρώτη συναυλία που πήγα στη ζωή μου ήταν του Σάκη Ρουβά και η δεύτερη του Λευτέρη Πανταζή. Έχασα το Ελλάδα-Ισπανία στο Euro 2004, γιατί έδινα κίτρινη ζώνη στο τάε κβον ντο (στα 20 μου). Σε τρία χρόνια είναι εξίσου πιθανό να είμαι αγρότης στο Μικρό Πάπιγκο με το να σπουδάζω Ψυχολογία στο Ρέθυμνο. Δεν τρώω ζάχαρη.

Πάνω που το είχα πάρει απόφαση να μη ξανασχοληθώ με τη δημοσιογραφία, τελικά η ζωή τα 'φερε έτσι ώστε να ασχοληθώ με το πιο ζωτικό κομμάτι της, αυτό που βγάζεις μούφα θέματα κατευθείαν απ' το μυαλό σου. Έχω περάσει απ' το Luben, έχω κάνει μια μεγάλη στάση δύο ετών στο Provocateur και έχω κάνει τον Καμμένο να διαβάσει ψεύτικο κείμενο μου ως αληθινό στο debate των πολιτικών αρχηγών. Αυτό σημαίνει ότι άγγιξα το ταβάνι μου από νωρίς. Τώρα απλά επιβιώνω.

Η 'καριέρα' μου στα περιοδικά ξεκίνησε την μέρα που έπεσαν οι Δίδυμοι Πύργοι. Και, από τότε, έχει ευλογημένα 'κατσικωθεί' στον άξονα γυναίκες (Max, Maxim, Nitro), σινεμά, σειρές και ταξίδια. Ευτυχώς που το ONEMAN ασχολείται ακριβώς με αυτά. Συν το φαγητό. Στο οποίο επίσης 'διαπρέπω'. Kατά τα άλλα 'περηφανεύομαι' για την ατζέντα μου, την γυναίκα μου, την κόρη μου, τους τρεις κολλητούς μου, το γούστο μου στα έπιπλα και την ικανότητα μου να μιλήσω 'ατραύλιστα' στις πιο όμορφες γυναίκες του πλανήτη.

Είκοσι χρόνια τώρα δηλώνω δημοσιογράφος, τα περισσότερα από αυτά με προφανές αμόρε τη Formula 1. Κρυφά όμως τη σοκολάτα και τη Scarlett Johansson. Γράφω μανιωδώς για αυτοκίνητα, πίστες και ειδικές διαδρομές σε περιοδικά/websites του ειδικού Τύπου, περιέγραφα τα Grand Prix στον Alpha και τον ANT1 και γενικά, μη κάνεις το λάθος να μου δώσεις μικρόφωνο. Δε θα το πάρεις πίσω. Σε στιγμή σπάνιας διαύγειας, σκέφτηκα πως στο Oneman θα μπορώ επιτέλους να πω ιστορίες, με τον τρόπο που θέλω να τις ακούω

Ο Μένιος Σακελλαρόπουλος δεν ασχολήθηκε με αποτρόπαια εγκλήματα μετά τις σπουδές του στη Νομική Θράκης παρά μόνο πολύ αργότερα, στα μυθιστορήματά του. Τον είχε κερδίσει ήδη η δημοσιογραφία, την οποία ταλαιπωρεί επί 38 συναπτά έτη. Πρόλαβε να γράψει μερικά… εκατομμύρια λέξεις (στο ΦΩΣ από το 1979, τη ΒΡΑΔΥΝΗ, το ΕΘΝΟΣ, τον ΕΛΕΥΘΕΡΟ ΤΥΠΟ, την ΑΘΛΗΤΙΚΗ ΗΧΩ, το SPORTIME, το DERBY, τις ΕΙΚΟΝΕΣ, το NITRO, το ACTIVE, τα ΕΠΙΚΑΙΡΑ), ενώ μέσα σε δεκατρία χρόνια έγραψε 13 βιβλία για να εκμεταλλεύεται το χρόνο και τη νύχτα! Από το 1992 ως και τις μέρες μας έκανε εικόνες τα κείμενά του στο MEGA, ενώ άγγιξε τα ραδιοφωνικά μικρόφωνα στο Κανάλι 1, την ΕΡΑ, τον SPORT FM, τον SENTRA FM και τον SPORT 24 RADIO. Έκανε τρεις φορές το γύρο της Ευρώπης φτάνοντας ως τη Νότια Αφρική, με χιλιάδες ρεπορτάζ και βίντεο, όλα με ένα δικό του χρώμα. Περπάτησε σε ιερούς ναούς του ποδοσφαίρου όπως το Γουέμπλει, το Μπερναμπέου, το Καμπ, Νου, το Όλντ Τράφορντ, άλλαξε πάσες με τον Ροναλντίνιο και τον Μέσι, του χαμογέλασαν ο Ζιντάν ο Μπέκαμ, ο Ρομπέρτο Κάρλος, ο Κριστιάνο Ρονάλντο, ο Καντονά, ο Γκούλιτ, ο Νταλγκλίς, ο Ρας, ο Ρομπέρτο Μπάτζο, ο Ντελ Πιέρο, ο Ραούλ, ο Φίγκο, ο Ανρί, ο Ρεμπρόφ, ο Σεβτσένκο και εκατοντάδες άλλοι τους οποίους συνάντησε στο γρασίδι του Τσάμπιονς Λιγκ, εκεί δίπλα στους πάγκους. Πρόλαβε να δει τον Ντιέγκο Μαραντόνα ως παίχτη και προπονητή, συναντήθηκε με τον Πελέ, τον Γιόχαν Κρόιφ και τον Φραντς Μπεκενμπάουερ, αλλά το ακριβό του κειμήλιο είναι η μπάλα του EUROBASKET του 1987! Εξακολουθεί να ονειρεύεται, να χαμογελάει να σαρκάζει και να αυτοσαρκάζεται και πιστεύει ακόμα στην άσπρη μέρα!

Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1967. Πέρασε από σχολείο, Πανεπιστήμιο, ωδείο, στρατό, για να καταλήξει το 1989 στο ραδιόφωνο, στον 902 Αριστερά στα FM και είκοσι χρόνια στον ΜΕΛΩΔΙΑ, του οποίου υπήρξε διευθυντής από το 2000 έως το 2010. Γράφει σε εφημερίδες και περιοδικά από το 1986 (Μουσική, Μετρό, Δίφωνο, Ριζοσπάστης, Καθημερινή, Ελευθεροτυπία, Αυγή, protagon). Έχει γράψει πέντε βιβλία και περίπου 200 τραγούδια συνεργαζόμενος με τους σημαντικότερους ‘Ελληνες συνθέτες και ερμηνευτές καθώς επίσης και τραγούδια για το θέατρο και τον κινηματογράφο. Το 2014 έγραψε τα κείμενα και συμμετείχε επί σκηνής ως αφηγητής, στο πλευρό του Βασίλη Παπακωνσταντίνου, στην δημοφιλή παράσταση “9:05” σε σκηνοθεσία Παντελή Βούλγαρη.

Οι γονείς μου, με «έπαιζαν» για γιατρό. Οι φίλοι μου, για «ψυχολόγο». Εγώ για «Γενετίστρια» (τρομάρα μου). Κουβά, όλοι. Οι πολλές αποτυχημένες προσπάθειες να συμπαθήσω την Πληροφορική της Ασοεε με έκαναν να τα παρατήσω όλα και να γίνω πριγκίπισσα. Ε, δημοσιογράφος ήθελα να πω. Ή μάλλον γραφιάς μιας και τόσο στο Playboy και το Esquire (θητεία: τρία χρόνια) όσο και στο Oneman (μεταγραφή οε-οε-οε), γράφω. Στην εύλογη απορία «τι κάνει ένα κοριτσάκι τόσα χρόνια στα αντρικά» απαντώ (με πανό): Η υποχθόνια φλωροποίηση των γονιών μου (πιάνο-γαλλικά-μπαλέτο) δεν θα περάσει.

Δημοσιογράφος, κολλημένος με το ωραίο κείμενο, την ποιότητα και την αισθητική. Η πρώτη μου αγάπη (και παντοτινή) ήταν τα περιοδικά, αλλά παντρεύτηκα για μια ζωή το digital. Οι φίλοι μου λένε ότι είμαι τρελός, εγώ λέω ακόμα χειρότερα για την ψυχοσύνθεση μου και κάπως έτσι τα βρίσκουμε κάθε φορά που ξεπερνάω τα όρια της υπομονής τους. Το ΟΝΕΜΑΝ εκτός από προσωπική πεποίθηση ότι μπορούσαμε να κάνουμε ένα πραγματικά ποιοτικό και βασισμένο στο κείμενο ανδρικό site, είναι και ένας χώρος που αγαπώ να γράφω όταν έχω λίγο ημί-ελεύθερο χρόνο, μακριά από τις αθλητικές αρθρογραφίες στο Sport24 και κυρίως όταν δεν προσπαθώ να υποστηρίξω τον τίτλο "Διευθυντής Περιεχομένου της 24 Media.

