Οι αθλητές λυγίζουν στην πίεση. Το ίδιο και οι ομάδες. Ο Κριστιάνο Ρονάλντο είναι μονίμως αρνητικός πρωταγωνιστής σε κρίσιμους τελικούς, ο Ντουέιν Γουέιντ εξαφανίζεται σε κάθε τρίτο δεκάλεπτο των τελικών του NBA, η μπασκετική Μπαρτσελόνα έχασε πολλούς τελικούς μέχρι να πάρει το πρώτο της Ευρωπαικό, η Γιάνα Νοβότνα έχασε ένα Wimbledon σερβίροντας για το 5-1 στο τελευταίο σετ και ο ο Jimmy White δεν πήρε ποτέ το παγκόσμιο στο snooker αν και το 1994 ήταν μόνο μια μαύρη μακριά. Η λίστα είναι ατελείωτη.

Ας πούμε μερικές αλήθειες για τα φετινά καλοκαιρινά live της χώρας. Μια πρώτη αλήθεια είναι πως αν το Ejekt Festival ήταν ηθοποιός κι εμείς θεατές στο πρώην Kodak Theatre, το standing ovation θα ήταν δεδομένο και φέτος.

Ήξερα τι θα ακολουθούσε εκείνου του τελευταίου, εύστοχου σουτ του Πρίντεζη που χάριζε στον Ολυμπιακό μάλλον την πιο δύσκολη της μπασκετικής ιστορίας του κι όμως, κάτι μέσα μου με έκανε να θέλω να χαρώ. Ήξερα όμως. Πασαλιμάνια, εριστικά εξώφυλλα, κόκκινες θριαμβολογίες περί του ποιος είναι ο μεγαλύτερος σύλλογος, πειράγματα, καθώς και ένα σωρό “χαχα θυμάσαι τότε που έλεγες...;”

Ο κανόνας “ποτέ μην κρίνεις ένα βιβλίο από το εξώφυλλό του” δεν ισχύει όταν μιλάμε για περιοδικά. Εδώ τα πάντα κρίνονται από το εξώφυλλο και κάθε μήνα δεκάδες τίτλοι συναγωνίζονται μεταξύ τους για το ποιο θα ξεχωρίσει και θα τραβήξει με το εξώφυλλό του το βλέμμα του περαστικού. Αυτά είναι 25 εξώφυλλα που οι δεινοί αναγνώστες και οι λάτρεις της ποπ κουλτούρας θα θυμούνται για πάντα.

Οι ημιτελικοί ξεκινούν. Η Αγία Ελληνική τηλεόραση (συνδρομητική και κρατική) έχει δώσει την επιλογή στον Έλληνα τηλεθεατή. Ποιόν θες να σου περιγράφει / σχολιάζει / αναλύει τα pick n roll του Μπατιστ με τον Γιασικεβίτσιους και τις τάπες του Ντόρσει;

Η εικόνα που έχουμε οι περισσότεροι από έναν πλαστικό χειρουργό είναι χλιδάτη αλλά καθαρά τηλεοπτική. Είτε μέσα από το DR 90210 του E! Entertainment είτε από το Nip / Tuck, μάθαμε να λογίζουμε τους πλαστικούς χειρουργούς ως κάτι σούπερ επιτυχημένους 35άρηδες με πολλές γυναίκες, γρήγορα αμάξια και λεφτά.