Η Veronica τραγουδάει. Εμείς ακούμε.

Το δισκογραφικό ντεμπούτο της κυκλοφορεί από την EMI records. Και η αλήθεια είναι ότι με εξέπληξε ευχάριστα ένα βράδυ ανεβαίνοντας από τη Βούλα στο Παγκράτι. Στο πρώτο τραγούδι ("The Pretty Ones") δεν ήμουν σίγουρος τι άκουγα. Αυτό που ήξερα ήταν ότι μου άρεσε.

Στο τρίτο τραγούδι ("Lady Luck Says Hi") ήμουν πεπεισμένος ότι πρέπει να αφήσω αυτόν τον δίσκο να παίζει. Η Veronica έχει μια uplifting διάθεση στα τραγούδια της που μπορεί να σου φτιάξει τη διάθεση.

Σε live ομολογώ ότι δεν την έχω δει, αλλά μια καλή ευκαιρία έρχεται  στις 10 Μαίου στο Bar Nylon (Δαμοκλέους 10, Γκάζι). Πάμε όμως να μάθουμε μερικά πράγματα για την Veronica.

Άκουγα τον πρώτο σου δίσκο, τον Veronica, μαζί με 2 φίλους μου στο αυτοκίνητο. Τσακωνόμασταν (που λέει ο λόγος) αν αυτό που ακούμε είναι απλά indie ή και λίγο punk. Εσύ πώς το αποκαλείς;

Μα δεν υπάρχει λόγος να τσακώνεστε! Είναι και τα δύο. Θα το αποκαλούσα ένα υβρίδιο indie/electro/punk.

Τι άλλα μουσικά στοιχεία θεωρείς χωράνε στην δική σου μουσική;

Rock και ίσως λίγο new wave.

Θα προσβληθείς αν σου πω ότι κάποια κομμάτια μου βγάζουν μία λίγο πιο σοβαρή Avril Lavigne;

Και γιατί να προσβληθώ; Μια χαρά τα έχει πάει ως τώρα η Avril Lavigne. Ο ήχος της είναι αρκετά διαφορετικός από τον δικό μου, αλλά αν σου τη θυμίζω it’s ok with me.

 

Ο πρώτος σου δίσκος βγάζει έναν ιδιαίτερο τσαμπουκά. Είσαι έτσι και στην προσωπική σου ζωή;

Ελπίζω επί της ουσίας…  Στο να διεκδικώ και να υπερασπίζω αυτά που θεωρώ σημαντικά, όχι στο να πουλάω attitude. Γενικώς δεν αφήνω τα πράγματα στην τύχη τους, αν αυτό εννοείς.

Τα τραγούδια σου απευθύνονται λόγω στίχων και ύφους τουλάχιστον, κυρίως σε ένα νεανικό γυναικείο αν όχι κοριτσίστικο κοινό. Το επεδίωξες αυτό ή είναι απλά δική μου αίσθηση;

Δεν ήταν σκοπός μου να απευθυνθώ κάπου συγκεκριμένα. Λέω απλά με τον δικό μου τρόπο κάποια πράγματα που θέλω να πω. Ο στίχος μέσα από απλοποιημένες  φόρμες δεν είναι πάντα προφανής. Το “The Pretty Ones” για παράδειγμα, μιλάει για την τόλμη του να γκρεμίζει κάποιος το τείχος του κυνισμού, χωρίς να αισθάνεται ότι απειλείται. Το να εκτίθεται λέγοντας αυτό που νιώθει, να διεκδικεί αυτό που θέλει. Με άλλα λόγια να ζει. Το “Lady Luck Says Hi” απoτελεί τον δικό μου φόρο τιμής στις μπάντες με τις οποίες μεγαλώσαμε, αυτές που συντρόφευαν τις μικρές και μεγάλες μας στιγμές ... Που ακόμα όταν τις ακούμε έχουμε την απροσδιόριστη αίσθηση πως γυρίζουμε στην βάση μας, ότι όλα είναι εντάξει κι η τύχη είναι και πάλι με το μέρος μας… Το “Well Done” είναι σκωπτικό και το “Don’t You” επιθετικά ερωτικό. Αν όλα αυτά αγγίζουν το κοριτσίστικο κοινό, γιατί όχι;!

