Δεκαπέντε ποδήλατα αγόρασε ο Δήμος Αθηναίων. Δεκαπέντε σε σύνολο. Για να τα καβαλούν οι Δημοτικοί Αστυνόμοι και να κάνουν τις βόλτες τους μέσα στην πόλη. Το γιατί είναι μόλις δεκαπέντε ομολογώ ότι δεν το αντιλαμβάνομαι. Προφανώς και δεν είναι μόνο 15 οι Δημοτικοί μας Αστυνόμοι που ξέρουν να κάνουν πετάλι.

Υπάρχουν δύο κατηγορίες ανθρώπων σε αυτή τη ζωή. Αυτοί που με μεγάη ευκολία λένε “σιγά τον παίκτη. Έπαιξε δυο τρία χρόνια μπάλα και μετά έκανε το μοντέλο” και εκείνοι που αντιλαμβάνονται το πώς ένας ποδοσφαιριστής κατάφερε με όχημα το ταλέντο του να εισάγει νέους όρους στη βιομηχανία του θεάματος. Ευτυχώς ανήκω στους δεύτερους.

Εν είδη συμπαράστασης και μιας και ο μέσος όρος των συντακτών του ΟΝΕΜΑΝ 30αρίζει, βουτήξαμε σε παλιά βιβλία, λυμένα θέματα Πανελληνίων και επικά SOS της περασμένης δεκαετίας και φτιάξαμε μια λίστα με πράγματα που ξέραμε, εχμ, μόνο δέκα χρόνια πριν.

Όταν τον βλέπεις live νιώθεις την ενέργεια να εκτοξεύεται από τη σκηνή προς το κοινό, αλλά είναι περίεργο. Γιατί δεν βλέπεις καμία υπερπαραγωγή, δε βλέπεις μπάντες, ούτε εφέ, ούτε τίποτα, είναι απλά ένας άντρας πάνω από μια θάλασσα από κουμπάκια, φωτάκια και καλώδια. Που ζει τη στιγμή, χαμένος μες στους ήχους του. Αυτός κι η μουσική του, τόσο παθιασμένοι,  που ξεσηκώνεσαι θες δε θες.

Πολλοί βάζουν και τα δύο στο hot dog τους. Άλλοι διαλέγουν πικάντικες μουστάρδες για να δώσουν γεύση στα φιλέτα και άλλοι απαντούν με μπάρμπεκιου σως σε κατά μέτωπο μουσταρδοεφόδους. Γι' αυτό κάνουμε τα Αιώνια Διλήμματα.

Το βασικό χαρακτηριστικό γαματοσύνης του Barney ήταν ότι πάντα (στις καλές του τουλάχιστον) έμοιαζε σαν χαρακτήρας που θα μπορούσες να βρεις μόνο σε ένα σίτκομ. Δεν είχε αληθινά χαρακτηριστικά, δεν είχε έγνοιες, έκανε μια αόριστη δουλειά που τον κρατούσε πλούσιο και απολαυστικά άνοιωθο- μόνη του αποστολή σε αυτό τον κόσμο, να μοιράζει σοφία.

Στο ΟΝΕΜΑΝ ουκ ολίγες φορές έχουμε μιλήσει για την αγάπη για τις μητέρες μας και για το πώς κατά βάθος παραμένουμε μαμάκηδες. Μέρα που είναι λοιπόν δε θα μπορούσαμε να κάνουμε αλλιώς. Ήταν υποχρέωση των αντρών του ΟΝΕΜΑΝ, σαν καλοί γιοι που είμαστε, να γράψουμε δυο λόγια για τις μητέρες μας. Είναι το ελάχιστο.