O Ντέιβιντ Άντισον και το sexual tension

Η σειρά υποτίθεται πως ξεκίνησε με τη λογική να είναι καταρχήν αστυνομικού μυστηρίου. Εντάξει, ήταν, αλλά κανείς δε τη θυμάται ή την αγάπησε γι’αυτό. Η αρχή, το τέλος, η μέση, τα πάντα, ήταν ο Ντέιβιντ και η Μάντι, το πρωταγωνιστικό δίδυμο των Μπρους Γουίλις και Σίμπιλ Σέπαρντ, η σεξουαλική τους ένταση που άναβε σπινθήρες στην οθόνη από την πρώτη σκηνή που μοιράστηκαν, οι φανταστικοί διάλογοί τους.

Η Σέπαρντ ήταν πανέμορφη και ο χαρακτήρας της περίπλοκος, αλλά ο Μπρους Γουίλις κερδίζει τα πάντα. Ο Ντέιβιντ Άντισον που υποδύθηκε, αυτός ο δίχως έγνοια, πρακτικά έφηβος, ανεύθυνος, γοητευτικός, αστείος, -απλά- ακαταμάχητος Ντέιβιντ, ήταν ουσιαστικά ο χαρακτήρες που γέννησε την καυλάντα. Αλήθεια, δεν υπάρχει κάποια πληρέστερη έννοια με την οποία μπορείς να περιγράψεις τι τον έκανε τόσο γαμάτο.

Δεν υπάρχει στιγμή αρκετά ακατάλληλη ώστε να μη χωράει το φλερτ

 

Ο Ντέιβιντ βρίσκεται πάνω σε ένα μπαλόνι γεμάτο καυτό αέρα, και η Μάντι το κυνηγάει φωνάζοντας.

Μάντι: I'm coming!

Ντέιβιντ: Good for you!

Αλλού, πάει να βγάλει τη Μάντι από τη φυλακή (μη ρωτήσεις) προσποιούμενος τον δικηγόρο της.

Ή στη διάρκεια μιας αποστολής όπου η Μάντι έχει μεταμφιεστεί σε σερβιτόρα:

“Νομίζω πως είσαι υπέροχη. Νομίζω πως τα όλα σου είναι υπέροχα.”

Κοινώς; Από τη στιγμή που θα κλειδώσει στόχος για φλερτάρισμα, δεν ξεκλειδώνει με τίποτα. Και τότε όλα τα δεδομένα στη δυναμική μιας σχέσης αλλάζουν.

 

Δεν υπάρχει στιγμή αρκετά άσχημη ώστε να ξενερώσει αυτό το cool

 

Ποτέ χαρακτήρας ως τότε, και κανείς έκτοτε, δεν μπόρεσε τόσο αβίαστα να δείξει ότι η γοητεία είναι στην ατάκα, στο βλέμμα, στο ύφος που λέει “είμαι αρκετά cool ώστε να ξέρω πως ό,τι και να πω θα είναι γαμάτο”. Και υπό οποιεσδήποτε συνθήκες.

Η έννοια της προσβολής δεν υπάρχει. Too cool to insult.

Μάντι: Σβήσε αυτό το ηλίθιο χαμόγελο από το πρόσωπό σου.

Ντέιβιντ: Είναι το εξυπνότερο χαμόγελο που ξέρω.

Πολύ απλά, πρέπει να μπορείς να κουβαλάς τον εαυτό σου με τη γοητεία, την αυτοπεποίθηση και την αυτοσαρκαστική διάθεση ενός ανθρώπου που πιστεύει πως τη ζωή του μια μέρα θα την παίξει στο σινεμά ο Μελ Γκίμπσον. Ο τότε Μελ Γκίμπσον, τελοσπάντων.

 

Είναι ένας άντρας που ακόμη ξέρει (μόνο) να διασκεδάζει σαν αγόρι

 

“Αυτό το μέρος ήταν σπουδαίο προτού έρθει η Δεσποινίς Χέιζ. Διασκεδαστικές εποχές, χωρίς κανόνες, χωρίς προθεσμίες.” (“...χωρίς πελάτες,” συμπληρώνει η φανταστική Άγκνες.)

Πριν αναλάβει η Μάντι, το γραφείο ερευνών ήταν πρακτικά σχεδιασμένο να χάνει λεφτά. Άλλο που δε ήθελε κι αυτός, στήνοντας μια εργασιακή λογική όπου ήταν φυσιολογικό να παίζει μπασκετάκι στο γραφείο του ή να μαζεύει όλο το προσωπικό για να τραγουδάνε καραόκε.

“Ντριμπλάρει σαν τρελός καθώς ψάχνει να βρει το κενό. Ξαφνικά το βλέπει. Και σηκώνεται... Και είναι μέσα!”

 

Είναι απλά ένα αγόρι...