Γιατί ξεκίνησες να τραγουδάς;

Δεν ήταν συνειδητή επιλογή. Απλά συνέβη. Νομίζω πως το τραγούδι υπήρξε αρχικά ο ιδανικός τρόπος να πω τις φανταστικές ιστορίες που κατασκεύαζα από μικρή και να “υποχρεώσω” τους άλλους να τις ακούσουν . Και τελικά μάλλον παρέμεινε έτσι…

 

Κάνεις κάποιες εμφανίσεις, έχεις κάνει αρκετές ηχογραφήσεις τα τελευταία 3 χρόνια, γράφεις μουσική. Ποια είναι η στιγμή που γουστάρεις περισσότερο αυτό που κάνεις;

Η διαδικασία στο σύνολό της είναι εξίσου εθιστική: Το να γράφω είναι εσωστρέφεια και δημιουργικότητα. Το studio πειραματισμός και παιχνίδι αισθητικής. Το live εξωστρέφεια κι εκτόνωση. Κατά καιρούς σε κάποιες εμφανίσεις μπορεί να περνάω καλύτερα από απ’ότι σε κάποιες ηχογραφήσεις ή το αντίθετο. Δεν υπάρχει standard. Η ικανοποίηση είναι πως ξεκινάω από μηδενική βάση κάτι που φτάνει να επικοινωνήσει με κόσμο.

Όταν γράφεις μουσική, έχεις στο μυαλό σου το κοινό που θα το ακούσει ή αρκεί να αρέσει σε εσένα ένα κομμάτι για να είναι οκ;

Γράφω μουσική με την οποία περνάω καλά εγώ η ίδια. Πώς να υποστηρίξεις αποτελεσματικά κάτι που δεν σου αρέσει; Το να γράψω στοχευμένα μου φαίνεται απίστευτα βαρετό.

Ποιο είναι το κοινό που θες να έχεις; Ποιος θέλεις να ακούει τα κομμάτια σου;

Εκείνο που βρίσκει κάτι ενδιαφέρον στην μουσική μου. Δεν υπάρχουν στεγανά.

Αν εξαιρέσουμε την συμμετοχή του Tim Owen σε κάποια κομμάτια, τα υπόλοιπα είναι καθαρά δικά σου. Ποιο είναι το δικό σου τρικ για να γράψεις τραγούδια; Που πηγαίνεις; Πώς απομονώνεσαι;

Συνθετικά ο Tim συμμετείχε στο “The Pretty Ones”. Πραγματικά δεν υπάρχει συγκεκριμένη μέθοδος γραφής για μένα… Μερικές φορές με “βρίσκει” μια ιδέα μόνη της –μια vocal μελωδία ή ένα guitar riff- σε ανύποπτο χρόνο: Ενώ βουρτσίζω τα δόντια μου, ενώ βρίσκομαι σε κάποιο bar, ενώ διαβάζω κάτι… έχουν συμβεί όλα τα παραπάνω. Αρπάζω συνήθως το τηλέφωνό μου και τα ηχογραφώ απλά τραγουδώντας τα για να μην τα ξεχάσω. Κάποια στιγμή στο μέλλον θα κρίνω αν αξίζει να δώσω στην ιδέα μια ευκαιρία να εξελιχθεί σε κάποιο κομμάτι. Υπάρχουν βέβαια και οι στιγμές που απλά κάθομαι να γράψω. Μόνη μου, με μια κιθάρα ή και χωρίς, με κάποιες υποψίες στίχων, σε οποιοδήποτε ήσυχο μέρος. Πολύ συχνά λειτουργεί.

 

Από τότε που έγραψες τον πρώτο δίσκο μέχρι σήμερα, έχουν αλλάξει αυτά για τα οποία νιώθεις την ανάγκη να μιλήσεις; Τα τραγούδια που γράφεις τώρα πόσο διαφέρουν;

Φυσικά. Η συνθετική ταυτότητα ενός καλλιτέχνη δεν είναι κάτι αυθύπαρκτο και αποστειρωμένο. Εξελίσσεται κι αναπνέει μαζί του. Το “Veronica” ήταν ένα ξέσπασμα μετά από μια σχετικά δύσκολη περίοδο. Ένιωσα την ανάγκη να αντιδράσω με χιούμορ, uplifting μελωδίες και όντως το διασκέδασα πολύ. Θεωρώ πως τα κομμάτια που γράφω σήμερα μπορεί να είναι λίγο πιο σκοτεινά κι αποστασιοποιημένα. Ενίοτε από τη θέση του “παρατηρητή”: Όσο ενδοσκοπικοί και αν είμαστε, συγχρόνως είμαστε και προϊόντα όσων μας περιβάλλουν…  Δεν μιλάμε για πλήρη μεταστροφή πάντως, αφού κατά κανόνα είμαι uptempo και αισιόδοξο άτομο.

