Ο Όθωνας Λαμπρόπουλος παίρνει μία γυναίκα στα σοβαρά

Οι φίλοι τον λένε θεατρικό David Lynch, το κοινό του «Αλίκη». Ο πολυπράγμων καλλιτέχνης μιλά στο Oneman για τη χώρα του «ποτέ» και τους «εαυτούληδες» του πάντα.
SHARES

Ως σκηνοθέτης, έχει φετίχ με τα καλώδια και τις σκιές. Ως ηθοποιός, θαυμάζει τον Edward Norton. Ως συγγραφέας, συγκινείται από το χιούμορ του Ιονέσκο. Και, ως συνεντευξιαζόμενος, αποτελεί την καλύτερη εκδοχή εκγύμνασης κοιλιακών (μετάφραση: σε κάποια φάση δακρύσαμε από τα γέλια).

Ο Όθωνας Λαμπρόπουλος είναι ακριβώς όπως η «Αλίκη» του: Απολαυστικός και σκεπτόμενος.

Σε προλαβαίνω: Αναφέρομαι στην «Αλίκη στη χώρα του ποτέ» τη μετα-παράσταση που δημιούργησε ο Όθωνας σε συνεργασία με τη Μαρίζα Ρίζου και την οποία παρουσιάζει στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης μαζί με την ομάδα του C.ulture V.ictims (CV).

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Τα φώτα στον καλλιτέχνη, παρακαλώ.

Ο Όθωνας Λαμπρόπουλος τελείωσε τις θεατρικές σπουδές το 2006. Μία χρονιά κομβική όπως φαίνεται για την καριέρα του καθώς εκείνη ο διαγωνισμός του θεάτρου Amore αναδεικνύει τότε το κείμενό του σε νικητήριο. Τα επόμενα χρόνια βρίσκουν τον Όθωνα να σκηνοθετεί και να γράφει. Όπως μάλιστα θα τονίσει εκείνος: «Να γράφει. Να γράφει και να γράφει». Το πρώτο του έργο, παρότι κωμικό και κάπως ονειρικό (όλη η πλοκή εκτυλίσσεται μέσα σε ένα όνειρο) θα ασχοληθεί με την καθημερινότητα μίας άκρως ευαίσθητης κοινωνικής ομάδας ανθρώπων, αυτής των τετραπληγικών.

Το «Εβδομάδα δίχως Κυριακή» έκανε τον Όθωνα γνωστό στο θεατρικό γίγνεσθαι, ενώ ταυτόχρονα του έδωσε τη δυνατότητα όπως εξηγεί και εκείνος να κάνει έρευνα και να νιώσει στο βαθμό που μπορεί πώς είναι η ζωή ενός ανθρώπου με σοβαρά προβλήματα υγείας.

Όταν είχαμε κάνει την «Εβδομάδα δίχως Κυριακή» ήθελα μέσα στο πρόγραμμα να έχω και το κείμενο από το blog ενός παιδιού που έγραφε με καλαμάκι. Όταν τον κάλεσα με σκοπό να ζητήσω την άδειά του, εκείνος μου πρότεινε να τον επισκεφθώ στο σπίτι του ώστε να γνωριστούμε. Και φυσικά, πήγα. Όταν τον είδα, τον ρώτησα ποια ήταν η βασική του ανάγκη. Τι ήταν αυτό που ζητούσε επίμονα κάθε μέρα. Εκείνος μου απάντησε ότι ζητά από τους γονείς του να τον γυρνάνε ώστε να βλέπει ουρανό. Το έργο μέσα είχε μία ολόκληρη σκηνή κατά την οποία οι ηθοποιοί «ζητά να τους γυρίσουν να δουν λίγο ουρανό».

 

Λίγα έργα αργότερα, ο Όθωνας θα εμπνευστεί την «Αλίκη». Την ιδέα όπως θα ακούσουμε παρακάτω τον ίδιο να τη χαρακτηρίζει που κατά τη δική μου ταπεινή γνώμη φωλιάζει σχεδόν στο μεγαλύτερο ποσοστό των εφήβων αμέσως μόλις αυτοί κόβουν τη σατέν κορδέλα των 18 τους χρόνων.

