Η μοναδική συναυλία που έχω δει, είναι της Καίτης Γαρμπή

Ο Πάνος Κοκκίνης βγαίνει από τη συναυλιακή ντουλάπα του και αποκαλύπτει με θάρρος την αλήθεια.
SHARES

"Δεν είναι τόσο ότι σιχαίνομαι τη μουσική, αλλά ότι λατρεύω βάναυσα το σινεμά και την Αμερικάνικη τηλεόραση. Όπως καταλαβαίνεις δεν έχω το χρόνο να είμαι κολλημένος ΚΑΙ με κάτι άλλο". Αυτή είναι η αγαπημένη δικαιολογία που χρησιμοποιώ όταν κάποιος που εκτιμώ παίρνει χαμπάρι ότι, μουσικά, είμαι Νεάντερταλ (σ.σ. υπάρχει και η περίπτωση Δημητρόπουλου, που προλαβαίνει και τα δυο. Αλλά αυτός είναι βαμπίρ, δεν κοιμάται ποτέ).

Ότι δηλαδή το τελευταίο cd που έχω αγοράσει ήταν το soundtrack στο Ρέκβιεμ για ένα Όνειρο (και το πρώτο μια κασέτα των New Kids on the Block-τους είχα και αφίσα στο δωμάτιο), δεν έχω ιδέα που πέφτει η Μαλακάσα και όταν τα παιδιά (Ηλίας, Έρρικα, Κωνσταντίνος, Θοδωρής) γράφουν για το savoir vivre της συναυλίας ή τις φυλές του συναυλιακού κοινού κουνάω απλώς το κεφάλι για να μην με πάρουν χαμπάρι. Ναι, όπως η 80χρονη μάνα μου όταν της εξηγώ πως λειτουργεί το taxibeat.

Το χειρότερο από όλα; Ότι η μοναδική συναυλία που έχω πάει στη ζωή μου είναι μια της Γαρμπή, το καλοκαίρι του 2003, σε ένα στάδιο στην Ναύπακτο. Όταν δηλαδή ήμουν 28 ετών.

 

Ο θρίαμβος της λευκής πλαστικής καρέκλας και του κακού ηχοσυστήματος. Τουλάχιστον τα χοιρινά σουβλάκια που πούλαγαν απέξω ήταν μια χαρά. Βασικά αυτά και τα πόδια της Καίτης ήταν, θυμάμαι, τα δυο πράγματα που με είχαν ενθουσιάσει σε σημείο headbanging.

 

Εντάξει, θα μπορούσαν τα πράγματα να είναι χειρότερα. Τόσα καλοκαίρια που έχω περάσει στη Ναύπακτο είναι άξιο απορίας ότι δεν έχουν διασταυρωθεί οι δρόμοι μας π.χ. με τον Γιώργο Μάγκα και το 'μαγικό' κλαρίνο του (σ.σ. εκτιμώ τη δεξιοτεχνία του, σιχαίνομαι το όργανο που παίζει-μου προκαλεί ημικρανίες και μόνο που το βλέπω).

 

Επίσης, για να μην παρεξηγηθώ, δεν έχω κανένα πρόβλημα με την Καιτούλα. Ίσα ίσα που μέχρι και στο Διογένη είχα πάει κάποια στιγμή να την δω (πρώτη φορά που βρέθηκα σε μπουζούκια μετά από μια δεκαετία). Μόνο και μόνο επειδή μου θύμιζε την τότε καψούρα μου και νυν γυναίκα και μητέρα του παιδιού μου.

 

Ίσως τελικά χρειάζεται να καθίσω στον καναπέ του Irvin (του Yalom, ντε) για να μου εξηγήσει τι είναι αυτό που βρίσκω τόσο αδιάφορο στο να βλέπω μια μπάντα να παίζει live και σε όλη τη διαδικασία της συναυλίας γενικότερα.

