HOMME ALONE

Ο φόβος ότι ξέχασα να κλειδώσω πίσω μου

Κάθε φορά που είναι να φύγω από το σπίτι με λούζει κρύος ιδρώτας. Είμαι σίγουρος ότι ξέχασα ανοιχτό τον θερμοσίφωνα, την εξώπορτα και όλα τα μάτια της κουζίνας.

Όταν ήμουν μικρότερος, κορόιδευα ανελέητα τους δυο κολλητούς μου (Χάρη και Κώστα) που, όταν παρκάραμε κάπου, τσέκαραν -από δυο φορές- κάθε πόρτα και το πορτμπαγκάζ για να σιγουρευτούν ότι τα 'τουτού' τους είναι κλειδωμένα. 20 χρόνια μετά εύχομαι να μπορούσα να τους μοιάσω. Να γίνω δηλαδή λάιτ ψυχαναγκστικός και όχι, όπως είμαι τώρα, ένα βήμα από το Δρομοκαΐτειο.

Διαβάστε περισσότερα

Ξυπνώντας χωρίς το μπροστινό σου δόντι

Ένας συντάκτης, ο ίδιος που παραλίγο να πεθάνει από κατσαριδοκτόνο, γράφει για τον αντικειμενικά μεγαλύτερο εφιάλτη που έζησε ξύπνιος.

Αποτελούσε ανέκαθεν κοινό μυστικό της οικογένειας ότι η πάστα των δοντιών μου θα μπορούσε να κατέβει στο παγκόσμιο πρωτάθλημα χειρότερης πάστας δοντιών και να γυρίσει στη χώρα με μετάλλιο. Το πόσο άτακτα έπλενα τα δόντια μου στο δημοτικό και το πόσα γλυκά έτρωγα στο κρεβάτι για να με πάρει γλυκά ο ύπνος (χοχο) δεν βοηθούσαν την κατάσταση.

Διαβάστε περισσότερα

Αποχαιρετώντας τα -άντα

Ένας συντάκτης του Oneman κλείνει τα 49, μπαίνει στα 50 και αποχαιρετάει με τον δικό του τρόπο τα -άντα, κάνοντας έναν σύντομο απολογισμό στα τελευταία 19 χρόνια της ζωής του.

Άντε να δω πώς ξεκινάει ένα τέτοιο κείμενο. Μεγάλο μπέρδεμα. Εσωτερικό και εξωτερικό. Μπάχαλο. Δεν είναι παίξε-γέλασε. Από πού να το πιάσεις άραγε; Μάλλον μικρή σημασία έχει τελικά. Πιάστο κι όπου σε πάει. Για να μη χασομεράμε λοιπόν, αύριο κλείνω τα 49 μου χρόνια και μπαίνω στο 50ο έτος της ηλικίας μου. Πράγμα το οποίο σημαίνει ότι αποχαιρετάω τα -άντα. Θα μου πείτε, έχω έναν ολόκληρο χρόνο μπροστά μου γι' αυτό. Θα σας απαντήσω όχι! Προτιμώ να το κάνω από τώρα, ώστε τέτοια μέρα του χρόνου να υποδεχτώ όπως τους αρμόζουν τα -ήντα. Έτσι κι αλλιώς, από πιτσιρικάς εφάρμοζα το εξής κόλπο. Επειδή η 18η Απριλίου είναι σχετικά κοντά στο ξεκίνημα κάθε έτους, με το που καβατζάριζε η Πρωτοχρονιά, πάντα μέτραγα έναν χρόνο περισσότερο χωρίς να περιμένω τα γενέθλια για να κάνω την πρόσθεση. Που σημαίνει ότι από τον επόμενο Γενάρη θα λέω 50, οπότε επιτρέψτε μου να πω αντίο στα -άντα από τώρα, σεβόμενος τουλάχιστον τον "συμβολισμό" της εισόδου μου στα -ήντα.

Διαβάστε περισσότερα

Οι 50 αποχρώσεις του να μπερδεύεις το πράσινο με το κόκκινο

Ένας συντάκτης που πάσχει από δυσχρωματοψία μοιράζεται ιλαροτραγικές στιγμές από τη ζωή του με αυτήν.

Θυμάστε κάποια στιγμή στο δημοτικό που επισκέφθηκαν τα σχολεία μας μερικοί γιατροί, μας εξέτασαν και την επόμενη μέρα η μισή τάξη φορούσε γυαλιά μυωπίας; Ε, εγώ εκτός από γυαλιά, την επόμενη μέρα είχα κονομήσει μια σκολίωση και μια δυσχρωματοψία (μια μορφή περιορισμένης αχρωματοψίας). Για τα δύο πρώτα ίσως μιλήσουμε κάποια άλλη στιγμή. Εδώ, θα αναφερθώ στις μετέπειτα εμπειρίες μου ελέω δυσχρωματοψίας.

Διαβάστε περισσότερα

Ο ανίκητος φόβος μου για τα Ρίχτερ

Ο Γιάννης Φιλέρης προσπαθεί να βρει την άκρη του νήματος, για μια μεγάλη του φοβία και γυρίζει 33 χρόνια πίσω. Κανονική ψυχανάλυση...

Αυτό το κείμενο, γιατρέ, ήθελα να το γράψω από το 1981, αλλά δεν έτυχε. Μέχρι που οι γιοί μου, τις προάλλες, όταν κατάλαβαν την τρομάρα μου για τους δυο σεισμούς της περασμένης εβδομάδας, μου έκαναν πλάκα φωνάζοντας:“Αμάν, σεισμός...”

Διαβάστε περισσότερα

Μια ζωή καούρα

Ένας συντάκτης του ΟΝΕΜΑΝ γράφει για τη φωτιά που καίει μέσα του.

Όποιος έχει πάει στρατό μάλλον γνωρίζει τι είναι το γόπινγκ. Και είναι το πρώτο πράγμα που θα σκεφτεί ή θα πει για πλάκα όποιος φίλος μου ακούει πρώτη φορά το "ΓΟΠ". Μόνο που δεν έχει καμία σχέση ούτε με το γόπινγκ ούτε με το παρεμφερές ΓΑΠ. Και σίγουρα δεν είναι για γέλια. ΓΟΠ λέγεται η δική μου διαρκής ταλαιπωρία και για όσους γνωρίζουν από γαστροοισοφαγική παλινδρόμηση και καούρα, μπορούν να καταλάβουν και να κουνήσουν με συμπόνια το κεφάλι τους.

Διαβάστε περισσότερα

Το Erasmus είναι ο ορισμός της φοιτητικής ζωής

Αν υπήρχε τρόπος να ορίσουμε τη φοιτητική ζωή με μία λέξη, αυτή θα ήταν σίγουρα Erasmus.

Το Erasmus είναι κυριολεκτικά η ουτοπία του φοιτητή. Αν υπήρχε κάποιος τρόπος να δώσουμε έναν ορισμό στη γαμάτη ζωή του φοιτητή αυτό θα ήταν το Erasmus. Το πρόγραμμα είναι ίσως ότι πιο cool προσφέρει σήμερα το ελληνικό πανεπιστήμιο και ας είμαστε ειλικρινής δεν παρέχει και πολλά τη σήμερον ημέρα.

Διαβάστε περισσότερα
2 3 4 5 6 7 8

Αλλεργία για μένα είναι...

10 παθόντες βροντοφωνάζουν “Ζήσε με την αλλεργία, όχι με τα συμπτώματά της”.

PROMO
Social Man
Newsletter

Το ΟΝΕΜΑΝ επιλέγει και σου στέλνει τα καλύτερα θέματα στο email σου.