Δεν ξεχνάς εσύ το μπάσκετ, το μπάσκετ σε ξεχνάει

Ένας συντάκτης πήγε για μονό μετά από χρόνια και ακόμα ψάχνει το μπάσκετ που (λέει ότι) ήξερε.
SHARES

Κάθε ανοιχτό γήπεδο μπάσκετ της επικράτειας έχει ένα δωματιάκι με τον διακόπτη για τα φώτα. Κάτω απ' το διακόπτη, υπάρχει γραμμένος στη γλώσσα της ζωής ο εξής νόμος: “Ο καλύτερος τρόπος να μετρήσεις πόσο ερείπιο είσαι είναι να παίξεις ένα μονό στα 61”.

Είχα να παίξω μπάσκετ από το '11, όταν σε μια αξέχαστη βραδιά στο κλειστό της Αργυρούπολης αγωνίστηκα με τα χρώματα του Sport24. Αγωνίστηκα στην περίπτωσή μας σημαίνει έπαιξα περίπου 15 λεπτά, έβαλα ένα λέι-απ, είχα 2-3 air ball, έκανα ένα κλέψιμο και έφαγα γύρω στους 10 πόντους από τον παίκτη μου. Αυτός ήταν ο θετικός απολογισμός.

Ο αρνητικός ήταν ότι στο ζέσταμα παραλίγο να βγάλω το γόνατό μου. Είχα να κάνω διατάσεις περίπου 12 χρόνια, από τα ένδοξα 16, που πίστευα ότι είμαι το μεγαλύτερο, μη αναγνωρισμένο, ταλέντο του ελληνικού μπάσκετ. Ακόμα το πιστεύω.

 

Το γόνατο έμεινε στη θέση του κι εγώ στη δική μου, δηλαδή στο γραφείο, καθώς επινοούσα δικαιολογίες για να πείσω τον Μίχαλο -κόουτς εκείνης της ομάδας με ηγέτη τον Στέφανο Τριαντάφυλλο- ότι "πολύ θα το 'θελα, αλλά δε γίνεται να κατέβω στο επόμενο ματς". Έχουμε και μια αξιοπρέπεια. Μετά από δυο βδομάδες, σταμάτησε να με καλεί. Ήταν καλύτερα για όλους έτσι.

Πριν το φοβερό ματς στο κλειστό, νομίζω απέναντι στον Πρωταθλητή για το πρωτάθλημα Τύπου, είχα να παίξω μπάσκετ καμιά δεκαετία. Αυτό σημαίνει ότι πριν ξεκινήσω ένα μονό στα μπασκετάκια της Περικλέους στο Χολαργό την Κυριακή το απόγευμα, είχα να παίξω μονό περίπου 13 χρόνια. Αυτό στα ελληνικά το λένε θράσος και στα ξένα αποστολή αυτοκτονίας.

Βγαίνοντας απ' το μετρό Χολαργός και πηγαίνοντας προς την Περικλέους, εξιστορούσα -για πολλοστή φορά- στο Χρήστο Δεμέτη ότι απ' τα 13 μέχρι τα 17 μου, ήμουν ο εν ενεργεία άρχοντας των μονών στα γηπεδάκια του Άγιου Νικόλα στην Ηλιούπολη.

Όλοι με ήθελαν στην ομάδα τους. Συμμαθητές μου, 20άρηδες φοιτητές, 30άρηδες-τοτέμ του γηπέδου, ο Κώστας Μάγλος που είχε έρθει μια φορά για μονό και παραλίγο να γκρεμίσει την καλή μπασκέτα.

 

Ήμουν εξαιρετικός μπουκαδόρος, είχα έκρηξη, πατούσα γερά, είχα σουτ (ακόμα έχω), τέλος πάντων ήμουν αρκετά καλός ώστε να μην παίζω άμυνα χωρίς να γκρινιάζει κανείς γι' αυτό.

Το ότι ήμουν αναπληρωματικός πλέι-μέικερ στο παιδικό μιας ομάδας που λεγόταν Μεσόγειος ήταν καθαρά ένα άσχημο παιχνίδι της μοίρας ή μια εις βάρος μου πλεκτάνη, αφού ο βασικός πλέι-μέικερ ήταν γιος του έφορου. Δεν πειράζει, τη διάβαζα τη μοίρα μου στους προβολείς του γηπέδου.

Το διπλό και το κανονικό μπάσκετ δεν ήταν έτοιμο για μένα. Ήμουν ο άρχοντας του μονού. Είχα τα κλειδιά του γηπέδου. Ήμουν ο Γιώργος Διαμαντόπουλος της γειτονιάς μου.

Τέτοιες βλακείες έλεγα ενώ ανεβαίναμε την Περικλέους με τον Δεμέτη, με τον οποίο είχαμε παίξει κάτι μονά στα 18 και σίγουρα με θυμάται σε πιο φιτ κατάσταση.

