Δεν μου είναι καθόλου εύκολο να κάτσω να γράψω τον ''επικήδειο'' κάποιας που το μυαλό μου επιμένει να θυμάται ως μια ντροπαλή 18χρονη που κοκκίνιζε όταν επέμενα να μου παίξει ένα από τα τραγούδια που είχε γράψει στην κιθάρα της. Ακόμη και αν είμαι ο πλέον κατάλληλος λόγω των τουλάχιστον επτά συνεντεύξεων που της έχω κάνει και των ωρών που έχουμε περάσει μαζί.

Άλλος στο Ναυτικό, άλλος στο Στρατό και άλλος στην Αεροπορία. Άλλος πέρασε κρέμα, άλλος δεν πάταγε σχεδόν ποτέ κι άλλος χάραζε μέρες σε ένα δέντρο πάνω στα σύνορα. Όλοι όμως, ανεξαρτήτως θητείας, πήγαν στο τεράστιο σχολείο που λέγεται Ελληνικός Στρατός και πήραν τα μαθήματά τους.

Πάνε οχτώ χρόνια από τότε που κατάλαβα πόσο απλά είναι τα πράγματα σε αυτή την ζωή. Ότι όταν η γυναίκα μου είναι καλά, τότε εγώ είμαι -όπως μου έλεγε η Σμυρναία γιαγιά μου- ‘πασάς στα Γιάννενα’. Οπότε, κατάπια οποιαδήποτε μορφή περηφάνιας, της παρέδωσα οποιαδήποτε μορφή εξουσίας και άρχισα να ζω για να την ‘υπηρετώ’. Κάτι που δεν έχω μετανιώσει ούτε στιγμή.

“Οι εκδόσεις σε tablet θα διασφαλίσουν το μέλλον μας και πρέπει να είμαστε πολύ δραστήριοι σε αυτόν τομέα, ώστε αυτό να γίνει πραγματικότητα” δήλωνε πριν από μερικούς μήνες, ο εκδότης του αμερικανικού GQ, Jamie Bill, με τον digital director της Conde Nast,

Μας είναι απαραίτητοι. Μια πνοή φρέσκου σατιρικού αέρα που σε κάνει να σκας αβίαστα ένα χαμόγελο λίγο πριν πέσεις για νυχτερινό λήθαργο. Ταυτόχρονα χαβαλέδες αλλά και -όπου πρέπει- σοβαροί, μοντέρνοι αλλά και ‘μοδάτοι’, δίκαιοι αλλά και ‘αμείλικτοι’. Και, το πιο σημαντικό από όλα, με τέτοια οξυμένη όραση, όσφρηση και ακοή που εντοπίζουν την γελοιότητα και την σοβαροφάνεια που μας δέρνει, όπου και αν αυτή ξετρυπώσει το πολύχρωμο λοφίο της. Στο τέλος της ημέρας όμως, οι Ράδιο Αρβύλα είναι απλά μια αντροπαρέα. Και, ως τέτοια, περνάει τα ζόρια της.

Το καλύτερο παράδειγμα θα είναι για πάντα η εμφάνιση του Στίβεν Κολμπέρ στο δείπνο των ανταποκριτών του Λευκού Οίκου, ένα ετήσιο δείπνο που διοργανώνει η ένωση των δημοσιογράφων που καλύπτουν τα νέα του Λευκού Οίκου, συνήθως παρουσία του ίδιου του Περοέδρου. Πάντα επιλέγεται κάποιος διασκεδαστής για να κάνει κάποιο χαριτωμένο σκετσάκι, κάποιος πιο μερακλής Πρόεδρος τύπου Κλίντον θα σατιρίσει λίγο και τον εαυτό του, θα γελάσουν όλοι, θα πιουν, θα ανταλλάξουν φιλοφρονήσεις και μετά σπίτια.

Την ώρα που διαβάζεις αυτές τις γραμμές, εκατομμύρια social posts στο Facebook και το Twitter γράφουν “Remember, remember the 5th of November”. Το ποιοι το γράφουν είναι λίγο πολύ γνωστό. Το 20% (και πολύ λέω) είναι οι φανατικοί του V for Vendetta. Εκείνοι που κοιμούνται με το κόμικ στο προσκεφάλι τους. Που αγόρασαν την συλλεκτική μάσκα με το τελευταίο τεύχος. Που αγαπάνε τόσο πολύ την κουλτούρα του V, που στήθηκαν στην ουρά την Κυριακή για ένα αυτόγραφο του David Lloyd.