 

Τα πιο βασικά, στοιχειώδη αντρικά ένστικτα είναι εκεί. Ο Ντέιβιντ δε χάνει ευκαιρία να τα θυμίζει στον οποιονδήποτε - και δηλαδή κυρίως στην Μάντι. Αλλά με τον πιο τίμιο, ειλικρινή, αυτοσαρκαστικό τρόπο που είναι δυνατόν να κάνεις κάτι τέτοιο.

Μάντι: Είσαι ένα κτήνος!

Ντέιβιντ: Ακριβώς.

Μάντι: Τι πάει να πει αυτό;

Ντέιβιντ: Το αρσενικό του είδους εμπλέκεται σε σεξουαλικές επαφές όχι λιγότερο από 46,503 φορές από τι στιγμή που γίνεται 13 μέχρι τη μέρα που ξεμένει από πυρομαχικά.

Μάντι: Ξέρεις αυτό αλλά δε μπορείς να θυμηθείς τον ταχυδρομικό μας κώδικα;

Θρυλικό αντρικό attention span. Χωράει μέσα μόνο πολύ συγκεκριμένα πράγματα.

Μάντι: Αυτός είναι το πρόβλημά σου, Ντέιβιντ - νομίζεις πως το καυτό σεξ λύνει τα πάντα.

Ντέιβιντ: Εντάξει, είναι μια αποτελεσματική θεραπεία για τοπική αυξημένη πίεση στα αρσενικά.

 

...που βλέπει απέναντί του ένα κορίτσι...

 

Είναι εκπληκτικό να τον παρατηρείς πώς της μιλάει και πώς την κοιτάει. Ακόμα και πίσω από τις πιο αιχμηρές πάρε-δώσε προσβολές (ένα λεκτικό foreplay που διήρκεσε χρόνια) μπορείς να διακρίνεις το πάθος απέναντι σε μια γυναίκα που τον καθήλωσε από την πρώτη στιγμή που την είδε.

Το πιο αποτελεσματικό μασκάρεμα του έρωτα είναι εξάλλου, όπως όλοι μαθαίνουμε πηγαίνοντας δημοτικό και τραβώντας της τα μαλλιά στο διάλειμμα, η αξιαγάπητα ανώριμη επίθεση.

Μάντι: Ντέιβιντ, απλά δεν ξέρω--

*την διακόπτει*

Ντέιβιντ: Δεν πειράζει, είσαι όμορφη.

 

...και του ζητάει να τον αγαπήσει

 

Αυτή η ιδέα, του έρωτα ως κάτι όχι προσωπικό, αλλά ως κάτι απέναντι στο οποίο κάποιος μπορεί απλά να σταθεί ανήμπορος, είναι κάτι που ο Ντέιβιντ Άντισον υπηρέτησε ιδανικά. Από την πρώτη στιγμή που γνώρισε τη Μάντι (στη σκηνή της εικόνας) όλοι ξέραμε τι θα συμβεί. Απλά ήταν έτσι γραμμένο.

Μάντι: Δε θέλω να χάσεις άλλον ύπνο με μένα.

Ντέιβιντ: Πίστεψέ με, αν βρεθώ ποτέ σε εσένα, το τελευταίο πράγμα που θα σκέφτομαι είναι ο ύπνος.

 

Γιατί το μίσος είναι αγάπη

 

Όλα τα μικρά πεσίματα, όλες οι μικρές προσβολές, όλη αυτή η γεμάτη ειρωνεία και τσακωμούς και φωνές κόντρα, απλά θεμελίωσε το (δικαιολογημένο) κλισέ περί sexual tension το οποίο έχουμε ευαγγέλιο ακόμα και μέχρι σήμερα. Η σειρά ήταν μίλια μπροστά στο πόσο επί ίσοις όροις έπαιζαν οι δύο χαρακτήρες, όταν ακόμα και σήμερα είναι δύσκολο για το Χόλιγουντ να γράψει έναν καυλάντη άντρα χαρακτήρα χωρίς τον κάνει ανυπόφορο σεξιστή.

Η Μάντι κι ο Ντέιβιντ αντάλλαζαν προσβολές, αντάλλαζαν φλερτ, αντάλλαζαν σεβασμό, αντάλλαζαν άκρως υποτιμητικά τσιτάτα, αντάλλαζαν πάθος κρυμμένο ανάμεσα στις γραμμές. Και το έκαναν χωρίς να χάνουν καμία ισορροπία και χωρίς να γίνονται γλυκανάλατοι ή πατροναριστικοί.

Η Μάντι μια φορά, έξαλλη (όπως πάντα μαζί του), είπε για τον Ντέιβιντ: “Έχεις την ηθική ενός λαγού, τον χαρακτήρα ενός σαλιγκαριού και τον εγκέφαλο ενός πλατύποδα.”

Όλοι ξέρουμε πώς εξελίχθηκε αυτό.