John Oliver, μάθε μας λίγη δημοσιογραφία

Κοιτώντας τους 'παπάδες' που κάνει ο 38χρονος Βρετανός κάθε Κυριακή στο 'Last Week Tonight', μας πιάνει μελαγχολία για τα δικά μας 'επαρχιώτικα' χάλια.
SHARES

Αυτή είναι η τρίτη φορά που μιλάμε εδώ στο ONEMAN για τον άνθρωπο που τα βάζει με όλους και με όλα. Εκείνον που άλλαξε τη late night τηλεόραση χωρίς κανείς να το περιμένει. Μήπως κάποιος να του προτείνει να έρθει να διδάξει ένα σεμινάριο τηλεοπτικής δημοσιογραφίας εδώ στο Ελλάντα;

Ντρέπομαι, αλλά ομολογώ δημοσίως ότι είμαι από εκείνους που τον ανακάλυψαν μόλις πρόσφατα και με εντελώς ευτελή αφορμή. Τη συστηματική και ολοκληρωτική δηλαδή κατεδάφιση όλων των ισχυρισμών του Donald Trump ότι πχ. είναι φοβερός και τρομερός επιχειρηματίας σε ένα 22λεπτο αφιέρωμα (εκεί που επίσης μάθαμε ότι ο τύπος έχει κόλλημα επειδή έχει μικρά χέρια) που εξελίχθηκε στο απόλυτο bestseller της εκπομπής με πάνω από 23.000.000 views στο Υoutube.

 

Αν και ίσως το δεύτερο πιο popular video, εκείνο στο οποίο τεμαχίζει την FIFA και τα καμώματά της, να σου είναι πιο οικείο. Όπως και να' χει, από τότε και μετά έχω φροντίσει να δω κάθε μισάωρο επεισόδιο της υπέροχης εκπομπής του (μιλάμε για κανονική εμμονή -μέχρι και όταν οδηγώ βάζω να παίζουν τα βίντεο του) και έχω καταλήξει στο ίδιο συμπέρασμα με τον early adopter, Δημητρόπουλο.

 

Ότι δηλαδή "μιλάμε για ένα οξυδερκή παρατηρητή που με ολοένα και μεγαλύτερη απόγνωση σημειώνει τα κακώς κείμενα που παρατηρεί γύρω του και έρχεται με θυμό και διάθεση να κάνει κάτι. Κάποιον που επιλέγει δύσκολα, σημαντικά και -συχνά πυκνά- βαρετά ζητήματα και, χρησιμοποιώντας ως σφαίρες το βιτριολικό του χιούμορ, τα κάνει κατανοητά" (βλέπε στο παρακάτω βίντεο πως τελείωσε το αφιέρωμα στα άχρηστα στάδια που υποχρεώνουν οι ομάδες τις πόλεις να τους χτίσουν με ένα λόγο τύπου Friday Night Lights).

 

Επίσης, παρόλο που ο ίδιος, όταν το Time τον συμπεριέλαβε στους 100 πιο influential ανθρώπους του κόσμου, βγήκε και δήλωσε όταν αν αυτό ισχύει τότε "Ο κόσμος την έχει γ@μ#σ$!", όντως κάνει τη διαφορά. Όπως όταν ζήτησε από το κοινό να πήξει το ραδιοτηλεοπτικό με μηνύματα υπέρ του net neutrality (ένα 'βαρετό' θέμα που το προλόγισε λέγοντας "οι δυο μόν0 λέξεις στο αγγλικό λεξιλόγιο που είναι ακόμη πιο βαρετές είναι ‘featuring Sting’") με αποτέλεσμα το επόμενο πρωί το σάιτ τους είχε κρασάρει.

 

Ή, το αγαπημένο μου (και πιο ουσιαστικό παράδειγμα), όταν τελείωσε το αφιέρωμά του στις συνθήκες μεσαιωνικής δουλοπαροικίας που υποβάλλουν οι εταιρίες με κοτόπουλα τους πτηνοτρόφους με το να αποκαλέσει chickenfuckers όλα τα μέλη της επιτροπής του Κογκρέσου που ψηφίζουν κάθε χρόνο υπέρ μιας διάταξης που 'φιμώνει' αυτούς που υποφέρουν. Και μετά να βγάλει τις φάτσες τους σε videowall και να ζητήσει από τους ψηφοφόρους τους να τους 'μαυρίσουν'.