Ανοίγω μία παρένθεση εδώ για να μοιραστώ μαζί σου ότι είδα την παράσταση. Και μπορώ να πω ότι η οπτική του Όθωνα για την ενηλικίωση είναι εξόχως ενδιαφέρουσα. Κυρίως, η προσπάθειά του να αποδομήσει τη μάστιγα του «μποέμ». Την κοινοτοπιά του «είμαι ονειροπόλος και κόψτε το λαιμό σας». Πρόκειται για μία εύπεπτη παράσταση. Εύπεπτη όσο τα μπλε μπισκοτάκια «έκστασης» που καταβροχθίζει η «Αλίκη» και η παρέα της έχοντας την ψευδαίσθηση ότι μόνο έτσι θα χορτάσουν ζωή και συναισθήματα.

 

Πριν κλείσω την παρένθεση και για να ελαφρύνω κάπως το κλίμα θέλω να δώσω ένα μικρό δίκιο (και να μου συγχωρεθεί το σπόιλερ) σε όσους στο κείμενό μου με τις κολλητές θεώρησαν ότι μία τέτοια σχέση αργά ή γρήγορα θα καταλήξει στο κρεβάτι -άντε στον καναπέ. Ε, ο Όθωνας έχει την ίδια ακριβώς άποψη. Κλείνω παρένθεση.

Όθωνα, ποια είναι η πιο συχνά ειπωμένη ατάκα σου;

Σταμάτα ρε διάολε!

Και σιγά που σταμάτησα...

Μίλα μου λίγο για την «Αλίκη» σου.

Η Αλίκη είναι μία ιδέα που έχει ξεκινήσει εδώ και δύο χρόνια. Πέρσι το καλοκαίρι ξεκίνησε εντατικά η αναζήτηση θεάτρου και μουσικού.

Και η αναζήτηση σε οδήγησε στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης και τη Μαρίζα Ρίζου.

Ακριβώς. Δεν την ήξερα μέχρι τότε. Θαύμαζα τη δουλειά της αλλά δεν είχε τύχει να τη γνωρίσω. Θέλω να πω δεν ήμασταν φίλοι. Παρόλα αυτά η Μαρίζα ήταν πολύ δεκτική από την πρώτη στιγμή.

Μιλούσαμε όμως για την «Αλίκη».

Ναι πράγματι. Η παράσταση είναι εμπνευσμένη από την Αλίκη στη Χώρα των θαυμάτων αλλά μέχρι εκεί. Δεν έχει κάποια ιδιαίτερη σχέση με την ιστορία της. Το δημιούργημα του Lewis Carroll με ενέπνευσε κυρίως λόγω συμβολισμών. Τους εν λόγω συμβολισμούς, τους πήρα και τους τοποθέτησα στην καθημερινότητά μας.

Χωρίς καμία διάθεση για σπόιλερ, δεν μπορώ να μην αναφέρω ότι η «Αλίκη» σου, είναι άντρας. Τι συμβολισμός είναι αυτός;

Η Αλίκη δεν είναι ένα κοριτσάκι. Δεν είναι ένα πρόσωπο. Είναι ουσιαστικά μία ιδέα. Γι αυτό και την κάνει άντρας. Είναι ένα άτομο που κάνει λάθος επιλογές χωρίς να τις μετανιώνει.

Με το πέρας της παράστασης, παρατηρούμε μία «Αλίκη» που από ρομαντική και ευαίσθητη γίνεται απόμακρη έως και κυνική. Μερικές δεύτερες σκέψεις πάνω στο χαρακτήρα της θα μπορούσαν να οδηγήσουν στο εξής διττό συμπέρασμα: Ή έχεις πληγωθεί πολύ από μία γυναίκα που είναι περισσότερο του φαίνεσθαι παρά του είναι ή μία σχέση σε έχει επηρεάσει τόσο ώστε εσύ ο ίδιος από πολύ ρομαντικός να γίνεις απόμακρος και κυνικός. Ισχύει κάτι από τα δύο ή να αρχίσω τις τρίτες σκέψεις;

Δεν είναι κυνική. Απλώς ερωτεύεται και απογοητεύεται. Και αυτή η απογοήτευση, την αλλάζει. Παρόλα αυτά, πρέπει να παραδεχτώ ότι έχεις δίκιο. Ουσιαστικά είναι ένας συνδυασμός των παραπάνω.

