Τσου ρε Λάκη!

Ο Μάνος Μίχαλος σχολιάζει το χθεσινό (ακόμη ένα) ατόπημα του Λάκη Λαζόπουλου.
SHARES

Ο Cyril Connolly, Βρετανός συγγραφέας και κριτικός βιβλίων στον Observer και τους Sunday Times, είχε πει σχετικά με το λαϊκισμό, ότι “καλύτερα να γράφεις για τον εαυτό σου και να μην έχεις κοινό, παρά να γράφεις για το κοινό και να μην έχεις τον εαυτό σου”. Ο Λάκης Λαζόπουλος έχει αρχίσει πλέον και το χάνει. Και το παιχνίδι και τον εαυτό του και ακόμη περισσότερο την υστεροφημία του. Βέβαια, η τελευταία δεν νομίζω ότι τον νοιάζει ιδιαίτερα. Πάντα φαινόταν περισσότερο του τώρα. Ό,τι φάμε και ό,τι πιούμε και αν μετά από 50 χρόνια δεν μας θυμάται κανείς για το έργο μας, δεν έγινε τίποτα. Άσε, που εδώ που τα λέμε, δεν είναι και τόσο μεγάλο το έργο του Λαζόπουλου.

Μετά τους 10 Μικρούς Μήτσους, μόνο το Αλ Τσαντίρι κατάφερε να έχει μεγάλη επιτυχία. Κάποιες θεατρικές απόπειρες ή τηλεοπτικά τολμήματα δεν έμειναν και στο πάνθεον του ελληνικού entertainment, οπότε όταν αναφερόμαστε στον Λαζόπουλο είτε έχουμε να κάνουμε με έναν από τους Μήτσους, είτε έχουμε να κάνουμε με το γύφτο που ξεκίνησε το Αλ Τσαντίρι Νιουζ και έφτασε να γίνει προσωπικός εκπρόσωπος Τύπου του Αλέξη Τσίπρα.

Για εμάς τους σχεδόν 35αρηδες, ο Λαζόπουλος είναι ένας showman (δεν μπορώ να τον πω ηθοποιό, ποτέ δεν τον εξέλαβα ως τέτοιον και δεν θέλω να τον πω -πια- δημιουργό γιατί δεν μου αρέσουν οι δημιουργίες του) που μας προκαλεί μια νοσταλγία.

Βλέπεις, οι 10 Μικροί Μήτσοι ήταν φρέσκοι, ήταν αστείοι, ήταν επαναστάτες μέσα σε μια εποχή όπου η Ελλάδα μεγάλωνε απότομα (και αυτό όπως και στους ανθρώπους, άφηνε ψυχολογικά ζητήματα πάνω της), ήταν φίλοι μας, ήταν κάποιοι από εμάς. Έτσι, με Δούρειο Ίππο τους Μήτσους, ο Λαζόπουλος έγινε κι αυτός ένας από εμάς.

 

Στο πρόσωπο του βλέπαμε κάποιον που θέλει να πολεμήσει το σύστημα και με τη μικρή πολιτική εμπειρία μας τότε, αφού ακόμα ήμασταν ανήλικοι και ακατέργαστοι κοινωνικά, δεν είχαμε κανένα πρόβλημα ακόμα και όταν ξεπερνούσε τα όρια. Ίσως, γιατί τότε λίγο πολύ όλοι μας τα ξεπερνούσαμε στο σπίτι, στη δουλειά, στους διορισμούς, στο εύκολο χρήμα και τις βυσματικές ευκαιρίες.

Μεγαλώνοντας όμως, εμείς αρχίσαμε να απομακρυνόμαστε από το σύστημα, την ώρα που ο Λάκης Λαζόπουλος πλησίαζε όλο και περισσότερο προς αυτό. Ο Λαζόπουλος ανήκει στους επώνυμους ανθρώπους αυτής της χώρας που είχαν την ασυλία για δικά τους ζητήματα. Τα Media ποτέ δεν τον χτύπησαν σκληρά. Ούτε όταν βγήκε το θέμα με τη στρατιωτική θητεία του (ότι είχε προσπαθήσει να μην πάει και τελικά πήγε για 6 μήνες προφασιζόμενος ψυχικά προβλήματα), ούτε στην κόντρα του με τη Ντενίση, ούτε στις μάχες με τον Κούγια, ούτε στην αντιπαλότητα με τον Άδωνι Γεωργιάδη.

