HOMME ALONE

Τι, εσύ δεν σου στέλνεις μηνύματα στο facebook;

Ένας συντάκτης του Oneman παραδέχεται ότι στέλνει pm, mail, αλλά και sms στον εαυτό του.

Πριν μία εβδομάδα, οι πιθανότητες να γράψω το παρόν κείμενο ήταν λιγότερες από όσες να γράψω ένα άρθρο για την εμπειρία του να βάζω σ' ένα ποτήρι νερό (και μην ξεχνάς ότι δεν είμαι ο Βασίλης Τσιάρτας). Στο μεσοδιάστημα, χρειάστηκε μία συνάδελφος να με πιάσει επ' αυτοφόρω να γράφω μηνύματα στον εαυτό μου στο facebook.

Διαβάστε περισσότερα

Έκανα μπλοκ την μητέρα μου στο facebook

Ένας δημοσιογράφος του Oneman, έκανε το λάθος να ανοίξει λογαριασμό στην μητέρα του στο facebook και μας περιγράφει το δράμα που έζησε μέχρι να την μπλοκάρει.

Στη ζωή μου έχω δώσει δύο όρκους. Να μην πάω ποτέ με κοπέλα μου στο γήπεδο και να μην αφήσω τη μητέρα μου να φτιάξει λογαριασμό στο facebook. Καταπάτησα χωρίς καμία αιδώ και τους δύο. Το πρόβλημα με τον δεύτερο μου όρκο, είναι ότι τον καταπάτησα δις.

Διαβάστε περισσότερα

Είναι πολύ ζόρικο να προσπαθείς να μάθεις κολύμπι στα 32

Ένας δημοσιογράφος του Oneman, που δεν ξέρει μπάνιο, βούτηξε στην πισίνα του κολυμβητηρίου στο Γουδί και μας εξιστορεί την τραγελαφική εμπειρία του.

Από την αρχή φάνηκε πως το πρώτο μου μάθημα κολύμβησης θα ήταν ιστορικό, αφού η μοναδική συγκοινωνία που πλησιάζει το κολυμβητήριο στο Γουδί σε ακτίνα μικρότερη του 1 1/2 χιλιομέτρου είναι το '140'. (Ένιωσα ήδη το συγκαταβατικό χτύπημα στον ώμο μου όσων ξέρουν τι εστί '140'. Για τους υπόλοιπους, υπόσχομαι ότι θα υπάρξει σύντομα σχετικό κείμενο, αφού πρόκειται για ένα από τα θρυλικότερα λεωφορεία Αθηνών και περιχώρων). Έφτασα, όλως περιέργως, κάμποση ώρα νωρίτερα και κάθισα στις κερκίδες του κολυμβητηρίου χαζεύοντας τους λουόμενους.

Διαβάστε περισσότερα

Ακόμα κι αν φύγεις...

Τεσσεράμισι χρόνια μετά τον θάνατο του Φιντέλ, ο Θανάσης βρήκε επιτέλους το κουράγιο να γράψει για τον αγαπημένο του φίλο.

Τελικά ήταν το 'λούνα παρκ των σκύλων' που με κράτησε. Χωρίς αυτό δεν νομίζω να την είχα παλέψει. Τις τελευταίες μέρες έψαχνα από κάπου να πιαστώ. Απεγνωσμένα. Ένιωθα να καταρρέω συνολικά. Αλήθεια στο λέω. Και κάποια στιγμή είχα ρωτήσει τη Λίλα: "Που θα πάει ο Φιντελάκος όταν πεθάνει;" "Στο λούνα παρκ των σκύλων", μου είχε απαντήσει. Ήταν από τα πιο όμορφα και λυτρωτικά λόγια που έχω ακούσει στη ζωή μου. Αυτές τις πέντε λέξεις τις κράτησα τόσο σφιχτά, που σίγουρα τις πόνεσα. Τις είχα όμως ανάγκη και μαζί τους πορεύτηκα μέχρι την ημέρα που ο 'παππούκος' έφυγε, αλλά και για πολύ καιρό μετά από αυτό. Ακόμα και σήμερα, που τα σκοτάδια έχουν εξαφανιστεί και απομένει μόνο η γλυκιά ανάμνηση, όταν τον θυμάμαι και νιώθω τα μάτια να υγραίνουν, αυτή είναι η μοναδική άμυνα που έχω. Η σιγουριά ότι είναι ευτυχισμένος σ' αυτό το λούνα παρκ, με τους φίλους του και τα τρελά, ατελείωτα παιχνίδια που πρέπει να κάνουν από το πρωί μέχρι το βράδυ.