Η «Αλίκη» πέρα από τις σχέσεις, κατά κάποιον τρόπο ασχολείται και με την πολιτική.

Ισχύει. Κριτικάρει τη μπουρζουαζία από πολλές απόψεις.

 

Άρα να υποθέσω ότι είσαι από εκείνους τους καλλιτέχνες που επιλέγουν να εκφραστούν μόνο μέσα από το έργο τους;

Σαφώς. Οι καλλιτέχνες πρέπει να μιλάνε για πολιτική αποκλειστικά μόνο μέσα από το έργο τους. Με χαλάει να βλέπω ηθοποιούς, σκηνοθέτες και γενικότερα ανθρώπους της Τέχνης στη Βουλή. Έχεις ένα τεράστιο βήμα μέσα από την Τέχνη για να εκφράσεις τις πολιτικές σου πεποιθήσεις. Δεν χρειάζεται κάτι άλλο.

Το δικό σου έργο ποιο πολιτικό μήνυμα θέλει να περάσει;

Ότι είμαστε εαυτούληδες. Οι χαρακτήρες του έργου μου ζουν σε ένα παράλληλο σύμπαν. Δεν τους αγγίζει τίποτα. Κάπως έτσι νιώθω και εγώ όταν γυρνώντας σπίτι βλέπω έναν άνθρωπο να ψάχνει στα σκουπίδια αγνοώντας πού πάει και πώς ζει. Και εγώ σε ένα παράλληλο σύμπαν ζω.

Αν είχες τη δυνατότητα να τρυπώσεις έστω και ως αφανής ήρωας μέσα σε ένα Υπουργείο, γενικά ποιο θα ήταν αυτό και ειδικά τι θα έκανες για να διορθώσεις τα «κακώς κείμενα»;

Αν είχα τη δυνατότητα να τρυπώσω σε κάποιο Υπουργείο, αυτό θα ήταν το Υπουργείο Παιδείας. Μόνο η Παιδεία μπορεί να μας σώσει. Δεν εννοώ το σχολείο ούτε το Πανεπιστήμιο. Πόσοι είναι Ανωτάτης Εκπαίδευσης και είναι ζώα. Εννοώ την Παιδεία ως μόρφωση.

Και με ποιον τρόπο θα πετύχαινες να ανεβάσεις το μορφωτικό επίπεδο;

Από παιδάκι μισούσα το σχολείο. Το θεωρώ ένα τυρρανικό μέρος. Το Πανεπιστήμιο βέβαια, είναι ακόμα χειρότερο. Δεν αφήνει σχεδόν κανένα περιθώριο έκφρασης. Δεν αναπτύσσει καθόλου την κριτική σκέψη. Βγάζει απλώς, πιονάκια. Ωστόσο, όλα ξεκινούν από το σχολείο. Θεωρώ λανθασμένη λοιπόν την ύπαρξη ενός δασκάλου στην έδρα που κοιτά από μακριά και αφ'υψηλού. Πρέπει να σταματήσει κάποτε αυτό. Ο δάσκαλος πρέπει να είναι με τους μαθητές όπως ο λέκτορας με τους φοιτητές του. Πρέπει να υπάρξει επιτέλους αυτό το «μαζί». Να σταματήσει επιτέλους αυτό το μόνος μου και οι άλλοι ας κόψουν το λαιμό τους. 

Θεωρώ τραγικό το γεγονός ότι από το σχολείο ξεκινούν να δημιουργούνται ομάδες και περιθώρια. Και απαράδεκτη την κριτική που ασκούν οι δάσκαλοι σε μικρά παιδάκια. Μικρά παιδάκια.