Ωπ. Για συνδέστε όλα τα προηγούμενα ονόματα. Βλέπετε κάτι κοινό; Όχι; Οκ. Μισό λεπτό να βοηθήσω. Ο Λαζόπουλος μεγάλος σκακιστής στην καριέρα του, πάντα επέλεγε 'εχθρούς' που βόλευαν, που είτε δεν είχαν το σεβασμό του κοινού (Ντενίση), είτε ήταν αντιπαθητικοί ή γραφικοί για την κοινή γνώμη. Έτσι, εμείς, η κοινή γνώμη αναγνωρίζαμε ότι εκείνος είχε το δίκιο, με τον Λάκη έπρεπε να είμαστε. Ο Λάκης ήταν ο φίλος μας.

Μπα, ο Λάκης δεν ήταν ποτέ φίλος μας. Ήταν πάντα φίλος του εαυτού του και άντε της 'κυρίας' που επικαλείται στα stand up νούμερα του. Εσχάτως μας προέκυψε ότι είναι και φίλος του Τσίπρα, αλλά αν εγώ ήμουν Τσίπρας σήμερα θα ντρεπόμουν για το φίλο μου και αν ήταν όντως φίλος μου, θα φρόντιζα να του τα πω ένα χεράκι.

 

Τα όσα είπε για τους ανθρώπους σε αναπηρικό καροτσάκι, θέλοντας να προσβάλει τον Σόιμπλε, είναι πραγματικά λυπηρά. Δεν είναι ούτε εξοργιστικά όπως τα παρουσιάζουν κάποια media ή φίλοι στα κοινωνικά δίκτυα, ούτε υπάρχει λόγος να βγούμε στους δρόμους να κυνηγήσουμε τον Λάκη. Ο καλύτερος τρόπος για να τιμωρήσεις κάποιον που κατρακυλά, είναι να μην βάλεις ούτε ένα ανάχωμα καθώς πέφτει και να τον αφήσεις να πάρει πίσω όσα του αναλογούν, βάσει των επιλογών που έχει κάνει. Άλλωστε, στην Ελλάδα των θεσμών που δεν υπάρχουν ή υπάρχουν για να τα παίρνουν από το σύστημα, δεν μπορούμε να περιμένουμε πολλά.

Αν το ΕΣΡ ήταν σοβαρό, θα του σταματούσε την εκπομπή ή θα του έριχνε ένα πρόστιμο (του ίδιου όχι του ALPHA) που θα πόναγε πολύ, που θα τον άφηνε εκείνον καθηλωμένο, να σκέφτεται “μήπως το παρακάνα;”.

Και ο ALPHA, αν θέλει όντως να είναι το πρώτο κανάλι της χώρας στα νούμερα και τις τηλεθεάσεις, θα πρέπει να είναι και πρώτο κανάλι στον τρόπο που αντιμετωπίζει τέτοια συμβάντα. Σε ένα τοπίο όπου οι καναλάρχες προσπαθούν να πάρουν μια τηλεοπτική άδεια για να συνεχιστεί το θεάρεστο έργο τους, ο Λάκης Λαζόπουλος είπε μια αηδιαστική μαλακία και έριξε ακόμα πιο κάτω το επίπεδο της ελληνικής τηλεόρασης. Όμως, δεν φταίει εκείνος. Πάντα ήταν ένας σφετεριστής της εξουσίας που του έδινε το το τηλεοπτικό κοινό και αυτό που κάθεται πάνω μπροστά του και χειροκροτάει (άραγε αφιλοκερδώς;) για να νιώθει ο βασιλιάς της σάτιρας.

Τσου ρε Λάκη, που θες να είσαι και βασιλιάς. Ένας γελωτοποιός στην αυλή του βασιλιά είσαι.

Μάνος Μίχαλος

Guest Editor

Αθλητικός, lifestyle, δημοσιογράφος που μισώ τις ταμπέλες και νοσταλγός του ιλουστρασιόν χαρτιού. Διευθυντής Περιεχομένου της 24 Media, μέλος του Sport24.gr από την πρώτη του μέρα, σύζυγος, μπαμπάς και φίλος. Οι τρεις τελευταίες είναι οι πιο σημαντικές δουλειές μου.

 
Share
Follow
comments powered by Disqus
PROMO
Social Man
Newsletter

Το ΟΝΕΜΑΝ επιλέγει και σου στέλνει τα καλύτερα θέματα στο email σου.