Για να το περιγράψω σωστά, ενδέχεται να υπάρχουν πολλοί πιο αδύνατοι τύποι από μένα στην Αθήνα, αλλά αμφιβάλλω αν υπάρχει έστω ένας, ΕΝΑΣ, πιο αγύμναστος αδύνατος από μένα.

 

Του έκανα μια ξαφνική ερώτηση και δεν απάντησε ποτέ. Ο Δεμέτης είχε πάψει να με ακούει εδώ και ώρα.

White men can't jump

Το ραντεβού ήταν για τις 18.00, εμείς φτάσαμε 18.30 κι έτσι ο φίλος μας ο Μήτσος είχε ξεκινήσει ήδη ένα 2on2 για να ζεσταθεί. Μπαίνοντας στο γήπεδο, ξύπνησε μέσα μου το σύνδρομο του Μεγάλου Παίκτη. Άρχισα να τρέχω περιμετρικά του γηπέδου, δήθεν βαρύς αλλά παικταράς, έκανα μερικές διατάσεις, έσφιξα τα παπούτσια και περίμενα.

Το 2on2 τελείωσε, η μία ομάδα πήρε εμένα και η άλλη τον Δεμέτη. Έπιασα για πρώτη φορά την μπάλα και την περιεργάστηκα με το ύφος να ρέει από παντού. Ούτε βραβευμένος πορνοστάρ απέναντι σε 18χρονη ντεμπουντάντ τέτοια φάτσα.

Πρώτο σουτ, air ball κακό. Όχι από αυτά που δεν φτάνει η μπάλα, αλλά απ' αυτά που η μπάλα χτυπάει στο ταμπλό δίπλα στην μπασκέτα.

Κοίταξα τα χέρια μου. Θα μπορούσα να το σκάσω επιτόπου και απλά να μην ξαναπατήσω Χολαργό. Αντιθέτως, έκανα ότι γλιστράνε τα χέρια μου και τα σκούπισα στη φόρμα. Θεατρίνος που τρώει ντομάτες ακόμα και σε σχολική παράσταση.

 

"Πάμε 2-3-61;”, ρωτάει ένας νεαρός, οι υπόλοιποι λένε 'ναι' κι εγώ με το Δεμέτη κοιταζόμαστε και κάνουμε ότι καταλάβαμε. Τα πρώτα δέκα λεπτά τα πέρασα έξω απ' τη γραμμή του τριπόντου δίνοντας πάσες αριστερά και δεξιά και παίρνοντας κάνα σουτ όταν η ομάδα πήγαινε καλά.

Έβαλα ένα τρίποντο με ταμπλό, δηλαδή καλύτερα να μην το έβαζα.

Μετά από δέκα λεπτά ευχαριστούσα κάθε γνωστή θεότητα που είχα φάει μόνο ένα μουστοκούλουρο πριν το μονό. Ένα ψίχουλο παραπάνω και τώρα θα το έβλεπες να απλώνεται αργά αργά στο ζωγραφιστό. Δεν μπορούσα να πάρω ανάσα και σκεφτόμουν ό,τι και πριν τρία χρόνια στο κλειστό. “Πού πας; ΠΟΥ ΝΟΜΙΖΕΙΣ ΟΤΙ ΠΑΣ;”.

Ποιο τέντεξ ρε παιδιά; Σε κάνα TEDx και καλά είναι

Όταν μια ομάδα έφτασε τα 21 (ορκίζομαι ότι δε θυμάμαι ποια), είπα “τέλεια, έχει καμιά βρύση το γήπεδο;”. “Στα 61 παίζουμε”, μου είπε κάποιος και επιτόπου αποκρυπτογράφησα το σύστημα '2-3-61'. Τα δίποντα μετράνε για 2, τα τρίποντα για 3 και το μονό τελειώνει στα 61. “Να 'στε καλά παιδιά, θα σας δω στην Ηλιούπολη”, είπα, αλλά δε γέλασε κανείς. Συνεχίστηκε το μπίστημα.

Μετά τα 21 ανέβηκα. Έζησα κάτι σαν την τελευταία αναλαμπή του μελλοθάνατου. Έβαλα μερικά καλά σουτ, έβγαλα ασίστ, έκλεψα κάνα δυο μπάλες στον αέρα και πήρα τόσο θάρρος που επιχείρησα και διείσδυση μέσα στη μούρη των θηρίων.

Το αποτέλεσμα ήταν όλα αυτά μαζί:

 

Έκρηξη υπό το μηδέν. Ο μοναδικός που θα μπορούσα να περάσω στην ντρίμπλα είμαι εγώ αν με σηκώσεις από το κρεβάτι στις 4 το πρωί.

