Το σώμα της, όντας υπερβολικά στεγνό, δεν την βοηθάει. Ούτε και το πρόσωπο της (ειδικά την περίοδο που είχε πετρώσει από τα μπότοξ). Αλλά πάντοτε είμαστε πρόθυμοι να δώσουμε μια δεύτερη ευκαιρία σε κάποια που ανοίγει -με τόση χαρακτηριστική άνεση- τα πόδια της.

Πέρα και πάνω από τις πολιτικές της πεποιθήσεις (με τις οποίες μπορείς να συμφωνείς ή να διαφωνείς όσο γουστάρεις) η Άντζελα Γκερέκου παραμένει μια από τις πιο κλασάτες Ελληνίδες της τελευταίας τριακονταετίας και δικαίως πλέον μέλος του Hall of Femme μας.

Το ‘‘Όλοι σε αγαπάνε τη στιγμή που πάνε να ‘τελειώσουν’’ είναι μάλλον το πιο βιωματικό πράγμα που έχει πει ποτέ στην ζωή της το κορίτσι από το Detroit που ήθελε να γίνει ‘πιο διάσημη από τον Θεό’. Αν και έχουν περάσει κυριολεκτικά δεκαετίες από τότε που έκανε καθημερινά πράξη το περίφημο quote ‘Όταν πέφτω στα γόνατά μου δεν είναι για να προσευχηθώ’ με αποδέκτες μουσικούς παραγωγούς, διευθυντές δισκογραφικών και οποίον άλλο μπορούσε να της εξασφαλίσει ότι δεν θα χρειαστεί ποτέ πια να δει τον εαυτό της στον καθρέφτη.

Στα πέντε της βγήκε στο Εθνικό θέατρο (δίπλα σε Λαμπέτη και Χορν), στα δέκα της στο Ηρώδειο (δίπλα στην Άννα Συνοδινού) και στα 16 της έκανε περιοδείες σε νυχτερινά κέντρα ανά τον κόσμο. Και μετά ήρθε το σεξ (στα 18 της), οι εκτρώσεις (τρεις) και ο γάμος (στα 25 της). Είσαι σίγουρος ότι το μόνο που θέλεις να μάθεις για αυτή είναι το παρασκήνιο της διαβόητης σκηνής στην παραλία του Ρόδα, Τσάντα και Κοπάνα;

Πέντε χρόνια πριν ανοίξει εκεί το πρώτο Apple Store στον πλανήτη, το τριώροφο Glendale Galleria ήταν γνωστό ως το 2ο μεγαλύτερο mall στο Λος Άντζελες. Αν και για την Eva Mendes, γέννημα θρέμμα του Glendale, ήταν απλά το μέρος που ξόδευε τα απογεύματά της πουλώντας hot dog στους φίλους της από το γυμνάσιο και κάνοντας όνειρα για το πώς θα τα καταφέρει στο Χόλιγουντ. Που να φανταζόταν ότι το μόνο που θα χρειαζόταν ήταν να πάψει να είναι τόσο καλό κορίτσι.

Εκεί που ο ουρανός συναντά την θάλασσα βρίσκεται το –φωτισμένο την νύχτα- εκκλησάκι των Δώδεκα Αποστόλων πάνω στο ιδιωτικό νησάκι Κορωνήσι απέναντι από το Τολό. Το ιδανικό μέρος για να ενώσουν, πριν δυο χρόνια, τις τύχες τους η –ντυμένη με μπλε νυφικό Κωστέτσος- Νένα με τον Τάσο Μητρόπουλο. Παρουσία του γιου της από προηγούμενο γάμο και πέντε μόλις φίλων. Με άλλα λόγια εκεί που ανέβηκε η αυλαία της τρίτης πράξης της συναρπαστικής, πολυτάραχης και ενίοτε βασανισμένης ζωής της.

Την μια και μοναδική φορά που έχω βρεθεί στο σπίτι της στην Γλυφάδα, γύρισε και μου χάρισε χωρίς δεύτερη σκέψη τον μικρό, γούρικο της βούδα από την Ταϊλάνδη που της είπα ότι μου αρέσει. Το γεγονός ότι αμέσως μετά έφαγα ‘σούπα’, μου έφυγε από το χέρι και βρέθηκε να ίπταται με στόχο το γυάλινο τραπέζι του σαλονιού της, ενδεχομένως να σημαίνει ότι δεν ήταν τόσο ‘γούρικος’ όσο εκείνη νομίζει. Πάντως η Βάνα είναι. Όχι γούρικη. Απλά γενναιόδωρη.