 

Δυο μέρες μετά η επιτροπή, για πρώτη φορά, δεν πέρασε τη συγκεκριμένη διάταξη. Κάτι που άλλαξε προς το καλύτερο τις ζωές χιλιάδων ανθρώπων. Ναι, ναι, στο είπαμε και το λέμε ξανά. Ο Oliver δεν κάνει απλώς πλάκα. Τα λόγια του έχουν άμεσο κοινωνικό αντίκτυπο. Κάνει απτή διαφορά. Επίσης χτυπάει χωρίς έλεος όποιον στόχο επιθυμεί. Ακόμη και τη μαμά εταιρία του (σ.σ. έχει βάλει όρο στο συμβόλαιό του ότι μπορεί να κάνει ακριβώς αυτό, το να έχει δηλαδή το ελεύθερο).

Είναι δηλαδή έγκλημα από το θεό να μην κάτσεις να δεις το αφιέρωμά τους στις φυλακές (αυτό που τραγουδάει μαζί με τα muppets), εκείνο για τη ζάχαρη ή τον ύμνο για τα καμώματα της βιομηχανίας τσιγάρων που εξακολουθεί να έχει τόση δύναμη (κάτι που δεν φανταζόμουν) ώστε να μηνύει και να εκβιάζει κυβερνήσεις.

 

Μαθαίνεις πράγματα. Γελάς ασύστολα. Και, αν κάνεις ένα βήμα πίσω, συνειδητοποιείς πόσους μήνες σκληρή δουλειά περιλαμβάνει κάθε αφιέρωμα του. Με χαρακτηριστικό παράδειγμα εκείνο για τους τηλε-ευαγγελιστές που του πήρε επτά μήνες να το φτιάξει (τόσο κράτησε η αλληλογραφία του με αυτούς όπου το έπαιζε πιστός-ενώ κάθισε και έφτιαξε και την δική του εκκλησία για να δείξει πόσο εύκολο είναι).

 

To μόνο πρόβλημα; Τουλάχιστον για μένα; Ότι δεν υπάρχει κάποιος δημοσιογράφος, κωμικός, παρουσιαστής ή δημόσιο πρόσωπο στην Ελλάδα που να έχει ταυτόχρονα το ταλέντο, την ευφυΐα, το χρόνο και τα κότσια να κάνει κάτι το αντίστοιχο.

Ή τουλάχιστον να προσπαθήσει, όπως κάνουμε συνήθως, να φτιάξει ένα βαλκάνιο κακέκτυπο του. Εδώ όλοι (ναι, το ξέρω ότι το γενικεύω-προφανώς υπάρχουν και εξαιρέσεις) είτε είναι υπερβολικά σοβαροφανείς, είτε υπερβολικά διαπλεκόμενοι, είτε βολεύονται στην υψηλή δημοτικότητα για να πάνε το πράγμα ένα βήμα παρακάτω.

Ναι, το τελευταίο, ήταν σπόντα για τους Ράδιο Αρβύλα. Ίσως τους μοναδικούς που, αν αφιερώσουν αρκετό χρόνο και χτίσουν από πίσω τους μια βαρβάτη δημοσιογραφική ομάδα, θα μπορούσαν να κάνουν αντίστοιχα αφιερώματα (και τα σχετικά update, επειδή στην Ελλάδα ξεχνάμε γρήγορα) ώστε να σταματήσουν να σπάνε πλάκα και να αρχίσουν να σπάνε -μεταφορικά- κόκαλα.

 
Share
Follow
comments powered by Disqus
PROMO
Social Man
Newsletter

Το ΟΝΕΜΑΝ επιλέγει και σου στέλνει τα καλύτερα θέματα στο email σου.