 

Και άντε και πέρασα στη ρακέτα με κάτι πρόχειρα μαγικά. Στο πάτημα για το λέι-απ σηκώθηκε όλο το γήπεδο -ακόμα και τα παιδιά που έπαιζαν στο δίπλα- εκτός από μένα.

Θα έκανα ότι γύρισε το πόδι μου, αλλά ποιος θα με πίστευε; Δεν μ' έβλεπαν τόση ώρα νομίζεις; Μη στα πολυλογώ, πήραμε το πρώτο μονό στα 61, κυρίως γιατί οι συμπαίκτες  μου ήταν μαχητές και παλικάρια (ο Τάσος κι ο Αργύρης καλή τους ώρα). Ε, και επειδή άρχισαν να μπαίνουν τα σουτ.

Πήγα στη βρύση, έσκυψα να πιω νερό (πρέπει να πέρασα κάνα δεκάλεπτο εκεί) και ήλπιζα γυρνώντας να τους έχω βρει ντυμένους και έτοιμους να φύγουμε. Ήταν έτοιμοι για το δεύτερο μονό. Πάλι στα 61.

Η απόδοσή μου μετά τα 15 κυμάνθηκε στα ίδια επίπεδα με αυτή του Εντινγκά στο ματς με τον Ατρόμητο. Για την ιστορία, ο Εντινγκά δεν χρησιμοποιήθηκε απ' τον Μίτσελ.

Έδινα πάσες σαν το ζόμπι και σκεφτόμουν ότι το μπάσκετ με ξέρασε, με απέβαλλε. Νόμιζα ότι θα είναι σαν το ποδήλατο που δεν το ξεχνάς ποτέ. Όντως δεν ξέχασα τι πρέπει να κάνω σε κάθε φάση (να σημειωθεί ότι έπαιζα άμυνα στη δεξιά ντρίμπλα του Δεμέτη για να τον στείλω αριστερά). Το θέμα είναι ότι δεν μπορούσα να εκτελέσω το σωστό ή να καταφέρω κάτι κοντά σε αυτό.

Χάσαμε 61-35. Αν παίζαμε με παίκτη λιγότερο, το σκορ θα ήταν πιο αξιοπρεπές.

Τι πάθαμε μάθαμε και σήμερα

Έγραφα τις προάλλες για τον Elliott Smith και για την ιδέα που του είχε καρφωθεί ότι στα παιδικά του χρόνια κακοποιήθηκε σεξουαλικά απ' τον πατριό του. Μπορεί να 'ταν αλήθεια, μπορεί και όχι. Κατέβαινα την Περικλέους για να πάρω το μετρό για πίσω και αναρωτιόμουν κάτι αντίστοιχο.

Μήπως νόμιζα ότι ήμουν τόσο καλός στο μπάσκετ και όλο αυτό είναι μια ψευδής προβολή; Όχι, έχω μάρτυρες. Έβαζα τρίποντα απ' τα 7,5 μέτρα σε αγώνες. Έχω παίξει απέναντι σε Ολυμπιακό και Πανιώνιο. Έχω σκοράρει.

Άρα;

Άρα το μπάσκετ είναι ο τέλειος τρόπος να πληρώσεις με αίμα το εμπάργκο σου σε οποιαδήποτε μορφή άσκησης. Δεν πήγαμε για σουτάκια στο Χολαργό (αν και αυτή ήταν η πρότασή μου). Πήγαμε για ματς, για επαφή, για άλματα, για βρώμικα σκριν.

Δεν περίμενα ότι θα λάμψω, αλλά δεν περίμενα ότι θα σουτάρω τα ποσοστά του ΚΚΕ στις τελευταίες εκλογές.

 

Το θέμα είναι ότι θα ξαναπάω. Για σουτάκια; Για μονό; Δεν ξέρω, αλλά θα ξαναπάω. Γιατί υπάρχουν δύο δρόμοι. Αυτός της χιουμοριστικής κλάψας (βλ. ό,τι διάβασες ως τώρα) και ο δρόμος της αρετής, εν προκειμένω μέσω της εξάσκησης.

Όπως σημείωσε και ο Στέφανος Τριαντάφυλλος σε μια παραλία της Τζιας, έχω πολύ μεγάλο άνοιγμα χεριών. Κι αυτό το άσχετο κομπλιμέντο είναι μάλλον το καλύτερο που έγινε ποτέ για το μπάσκετ μου. Κι ας είναι άσχετο με το μπάσκετ μου, μην το γράψω και τρίτη φορά.

Σε κάνα πεντάμηνο θα σας προκαλώ για μονό στη γειτονιά σας.

 
Share
Follow
comments powered by Disqus
PROMO
Social Man
Newsletter

Το ΟΝΕΜΑΝ επιλέγει και σου στέλνει τα καλύτερα θέματα στο email σου.