Διαβάστε περισσότερα

Δεν υπάρχει φάρμακο για τις κρίσεις πανικού

Ένας δημοσιογράφος του ΟΝΕΜΑΝ σκαλίζει πέντε χρόνια με κρίσεις πανικού. Θέμα ακατάλληλο για ευαίσθητους σε ίλιγγους, ναυτίες, ταχυκαρδίες και τάσεις λιποθυμίας.

Φθινόπωρο, 2002. Οι γονείς μου είναι για φαγητό με τους φίλους τους. Είμαι στο σαλόνι και βλέπω κάτι στην τηλεόραση. Ξαφνικά ζαλίζομαι. Πρώτη φορά που ζαλίζομαι τόσο έντονα και με τέτοια διάρκεια. Δεν ξέρω αν είναι ο φόβος του ιλίγγου ή ο ίλιγγος ο ίδιος, αλλά με το που βγαίνω έξω για να πάρω αέρα, είμαι έτοιμος να καταρρεύσω. Ο αέρας μού χτυπάει λίγο τη μούρη, η δροσιά είναι ευπρόσδεκτη για ένα δευτερόλεπτο, αλλά δεν αρκεί. Νιώθω ότι θα πέσω κάτω, με λούζει κρύος ιδρώτας, κάτι πηγαίνει πολύ λάθος στο κεφάλι μου, η καρδιά μου είναι σε παραλήρημα και αισθάνομαι ότι οι ανάσες μου τελειώνουν. Νομίζω ότι πεθαίνω.

Διαβάστε περισσότερα

Στις πόσες κολονοσκοπήσεις, θεωρείται δεσμός;

Ένας δημοσιογράφος του Oneman μιλά για την οδυνηρή εμπειρία στο κρεβάτι του πόνου. Αν έχεις βρεθεί στο ίδιο κρεβάτι, ξέρεις.

Οι κολονοσκοπήσεις είναι σαν τα hangover. Μετά από κάθε κολονοσκόπηση έχεις πάντα μια καλή ιστορία να διηγηθείς. Να, για παράδειγμα την πρώτη φορά που έκανα κολονοσκόπηση, με το που βγήκα από το ενδοσκοπικό με θυμάμαι να μοιάζω με ζόμπι από το “Walking Dead”. Είχα την κοψιά και τον βηματισμό του νεκροζώντανου, αλλά αντί να έχω τα δύο χέρια παράλληλα προς το έδαφος, με το ένα ακουμπούσα τον τοίχο για να μην βρεθώ φαρδύς πλατύς στο πάτωμα και με το άλλο έτριβα τα μάτια μου για να ξαναβρώ την όρασή μου, που προς στιγμήν είχε μειωθεί στο 20% από τον φόβο και τον πόνο της εξέτασης. Η γιατρός είχε την φοβερή έμπνευση στην πρώτη μου κολονοσκόπηση να μην μου κάνει μέθη (μέθη= ένα είδος νάρκωσης).

Διαβάστε περισσότερα

Ο φόβος ότι θα μου επιτεθεί καρχαρίας

Για μερικούς το κολύμπι δεν αποτελεί απαραίτητα διασκέδαση.

Όταν κυκλοφόρησαν στο σινεμά οι τρεις πρώτες ταινίες Jaws (με τον τρομοκρατικό ελληνικό τίτλο «ΤΑ ΣΑΓΟΝΙΑ ΤΟΥ ΚΑΡΧΑΡΙΑ»)  ήμουν αγέννητος. Όταν βγήκε το 4 με τον γλαφυρό τίτλο «The Revenge», ήμουν μόλις 7 μηνών.

Διαβάστε περισσότερα
1 2 3 4 5 6 7
PROMO
Social Man
Newsletter

Το ΟΝΕΜΑΝ επιλέγει και σου στέλνει τα καλύτερα θέματα στο email σου.