HOMME ALONE

Πώς είναι να είσαι γιος ναυτικού

Πέντε χαρακτηριστικές ιστορίες από τη ζωή ενός ανθρώπου που ο πατέρας του δουλεύει στα καράβια.

Κανονικά αυτό το κείμενο θα έπρεπε να δημοσιευτεί στις 18/6, ανήμερα της γιορτής του πατέρα. Όταν, όμως, είσαι γιος ναυτικού, όπως εγώ, έχεις συνηθίσει να γιορτάζεις γενέθλια, γιορτές και επετείους ακόμα και με πολύμηνη καθυστέρηση.

Διαβάστε περισσότερα

Ένα γράμμα στην παντοτινά μικρή μου αδερφή

Ένας μεγάλος αδελφός γράφει χίλιες λέξεις γεμάτες συναισθήματα, χαρτζιλίκια, τσαμπουκάδες, τατουάζ και πολλά μπολ με φαγητά, για την αδερφή του που κλείνει σήμερα τα 31.

Προτού καν έρθει στο σπίτι μας, οι γονείς μου και δη ο πατέρας μου (που δεν φημίζεται για τις καλές του συμβουλές), μου είχε εξηγήσει πως όταν με το καλό γίνουμε τέσσερις, το δικό μου καθήκον ως μεγάλος αδερφός, θα είναι να την προσέχω και να την προστατεύω.

Διαβάστε περισσότερα

Η αβάσταχτη μοναξιά του να είσαι μοναχοπαίδι

Έχεις πει και εσύ ''α, έτσι εξηγούνται όλα'' σε κάποιον φίλο σου μόλις σου ανακοίνωσε ότι δεν έχει αδέρφια;

Την προτελευταία φορά που ζήτησα από τη μητέρα μου να μου κάνει αδερφάκι (sic) ήμουν 12 χρονών. Σύμφωνα με τους τότε υπολογισμούς μου, δεν θα είχε κανένα νόημα να έχω αδερφό/ή με μεγαλύτερη διαφορά ηλικίας, αφού δεν θα μπορούσαμε να κάνουμε μαζί τα πράγματα που είχα εκείνη την περίοδο στο μυαλό μου. Ανάθεμα κι αν θυμάμαι ποια ήταν αυτά. 21 χρόνια αργότερα της ζητήσα ξανά να μου κάνει ένα.

Διαβάστε περισσότερα

33 χρόνια ανυπότακτος

Μια εκ βαθέων εξομολόγηση από έναν συντάκτη του ΟΝΕΜΑΝ σε μια ιστορία λούφας χωρίς παραλλαγή.

Αυτή, φαντάζομαι, είναι μια ιστορία που αν παρερμηνευτεί, θα εκνευρίσει αρκετούς από εσάς, αγαπητοί αναγνώστες, όμως σας διαβεβαιώνω, η πρόθεσή μου δεν είναι αυτή. Πρόκειται για μια σειρά γεγονότων, που καλύπτοντας μια περίοδο 33 χρόνων, περιγράφουν την σχέση μου με τον ελληνικό στρατό, αλλά και εκείνη του ελληνικού στρατού με εμένα.

Διαβάστε περισσότερα

Πρώτη φορά κουμπάρος σε ξένη χώρα

Το να βγάλεις λόγο σε γάμο στα αγγλικά δεν είναι καθόλου εύκολη υπόθεση.

Το περασμένο καλοκαίρι, ο Αντώνης, κολλητός μου από το γυμνάσιο, μου πρότεινε να γίνω κουμπάρος στο γάμο του με τη Γεν, την κοπέλα του από το Μπρουνέι, με την οποία συγκατοικεί στο Λονδίνο, τα τελευταία εφτά χρόνια. Δέχτηκα με χαρά κι άρχισα να προγραμματίζω το ταξίδι μου για το Λονδίνο. Λίγες μέρες πριν πατήσω το πόδι μου στην Αγγλία, ο Αντώνης μου ανακοίνωσε πως ως κουμπάρος, καλό θα ήταν (=έπρεπε) στο γάμο, να βγάλω λόγο.

