Άδειο κυπελάκι, σπέρμα περιμένει

Υπάρχουν ορισμένα πράγματα που κάθε άντρας χρειάζεται να κάνει μόνος. Όπως το να γεμίσει ένα αποστειρωμένο κυπελάκι με σπέρμα. Κι όμως, δεν είναι τόσο απλό όσο νομίζεις.
SHARES

Είναι μεγάλη ταλαιπωρία να θέλεις να κάνεις παιδί και να μην μπορείς. Κυρίως για την γυναίκα, που χρειάζεται να τραβάει καθημερινά ενέσεις στο στομάχι, μερικές αναισθησίες (και πόνο) προκειμένου να της πάρουν και μετά να της ξαναβάλουν τα ωάρια, αμνιοπαρακεντήσεις και λοιπές ομορφιές. Εσύ, ο άντρας, απλά συμπαραστέκεσαι. Και, που και που, περιμένεις στην ουρά για να αυνανιστείς.

‘Ηρέμησε. Πάρε μια βαθιά ανάσα. Και σημάδεψε σωστά. Όλα κρίνονται από αυτή την βολή. Πρέπει να ευστοχήσεις’. Αυτή ήταν η βασική σκέψη που περνούσε από το μυαλό μου, καθώς προσπαθούσα να αδειάσω σωστά το πολύτιμο σπέρμα που μάζευα επί τρεις μέρες, μέσα στο αποστειρωμένο ουροσυλλέκτη που μου είχε μόλις δώσει η νοσοκόμα στην κλινική εξωσωματικής γονιμοποίησης στην Μιχαλακοπούλου, την οποία για πάνω από ένα χρόνο αποκαλούσα σπίτι.

Αν δεν είσαι ο Αργύρης Καμπούρης ή κάποιος που έχει παλέψει να γίνει πατέρας, δεν μπορείς να καταλάβεις το πρόβλημα μου.

 

Η γωνία ρίψης ήταν περίεργη, αδοκίμαστη και άρα ριψοκίνδυνη (κατεβασμένα παντελόνια, υψωμένος ανδρισμός στο ένα χέρι, κύπελλο στο άλλο), η γερμανική τσόντα που έπαιζε στην τηλεόραση πάνω από το κεφάλι μου φουλ αποπροσανατολιστική και η προοπτική να βγω έξω και να πω στο πλήθος που με περίμενε (νοσοκόμα, γιατρός και ήδη ναρκωμένη –στα πλαίσια της μικρογονιμοποίησης- σύζυγο) ότι ‘δεν μου πέτυχε η μαλακιά’, εφιαλτική.

Αυτό πρακτικά θα σήμαινε ότι θα έπρεπε να σκύψω το κεφάλι, να πάρω την γυναίκα μου από το χέρι και να φύγουμε. Καταδικάζοντάς την σε ένα ακόμη γύρο από ενέσεις, μια ακόμη λαχταριστή κουταλιά ταλαιπωρίας, μέχρι να περάσει ο καιρός και να μπορέσουμε να δοκιμάσουμε ξανά.

Και όλα αυτά επειδή εγώ, από το άγχος μου, δεν μπορούσα να σημαδέψω σωστά.

Και μόνο η σκέψη, με άγχωνε ακόμη περισσότερο.

Το τελευταίο δηλαδή πράγμα που χρειάζεσαι όταν προσπαθείς, για πρώτη φορά στην ζωή σου, να αυνανιστείς από υποχρέωση. Σε κοινή ουσιαστικά θέα, αφού όλοι (νοσοκόμες, υπόλοιποι ασθενείς) ξέρουν τι πας να κάνεις εκεί μέσα.

Και, το χειρότερο –από άποψη ψυχολογίας- από όλα, περιμένοντας να φωνάξουν το όνομα σου.

 

Ακόμη και αν οι άνθρωποι είναι διακριτικοί και δεν ανακοινώνουν από το μεγάφωνο ‘Παρακαλείται ο κος Παπαδόπουλος να πάει να την παίξει στο δωμάτιο τρία’.

Η ιστορία μου γενικά είχε καλή κατάληξη. Την συγκεκριμένη φορά, την πρώτη από τις έξι συνολικά που χρειάστηκε να μου συλλέξουν σπέρμα, έριξα το μισό έξω και το μισό μέσα.

Ο διαιτητής, δηλαδή η νοσοκόμα στην οποία με τρεμάμενο χέρι έδωσα το κλειστό κύπελλο, το σήκωσε ψηλά στο φως και έβγαλε την απόφαση ότι το τρίποντο μετράει. Έστω και αν το έβαλα με ‘ταμπλό’, με την ποσότητα του σπέρματος δηλαδή να είναι οριακά πάνω από το απαιτούμενο. 