 

Τι σου είναι αυτά τα βιώματα. Σχεδόν στοιχημάτιζα ότι θα μου έλεγες το Υπουγείο Πολιτισμού. Από την άλλη, έχεις δίκιο. Η Παιδεία είναι και πρέπει να είναι πρωτεύον ζήτημα σε κάθε κοινωνία. Πάντως αν σκεφτούμε ότι και το θέατρο συμμετέχει αισθητά στη μόρφωση ενός ατόμου, ίσως μπορούμε να αναθαρρέψουμε λίγο. Το θέατρο παρά την οικονομική κρίση, τα τελευταία χρόνια ανεβαίνει ολοένα και περισσότερο. Οι παραστάσεις βρίσκονται όλες σε πολύ καλό επίπεδο. Αλήθεια, που αποδίδεις την εν λόγω άνοδο;

Στα εισιτήρια. Θεωρώ ότι οι τιμές έχουν πέσει τόσο ώστε να προσεγγίζουν πολύ μεγαλύτερο κομμάτι θεατών. Έτσι όπως το λέω ίσως ακούγεται ρηχό αλλά είναι η αλήθεια. Κάποτε ήταν τρομερά ακριβό ένα ζευγάρι με δύο παιδιά να πάει θέατρο. Τώρα όχι τόσο. Βέβαια, υπάρχει και κάτι άλλο: Οι ηθοποιοί πληρώνονται ελάχιστα -αν πληρώνονται. Πια έχει φτάσει το επάγγελμα του ηθοποιού να αγγίζει τον ερασιτεχνισμό.

Να υποθέσω ότι γι αυτό αποφάσισες να το γυρίσεις στο γράψιμο και τη σκηνοθεσία; Αλήθεια, τι από τα δύο προτιμάς;

Χαχα, όχι. Ειλικρινά, δεν μπορώ να τα ξεχωρίσω. Το γράψιμο είναι κάτι τελείως μοναχικό. Από την άλλη, για να καταφέρεις να σκηνοθετήσεις, θα πρέπει να καταφέρεις να συνεργαστείς με ένα πλήθος ανθρώπων. Συγκεκριμένα, ηθοποιών. Οι ηθοποιοί δεν είναι και οι πιο εύκολοι άνθρωποι. Πρέπει κατά μία έννοια να κατορθώσεις να γίνεις ψυχολόγος τους.

Καλείσαι δηλαδή επί σκηνής, να ταιριάξεις ορισμένους εντελώς διαφορετικούς ανθρώπους. Πώς το πετυχαίνεις αυτό;

Δεν το πετυχαίνεις. Πιστεύω ότι είναι ουτοπικό να θεωρείς τον εαυτό σου ικανό να ενώσει πέντε ή έξι τελείως διαφορετικές προσωπικότητες. Από την άλλη, δεν μπορώ να το αποκλείσω και εντελώς ως ενδεχόμενο μιας και φέτος μου συμβαίνει ακριβώς αυτό: Ενώ είμαστε όλοι εντελώς διαφορετικοί, έχουμε συνδυαστεί εξαιρετικά καλά.

Πού αποδίδεις αυτήν την «εξαίρεση»;

Στο γεγονός ότι έχουμε όλοι έναν κοινό στόχο: Να κάνουμε μία καλή παράσταση.

 

Στις προηγούμενες δουλειές σου δεν είχατε κάτι αντίστοιχο; Θέλω να πω, είχατε στο μυαλό να κάνετε μία κακή παράσταση;

[Γέλια] Όχι, εντάξει. Το ίδιο ίσχυε και παλαιότερα, απλώς τύχαινε να βρίσκουμε διάφορα εμπόδια στο δρόμο μας. Εγωισμοί, έλλειψη ευγενούς άμιλας. (Κάπου εδώ, παρατηρώ μία πίεση. Το σέβομαι και αλλάζω λίγο το κλίμα)

Πώς επιλέγεις έναν ηθοποιό;

Συμβουλεύομαι πολύ το ένστικτό μου. Πολλές φορές παραδέχομαι ότι αυτό δεν μου έχει βγει σε καλό. Γενικά, προτιμώ να πηγαίνω σε ακροάσεις δραματικών σχολών ώστε να εντοπίσω τον έναν ή τη μία. Ενίοτε, κάνω και ακροάσεις. Αλλά τις αποφεύγω γιατί δεν τις πολυπιστεύω. Είναι δύσκολο να αποτυπωθεί η δυναμική ενός ηθοποιόυ μέσα σε δύο λεπτά.

Φαντάζομαι ότι στην απόφασή σου, θα μετράει και η συμμετοχή του σε κάποια παράσταση. Αν αυτή ήταν επιτυχημένη...

Σίγουρα. Προσπαθώ να πηγαίνω σε παραστάσεις όσο το δυνατόν περισσότερο ούτως ή άλλως.