Γεννήθηκα σε ένα μέρος που το γρασίδι είναι πράσινο και τα κορίτσια όμορφα. Σπούδασα Επικοινωνία, συνέχισα με Διεθνείς Σχέσεις και Πολιτική θεωρία, μπήκα για πλάκα τo 2006 στον κόσμο του ανδρικού lifestyle και έμελλε να μείνω σε αυτόν μέχρι σήμερα. Εδώ και σχεδόν 4 χρόνια είμαι στην 24Media και το Oneman για να γράφω την άποψή μου, να μοιράζομαι ενδιαφέρουσες ιστορίες, να νοσταλγώ όσα πρέπει και να υπενθυμίζω στον κόσμο ότι οι άνδρες δεν είναι μόνο πίτσα, μπάλα, μπίρα. Γράφω με την ίδια σοβαρότητα για την πολιτική του φόβου και την Όλγα Φαρμάκη και ακολουθώ πιστά το τρίπτυχο αυγό – bacon – μαγιονέζα.

Με λένε Θανάση Κρεκούκια και κοντεύω τα 50. Παράτησα τη Γερμανική Φιλολογία, δούλεψα σε καμιά 50αριά δουλειές, ανδρώθηκα στην Ισπανία, δεν είδα προκοπή και χαΐρι, επέστρεψα, ρεμπέλεψα ακόμα περισσότερο, μέχρι που το 2007 πήγα στο Sport24.gr που με ανέχεται μέχρι σήμερα. Φύτρωσα όπου δεν με έσπειραν και μπορώ να πω με υπερηφάνεια πως είμαι μάλλον ο μοναδικός που έχει υπογράψει όλα τα σάιτ της 24 Media. Από το MEN24 βρέθηκα στο ONEMAN και γράφω - ανάμεσα σε άλλα - κυρίως για μουσική.

Όταν σταμάτησα να κάνω τον οδηγό, τον γραμματέα, τον σερβιτόρο, τον barman και τον καθηγητή, ο δρόμος με έφερε από σπόντα στην Imako και άρχισα να γράφω σε site και περιοδικά. Στην αρχή τα gadget νόμιζα ότι ήταν το φόρτε μου αλλά τελικά όταν ήρθα σε επαφή με το Esquire κατάλαβα ότι όλα αυτά τα αντρικά είναι πιο θελκτικά. Ειδικά όταν τα γράφεις στο ΟΝΕΜΑΝ και μπορείς πολύ απλά να μιλάς για αυτά που αγαπάς. Τα bars, τις σειρές και τα spirits.

Τα πρώτα κωμικά ερεθίσματα που είχα είναι τα Αστερίξ και ο Αρκάς. Από τότε, ήθελα απλά να φτιάχνω αστεία πράγματα. Κι όταν θέλεις κάτι πολύ, το σύμπαν σου δίνει μια επταετία με λάθος επιλογές και κατάθλιψη. Τελικά όμως έφτασα να κάνω stand up comedy, να γράφω και παίζω στην κωμική εκπομπή Cineλθετε και να γράφω σκέτο στο Oneman. Πιστεύω ότι είμαι πιο αστείος από τον αστείο της παρέας σου μέχρι αποδείξεως του εναντίου. Μου αρέσει ο Whedon, ο Louis CΚ, η κεφαλιά του Ντέμη με τη Ρεάλ και προτιμώ τους Maiden με Di’Anno.

Παριστάνω το νεκρό στη μάνα μου για να τρομάζει, προσθέτω τους αριθμούς στις πινακίδες αυτοκινήτων, δεν πίνω καφέ, έχω τρία μουσικά όργανα χωρίς να ξέρω να παίζω καλά κανένα και σπούδασα κατά τύχη αθλητικογράφος, γιατί στα 14 περιέγραφα τα ματς που έπαιζα στο FIFA. Όταν είπα θα τα παρατήσω, ήρθε στη ζωή μου το SPORT 24 και μετά από μια δεκαετία φτάσαμε στα μανατζεριλίκια (content manager). Οι καλύτερες ώρες της ημέρας είναι όταν γράφω για το Oneman, όταν παίζει λίστα με Thievery Corporation/Panda Dub/ρεμπετικα/Θανάση και όταν κερδίζει ο Ολυμπιακός τον Παναθηναϊκό. Άρρωστος με τους "Απαράδεκτους", λάτρης της λέξης "φίνα" (#καλοκαιράκιφίνο) και Νo Apolitica.