Στην επιστροφή για το σπίτι, το μόνο που σκεφτόμουν είναι πόσο πολύ δεν θα ευχόμουν ούτε στον χειρότερο μου εχθρό να περάσει από αυτή την διαδικασία.

Και μετά την πέρασα ξανά και ξανά.

Ουσιαστικά, το μόνο που άλλαξε τις επόμενες φορές είναι ότι καθόμουν και έκανα ασκήσεις –παρανοημένης- στρατηγικής στο μυαλό μου. Τύπου ‘μήπως πρέπει να βγάλω το παντελόνι και το T-shirt, ώστε να μην υπάρχει τίποτα που να μπορεί να μπει εμπόδιο ανάμεσα στο πέος και το δοχείο;’

Καθώς επίσης ‘ Να θυμηθώ να φέρω καμία σκισμένη σελίδα από κανένα Nitro (σ.σ. τι εννοείς ‘γιατί σελίδα’; Θέλεις πραγματικά να σε κοιτάζει η νοσοκόμα να μπαίνεις στο δωματιάκι συλλογής σπέρματος με το περιοδικό κάτω από το μπράτσο;), γιατί τα τσοντοπεριοδικά που έχει εκεί μέσα δεν τα αγγίζω ούτε με καλάμι ψαρέματος’.

Επίσης έγινα πολύ καλός στο να το παίζω αδιάφορος πριν μπω μέσα. Και, για κάποιο λόγο, κουλτουριάρης. Γιατί, στο μυαλό μου, φαίνεται πολύ πιο αξιοπρεπής κάποιος που διαβάζει ένα βιβλίο (όχι Λένα Μαντά, από Καζαντζάκη και πάνω), το κλείνει, πάει, αυνανίζεται και επιστρέφει.

Από κάποιον άλλο που έχει καθίσει και ξεφυλλίζει αδιάφορα ένα από τα καλοκαιρινά τεύχη του ΟΚ, από αυτά που είναι γεμάτα από φωτογραφίες επωνύμων στις παραλίες με μπικίνι, ακούει το όνομα του, φωνάζει ‘μισό’, παίρνει μια τελευταία τζούρα από π.χ. Παπαβασιλείου στην Μύκονο και μετά πηγαίνει να διεκπεραιώσει το χρέος του ως άντρας.

Όπως όλα τα πράγματα σε αυτή την ζωή, έτσι και ο αναγκαστικός αυνανισμός είναι κάτι που συνηθίζεται.

 

Αλλά ποτέ δεν ξεχνιέται.

Πίστεψέ με, ξέρω τι σου λέω.

Έχουν περάσει τρία χρόνια από την τελευταία φορά που χρειάστηκε να μπω σε εκείνο το μικρό δωματιάκι.

Και κάθε φορά που βλέπω πλαστικό κύπελλο, με πιάνει κρύος ιδρώτας.

* Στην στήλη "Homme Alone" που εγκαινιάζουμε με αυτό το κείμενο, θα διαβάζεις για εκείνα τα περιστατικά και τα σκηνικά αυτής της ζωής, τα οποία ένας άνδρας βιώνει μόνος του. Περιστατικά που μπορεί να τα έχουν ζήσει πολλοί, που μπορούν να τα περιγράψουν πολλοί, αλλά που κάθε άνθρωπος και κάθε άνδρας τα περνάει μοναχικά. Ακόμα και αν έχει κόσμο τριγύρω.

Share
Follow
 

Τα καλύτερά μας

Best of Network

Το trendy φουλάρι του Λουτσέσκου

Ο Ραζβάν Λουτσέσκου εμφανίστηκε στην αναμέτρηση του ΠΑΟΚ με τον Παναθηναϊκό με trendy φουλάρι που δεν έμεινε ασχολίαστο... Δείτε την ιδιαίτερη στυλιστική επιλογή του Ρουμάνου προπονητή. (PHOTOS).

 

Να φιλήσω τα χέρια αυτού που το έφτιαξε

Μικρές ιστορίες για τυχαίους ανθρώπους από τον Οδυσσέα Ιωάννου.

Το πράγμα που χάνει πιο συχνά κάποιος μέσα στην καθημερινότητά του είναι ο αναπτήρας. Λάθος. Η πιο μεγάλη εφεύρεση της ανθρωπότητας είναι ο τροχός. Λάθος. Αυτό που μας ενώνει με τον κόσμο -και ίσως και με το μέλλον- είναι το Internet. Λάθος.

Gift Calendar 2017
PROMO
Social Man
Newsletter

Το ΟΝΕΜΑΝ επιλέγει και σου στέλνει τα καλύτερα θέματα στο email σου.