Έχεις πάρει ποτέ ηθοποιό «μιλημένα»; Που θα στον έχει προτείνει κάποιος εννοώ...

Στη δουλειά μας λειτουργεί πολύ το «στόμα με στόμα». Υπάρχουν φορές που μου έχει πει κάποιος φίλος ή γνωστός μου: «Έχω έναν ηθοποιό, θες να τον δεις;» Ε, και θέλω.

Και τον βλέπεις. Όταν το κάνεις, τι ζητάς από αυτόν;

Ένα κείμενο και έναν αυτοσχεδιασμό ώστε να μπορώ να δω πόσο ευέλικτος είναι στη σκηνή. Μου αρέσει ο ηθοποιός με προσωπικότητα.

Μιας και αναφέρθηκες στην προσωπικότητα, θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σου έναν προβληματισμό. Ακούω πολύ κόσμο να ταυτίζει μία παράσταση με τον ηθοποιό και όχι με το σκηνοθέτη. Ο ηθοποιός που το κατορθώνει αυτό θα ήθελες να ανήκει στην ομάδα σου;

Εννοείται. Ο ηθοποιός που τον απορροφά η σκηνοθεσία, δεν έχει γούστο. Το ενδιαφέρον είναι ο ηθοποιός να εκφράζει μία αλήθεια πάνω στη σκηνή. Μία αλήθεια που μαγνητίζει. Αν καταλήξουμε στο τέλος μίας παράστασης να μιλάμε για το σκηνοθέτη τότε έχουμε να κάνουμε ή με αποτυχία ή με εικαστικό θέατρο.

Ο «ηθοποιός» σου λοιπόν, θα πρέπει να έχει κάτι παραπάνω από ταλέντο στην υποκριτική...

Πράγματι. Εντάξει, δεν θα ζητήσεις από έναν ηθοποιό να έχει τη φωνή ενός τραγουδιστή ή την κίνηση ενός χορευτή. Παρόλα αυτά μπορείς να περιμένεις από αυτόν να είναι ικανός να εκφράστεί με το σώμα του. Ο ηθοποιός είναι πολυσυλλεκτικό ον. Παίρνει από όλες τις τέχνες.

Ιδανικά, η ομάδα στην οποία θα καταλήξεις, θέλεις να έχει κάποια κοινά στοιχεία ώστε να μην δυσκολευτείς τόσο στο συνδυασμό;

Μπα, δύσκολα μπορείς να το προδικάσεις αυτό. Πιστεύω ότι παίζει καθαρά ρόλο το «πώς θα κάτσει» η όλη φάση. Φέτος ας πούμε συνεργάζομαι με πέντε εντελώς διαφορετικές προσωπικότητες, με τις οποίες μπορώ να πω ότι έχουμε δεθεί τόσο που άνετα μας θεωρεί κάποιος ερωτική σχέση. Σκέψου ότι την περίοδο των προβών, όταν κάναμε διάλειμμα (τρεις με τέσσερις ημέρες off) παίρναμε τηλέφωνο ο ένας τον άλλο να δούμε τι κάνει.

Είναι αυτό που λέμε: «Περνάμε καλά και αυτό βγαίνει προς τα έξω»...

[Γέλια] Όχι δεν περνάμε πάντα καλά. Υπάρχουν και διαφωνίες. Τσακωμοί. Απλώς υπάρχει μία πραγματικά ωραία ατμόσφαιρα. Θα τη χαρακτήριζα μία υγιή σχέση.

Αλλάζεις συχνά άτομα στην ομάδα σου, πάντως.

Η αλήθεια είναι ότι προσπαθώ να κρατήσω έναν πυρήνα και γύρω από αυτόν να υπάρχουν άτομα που αλλάζουν. Φεύγουν, ξανάρχονται. Ας πούμε από την φετινή μου ομάδα έχω ξανασυνεργαστεί μόνο με ένα άτομο.

Και πώς νιώθεις λοιπόν ως πυρήνας;

Γελάμε. Πολύ.

Ας μας επαναφέρω όμως την τάξη. Μίλησέ μου για τον τρόπο με τον οποίο σου αρέσει να σκηνοθετείς. Ποια λέξη θα μπορούσε να περιγράψει τη δουλειά σου;

Μάλλον η αποδόμηση. Απλώς επειδή είναι κάπως επικίνδυνη λέξη προσπαθώ να την χρησιμοποιώ με φειδώ και κυρίως πάνω σε δικά μου κείμενα.