Διαβάστε περισσότερα

Πώς είναι να μην έχεις πάει φαντάρος

Οι 'εμπειρίες' από το στρατό ενός ανθρώπου που δεν έχει υπηρετήσει θητεία.

Για να μην έχεις πάει στρατό δύο είναι τα τινά, είτε έχει συμβεί κάτι πολύ δυσάρεστο στη ζωή σου, είτε είχες πολύ μεγάλο βύσμα. Εγώ βύσμα δεν είχα. Παρόλα αυτά, όταν πήρα το Ι5 στα χέρια μου, ήταν το μόνο έγγραφο που σκέφτηκα σοβαρά να κορνιζάρω πάνω από το γραφείο, όπως άλλοι έκαναν με το Proficiency και τα πτυχία του Πανεπιστημίου. Γιατί το να μην έχεις πάει φαντάρος, πέρα του ότι κερδίζεις ένα χρόνο ζωής, σε κάνει να ξεχωρίζεις.

Διαβάστε περισσότερα

Τρεις σουρεάλ παραμονές πρωτοχρονιάς

Ένας δημοσιογράφος του Oneman θυμάται τρεις παραμονές πρωτοχρονιάς στο εξωτερικό. Οκ, τη μια δεν τη θυμάται καθόλου, αλλά αυτό δεν έχει καμία σημασία!

Μόλις πριν λίγα 24ωρα έγραψα στο Oneman αυτό! Και επειδή αυτά δεν ήταν λόγια του αέρα, αλλά χαρακτηρίζονται από απόλυτη συνέπεια θεωρίας-πράξης στην πορεία των 50 μου χρόνων, ακολουθεί το σημερινό κείμενο. "Έχεις καμία ωραία ιστορία από παραμονές πρωτοχρονιάς που να θέλεις να γράψεις;" με ρώτησε πριν λίγες μέρες ο διευθυντής του site. Μεταξύ μας, αυτό που πρέπει να σκεφτόταν, λογικά ήταν το εξής: "Τόσες μαλακίες έχεις κάνει στη ζωή σου, δεν μπορεί, κάποια θα έγινε παραμονή πρωτοχρονιάς". Και δεν είχε άδικο. Όχι μόνο μία, αλλά πολλές. Και για να μην ξεφύγει σε έκταση το κείμενο, είπα να αρκεστώ στις τρεις που έχουν λάβει χώρα εκτός Ελλάδας. Έχω περάσει σαφώς περισσότερες στο εξωτερικό, αλλά αυτή η τριάδα σίγουρα ξεχωρίζει. Η πρώτη το 1984 στη Βρέμη, στη Γερμανία. Την οποία και δεν θυμάμαι. Οι άλλες δυο το 1993 και το 1994, αμφότερες στο Παρίσι, αλλά όχι έτσι όπως θα μπορούσε να τις φανταστεί κάποιος φυσιολογικός άνθρωπος.

Διαβάστε περισσότερα
1 2 3 4 5 6 7

Ο πόλεμος είναι θέμα ημερών

Μικρές ιστορίες για τυχαίους ανθρώπους από τον Οδυσσέα Ιωάννου.

Πρέπει να ήταν η τελευταία φορά που ρίσκαρε τόσο στη ζωή του. Ή τουλάχιστον έτσι του το είχαν παρουσιάσει. Ήταν Φεβρουάριος του 1996, λίγες μέρες μετά τα Ίμια.

Σινεμά

Ο Luca Guadagnino για το ‘Call Me by Your Name’

Ο Ιταλός σκηνοθέτης μας αποκαλύπτει πώς γεννήθηκε η υποψήφια για 4 Όσκαρ ταινία, πώς ο γυμνός Ralph Fiennes ενέπνευσε τον James Ivory και γιατί θα ήθελε να σκηνοθετήσει τον James Woods.

Μάθε τα πάντα για φετινά βραβεία
PROMO
Social Man
Newsletter

Το ΟΝΕΜΑΝ επιλέγει και σου στέλνει τα καλύτερα θέματα στο email σου.