Τι θέλεις να βγάλεις στους στίχους σου; Τι θέλεις να παρουσιάσεις; Ρεαλιστικές ιστορίες ή κάτι φαντασιακό και ιδεατό;

Γράφω για πράγματα που ζω, έζησα, κάτι που έτυχε να ακούσω ή να διαβάσω και για κάποιο λόγο με άγγιξε. Το να πλάσω ιδεατές καταστάσεις ή απλά να δημιουργήσω εικόνες, είναι επίσης κάτι που κάνω συχνά. Από το ρεαλιστικό μπορώ εύκολα να καταλήξω στο σουρεαλιστικό. Ό,τι μου κεντρίζει το ενδιαφέρον ανάλογα με την στιγμή.

Βλέποντας πώς λειτουργεί η μουσική βιομηχανία στην Ελλάδα, πού μπορείς να δεις τον εαυτό σου να κάνει ένα performance; Υπάρχουν μαγαζιά, χώροι ή οτιδήποτε άλλα που να μπορούν να φιλοξενήσουν ένα μουσικό στυλ σαν το δικό σου;

Από τα πρώτα λίγα performances που έχω κάνει στην Ελλάδα σε festivals και venues, πιστεύω πως ναι. Σημειώνεται μια σημαντική αλλαγή την τελευταία διετία που κάνει τα πράγματα πολύ πιο ενδιαφέροντα για μουσικούς που ασχολούνται με είδη λιγότερο συμβατικά, σε σχέση με ό,τι ως τώρα επικρατούσε στα δρώμενα της χώρας. Πιστεύω πως ο κόσμος γίνεται σταθερά πιο ανήσυχος και δεκτικός σε νέα ακούσματα. Η άνοδος της μέχρι πρόσφατα παρεξηγημένης και “δακτυλοδεικτούμενης” αγγλόφωνης σκηνής, είναι ένα σαφές δείγμα. Η αύξηση της live δραστηριότητας, επίσης. Τα μεγέθη κι οι αναλογίες είναι σίγουρα μικρά σε σχέση με το εξωτερικό, αλλά υπάρχει η αίσθηση πως επιτέλους “κάτι κινείται” .

 

Τι μας λείπει μουσικά στη χώρα;

Θα έλεγα η αισθητική κι η περιέργεια για το νέο: Η διάθεση για πειραματισμό και το να μην βολευόμαστε σε αυτά που ήδη ξέρουμε.

Δεν σε φοβίζει λίγο το να ζεις από την μουσική σε αυτή την εποχή;

Σε αυτή την εποχή συγκεκριμένα, όχι. Τα πράγματα ήταν ανέκαθεν δύσκολα κι αβέβαια για όσους ζούμε από την μουσική. Έχουμε συνηθίσει. Ανησυχώ για αυτούς που δεν έχουν μάθει να ζουν έτσι.

Πώς περνάει καλά η Veronica στην ζωή της; Ποια είναι τα 4 πράγματα που έχει ανάγκη;

Α, περνάω εύκολα καλά! Και με πολλούς τρόπους. Περνάω καλά στο σπίτι για παράδειγμα, επειδή ταξιδεύω συχνά και μου λείπει. Χαλαρώνοντας μόνη ή με φίλους, βλέποντας (πολύ) κινηματογράφο, διαβάζοντας, κάνοντας νυχτερινές βόλτες με το αυτοκίνητο (αγαπημένο), βγαίνοντας με καλή παρέα. Γνωρίζοντας καινούργιους φίλους και συνεργάτες από χώρα σε χώρα.  Μου είναι απαραίτητα:

- Τα αγαπημένα μου πρόσωπα

- Τα ταξίδια

- Οι μικρές στιγμές απομόνωσης

- Τα mp3s μου

Για να καταλάβουμε λίγο καλύτερα την μουσική σου πρέπει να μάθουμε και μερικά καθημερινά πράγματα για εσένα:

Αγαπημένο bar: Το Macbeth, στη Hoxton Street στο Λονδίνο

Ποτό που παραγγέλνεις: Amaretto λεμόνι ή βότκα με χυμό cranberry

Είδος φαγητού μετά το ξενύχτι: Τα πάντα

Πρώτη κίνηση όταν ξυπνάς: Coffeeeee!………….

Ο καφές που πίνεις: Cappuccino ή φίλτρου

Ο μεγαλύτερός σου φόβος: Οι κατσαρίδες

Αγαπημένος ήρωας κόμικ: Asterix

Ιδανική γεύση παγωτού: Οτιδήποτε φρουτένιο

Αυτό που δεν αντέχεις σε έναν άντρα: Την μιζέρια