Προφανώς σιχαίνομαι τον τόσο κόσμο. Αλλά, ακόμη και όταν ο κόσμος είναι λίγος και εκλεκτός και το location εξαιρετικό, πάντα το focus μου φεύγει αλλού. Όπως εκείνο το φεγγάρι που βρέθηκα καλεσμένος γνωστού brand στο αποστακτήριο του στο Tennessee, να παρακολουθώ με άλλα 90 άτομα μια συναυλία των Kaiser Chiefs (σ.σ. Χρειάστηκε να γκουγκλάρω similar group με τους Coldplay για να θυμηθώ ποιοι ήταν), μέσα σε ένα πανέμορφο σπίτι στην κορυφή ενός λόφου, με το φεγγάρι φόντο και τα αναμμένα τζάκια (μέσα και έξω) να σου βγάζουν τρομερή θαλπωρή.

Αν και δεν το πιάνω αυτό ως συναυλία που πήγα, καθώς, ενώ όλοι οι υπόλοιποι δημοσιογράφοι από όλο τον κόσμο ήταν μέσα και τους έβλεπαν, εγώ ήμουν έξω, έτρωγα καναπεδάκια από τους δίσκους που έφερναν οι σερβιτόρες και μιλούσα για τον Elvis με ένα δίμετρο μουσάτο ντόπιο -πρώην βετεράνο του Βιετνάμ- που φορούσε ολόσωμη τζιν φόρμα και ήταν ένας από τους επίσημους ξεναγούς.

Η πιο καλή για μένα εξήγηση είναι ότι πάσχω από ανίατο σύνδρομο συναυλιακής -ή γενικότερα μουσικής- ελλειμματικής προσοχής. Η πιο λογική ότι το μουσικό μου γούστο ήταν και παραμένει για τα μπάζα. Πάντως, αντί να με κράξεις πιο κάτω, θα προτιμούσα να ακούσω για κάποια από τις δικές σου άτυχες στιγμές. Είπαμε, η δημόσια ψυχανάλυση δεν κοστίζει μια.

Share
Follow
 

Τα καλύτερά μας

Interviews

Η Βάσω Λασκαράκη δεν είναι το γλυκό κορίτσι της διπλανής πόρτας

Τρώει σαν δυο άντρες. Βρίζει σαν ταξιτζής. Και πραγματικά, μα πραγματικά, δεν θέλεις να την δεις νευριασμένη. Αυτή είναι η άλλη πλευρά της τηλεοπτικής μαμάς που λατρεύουν ταυτόχρονα -για διαφορετικούς λόγους- μπαμπάδες, μανάδες και μικρά παιδιά.

Best of Network

Η πιο "δυνατή" φωτογραφία από τις εξέδρες του Nick Galis Hall

Ο "Ντόκεν" και ο "Κουκ" βρίσκονται στην πρώτη γραμμή του οπαδικού κινήματος σε Παναθηναϊκό και Άρη, για δεκαετίες. Στο Nick Galis Hall έδειξαν πως ο σεβασμός είναι αμοιβαίος, παρά τα όσα -οπαδικά- τους χωρίζουν όλα αυτά τα χρόνια.

Από την Γκράβα μέχρι τη Νέα Ορλεάνη: τρεις ιστορίες με κοινό παρονομαστή

Ο Μαντέλα, ο Φέιβορ και ο Μπίλι είναι τρία παιδιά που έχουν τα ίδια όνειρα με τον Γιάννη Αντετοκούνμπο, αλλά και πολλά περισσότερα κοινά στοιχεία. Είναι η αρχή του success story του "Giannis" κι αυτά που θυμίζουν σε όλους πως ξεκινάει η ιστορία.

Νίκη τριών βαθμών και ήττα γοήτρου

Τα δεδομένα που έκριναν τον τελικό νικητή στο ΟΑΚΑ, η επόμενη μέρα για τους δύο αντιπάλους και η κουβέντα για τη διαιτησία του Μάνταλου. Ο Τόλης Χορτάτος σχολιάζει το ντέρμπι στο Στάδιο κι εξηγεί τη σημασία του "τριπόντου" για την ΑΕΚ και τις συνθήκες που διαμορφώνονται για τον Ολυμπιακό.

 
comments powered by Disqus
PROMO
Social Man
Newsletter

Το ΟΝΕΜΑΝ επιλέγει και σου στέλνει τα καλύτερα θέματα στο email σου.