Αποδομείς τον εαυτό σου δηλαδή;

Μπορώ να σου περιγράψω αν θέλεις τη διαδικασία.

Ρητορική ερώτησις...

(Γελάει. Ηρεμεί. Με κοιτά σοβαρός)Μόλις ολοκληρώσω το κείμενό μου και θεωρώ ότι αυτό είναι έτοιμο να ανέβει στο θέατρο, το διαβάζω ως ένας άλλος άνθρωπος. Για την ακρίβεια, το αντιμετωπίζω όπως και ο σκηνοθέτης που βλέπει πρώτη φορά ένα κείμενο. Ναι, το λες και διπολικότητα.

Φιλική Συμβουλή: Αν θέλεις να δεις τι εστί διπολικότητα, ξεκίνα Homeland (μου έχει πει ήδη ότι από σειρές βλέπει μόνο GoT -ναι, όντως ουάου αναφώνησα και εγώ μόλις το έμαθα). Και τέλος διαφημίσεων. Θα ήθελα να μου πεις ποιο έργο σκηνοθετών συναδέλφων σου είδες και ζήλεψες;

Θα ήθελα υπερβολικά να έχω κάνει ή έστω να έχω μετάσχει στη Γκόλφω του Εθνικού θεάτρου σε σκηνοθεσία του Νίκου Καραθάνου. Πρόκειται κατά τη γνώμη μου για μία από τις σπουδαιότερες παραστάσεις των τελευταίων χρόνων. Τη ζήλεψα τόσο από θέμα σκηνοθεσίας όσο και από θέμα ομάδας.

Τι αποτελεί έμπνευση για σένα;

Ουσιαστικά τίποτα. Γράφω πολλές βλακείες. Σχεδόν σε καθημερινή βάση, γράφω. Από αυτά που γράφω, πετάω το 90%.

 

Παρατηρώ μία ειλικρίνεια. Να θεωρήσω ότι πρόκεται για το πιο εμφατικό χαρακτηριστικό σου;

Ίσως. Βασικά είμαι και λίγο χαοτικός. Αν ρωτήσεις τους φίλους μου, αυτό θα σου πουν. Αλλά αν θέλεις να σου πω οπωσδήποτε ένα χαρακτηριστικό μου τότε αυτό είναι ότι είμαι τρομακτικά μηδενιστής. Ξέρω ότι όλα τα πράγματα τελειώνουν κάποτε. Πάντως, σίγουρα μου αρέσει η ειλικρίνεια. Μου αρέσει η αλήθεια.

Αν κρίνω πάντως από την παράστασή σου σου αρέσει να λες την αλήθεια κάπως πιο χαρούμενα.

Αυτή είναι η μαγεία στο θέατρο. Ένας άνθρωπος μπορεί να γίνει ωμός. Μία παράσταση όχι. Η επιτυχία ενός έργου είναι να σου πει τα πιο δύσκολα πράγματα με τον πιο απλό τρόπο. Τον πιο χρωματιστό.

Παίρνω την πάσα από τον Όθωνα για να κλείσω με μία ατάκα από την «Αλίκη» του:

«Αν θεωρήσουμε ότι το παρελθόν είναι ντυμένο στα μαύρα και το μέλλον στα άσπρα, τότε πρέπει να μάθουμε μεγαλώνοντας να εκτιμούμε το άσπρο γιατί εκ των πραγμάτων, θα είναι πάντοτε λιγότερο».

(Όθωνα, ελπίζω να θυμάμαι καλά την πρόταση και κυρίως να απέδωσα σωστά το νόημα)

Πληροφορίες παράστασης:

Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης Πειραιώς 206, (ύψος Χαμοστέρνας), Ταύρος , +302103418550

Δευτέρα και Τρίτη στις 21:00

Τετάρτη στις 19:30

Είσοδος 12 ευρώ

Φωτογραφίες: Μαριλένα Βαϊνανίδη

 
Share
Follow
comments powered by Disqus
PROMO
Social Man
Newsletter

Το ΟΝΕΜΑΝ επιλέγει και σου στέλνει τα καλύτερα θέματα στο email σου.