Γιώργος Μυλωνάς

Editor

Ήθελα να γράψω στο Oneman πριν αυτό δημιουργηθεί. Έχω υπάρξει σερβιτόρος, συντάκτης του MAX, συντάκτης αθλητικών site, εκπρόσωπος υπηρεσίας καταλόγου, εκπρόσωπος εξυπηρέτησης πελατών εταιρείας πόκερ στο Δουβλίνο, ερασιτέχνης ηθοποιός, ταχυδρόμος, γραμματέας και συντάκτης του Contra.gr. Δεν έχω δει κανένα Τζέιμς Μποντ.

 

Μήπως είμαστε λίγο επιλεκτικά άνεργοι;

Όσο υπάρχουν δουλειές που σνομπάρουμε, τα ποσοστά της ανεργίας στην Ελλάδα θα συνεχίζουν να αυξάνονται.

Με την ανεργία στην Ελλάδα, την τελευταία επταετία, να φλερτάρει με το 30% υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που δεν καταδέχονται να κάνουν κάποιες δουλειές. Κατανοώ απόλυτα το γεγονός πως ο καθένας από εμάς θέλει να κάνει τη δουλειά που ονειρεύτηκε αξιοποιώντας τα πτυχία, την εμπειρία και τα προσόντα του. Δεν καταλαβαίνω σχεδόν καθόλου πώς υπάρχουν οικογένειες που πεινάνε και κάποιες αξιοπρεπείς θέσεις εργασίες παραμένουν κενές. Δεν καταλαβαίνω με τίποτα, γιατί ο κόσμος απορεί πώς με την ανεργία στο θεό δεν ξεσηκωνόμαστε.

Διαβάστε περισσότερα

Ήρθε η ώρα να πάρουμε τον αντικαπνιστικό νόμο στα χέρια μας

Γιατί δεν έχει καθόλου πλάκα να καπνίζεις σε χώρους που απαγορεύεται το κάπνισμα.

''Μια μέρα θα εξαφανιστεί ο όρος αντικαπνιστής. Αντ' αυτού θα υπάρχουν κανονικοί άνθρωποι και κάποιοι weirdos που θα καπνίζουν μέσα σε χώρους διασκέδασης''. Παραφράζω τη ρήση του Φρανκ Ζάπα για την αθεΐα και όσους θα μείνουν να πιστεύουν στο Θεό, με την ελπίδα πως δεν θα αργήσει εκείνη η μέρα που θα εφαρμοστεί ο αντικαπνιστικός νόμος στην Ελλάδα και όσοι δεν καπνίζουμε θα μπορούμε να βγαίνουμε για φαγητό και ποτό χωρίς αντιασφυξιογόνα μάσκα.

Διαβάστε περισσότερα

Γιατί, κατά βάθος, είμαστε όλοι ταρίφες

Ένα ακραίο περιστατικό μ' έναν ταξιτζή στη Θεσσαλονίκη και μια απόπειρα ψύχραιμης εξήγησής του.

Η πτήση μου από Αθήνα προσγειώθηκε στις 00:30 στο Αεροδρόμιο Μακεδονία. Ο προορισμός μου ήταν τα ΚΤΕΛ Χαλκιδικής από τα οποία το δρομολόγιο που με αφορούσε ξεκινούσε στις 05:30. Από τη στιγμή που έκλεισα τα αεροπορικά εισιτήρια είχα συμφιλιωθεί με την ιδέα ότι θα περνούσα τις πέντε κενές ώρες ανάμεσα στα δύο ταξίδια σε κάποια καρέκλα. Το μόνο που δεν γνώριζα ήταν αν αυτή η καρέκλα θα ανήκε στο αεροδρόμιο ή στα ΚΤΕΛ.

Διαβάστε περισσότερα

Η διακριτική γοητεία του να βγαίνεις μόνος

Μια σύντομη ωδή στη χαρά και τις χάρες της μοναχικής εξόδου.

Την πρώτη φορά που πήγα μόνος σινεμά ήταν στο Shutter Island. Έφτασα στον κινηματογράφο δύο λεπτά πριν αρχίσει η ταινία, για να μην χρειαστεί να περιμένω να τελειώσει η προηγούμενη προβολή κόβοντας αμήχανα βόλτες πάνω κάτω στον διάδρομο.

Διαβάστε περισσότερα

Γιατί δεν γράφτηκα ποτέ σε φοιτητική παράταξη

Ήξερα πως η ζωή θα μου έδινε κι άλλες ευκαιρίες να ντρέπομαι να αντικρίζω το είδωλο μου στον καθρέφτη.

Έστω ότι έχεις ένα κουβά με σκατά μπροστά σου και σου δίνουν μόνο δύο επιλογές: α) βούτα από τώρα μέσα το κεφάλι σου και θα στο βγάλουμε στα βαθιά γεράματα, όταν θα έχεις πια πεθάνει και β) γύρνα σε 4-5 χρόνια, όταν δηλαδή θα έχεις πάρει το πτυχίο σου, βούτα μέσα το κεφάλι σου και η συνέχεια θα είναι ίδια με αυτή της επιλογής 'α'. Δέκα ακριβώς χρόνια μετά την αποφοίτησή μου, για μένα το 'δίλημμα' να γραφτεί η όχι ένας πρωτοετής σε μια φοιτητική νεολαία, συνοψίζεται πλέον στην παραπάνω υπόθεση.

Διαβάστε περισσότερα
PROMO
Social Man
Newsletter

Το ΟΝΕΜΑΝ επιλέγει και σου στέλνει τα καλύτερα θέματα στο email σου.