Οι Mogwai δεν ήταν η πιο αντιπροσωπευτική post-rock μπάντα

Οι Mogwai δεν είναι η πιο αντιπροσωπευτική περίπτωση του post-rock ιδιώματος. Ναι μεν αυτοί επινόησαν το υποείδος (σε μια εποχή μάλιστα που η κιθαριστική Βρετανία έψαχνε τους επόμενους Stone Roses ενώ χαζολογούσε με τους Travis), αλλά ποτέ δεν έδειξαν ιδιαίτερο ζήλο για βαθιά κατανυκτικές ατμόσφαιρες, μελωδικά ταξίδια και συνθέσεις που ξεπερνούν κατά πολύ το όριο των 5 λεπτών.

Όχι πως δε θα βρεις τέτοια στοιχεία στη δισκογραφία τους, αλλά είχαν μια προτίμηση για πιο απλές φόρμες και καταστάσεις. Όταν το μελό πήγαινε να σε υπνωτίσει ξεσπούσαν με ένα μπαράζ θορύβου. Ποτέ δεν έγιναν Tortoise αλλά ποτέ δε ζήλεψαν και τους Explosions In The Sky!

Με αυτές τις προθέσεις κατέβηκαν και στο Fuzz (Σάββατο, 21 Ιανουαρίου). Να κρατήσουν τα πράγματα απλά. Ούτε εκτεταμένες εισαγωγές, ούτε μακρόσυρτα κλεισίματα, ούτε ξεχειλωμένα κιθαριστικά μέρη. Απαλές κιθάρες ή επεξεργασμένα πλήκτρα (ενίοτε και παραμορφωμένα φωνητικά) για ένα – ενάμιση λεπτό και κατευθείαν στο ψητό με εκκωφαντικά drones μέχρι να ματώσουν τα τύμπανα σου.

Έτσι παρουσίασαν το Hardcore Will Never Die, But You Will (και καλά έκαναν), θυμήθηκαν τα νιάτα τους παίζοντας από το Ten Rapid (Helicon 1), έκαναν περάσματα από το Rock Action (2 Rights Make One Wrong), το Mogwai Young Team (Mogwai fear Satan), το Happy Songs For Happy People (I Know You Are But What Am I? – Killing All The Flies - Hunted by a Freak) και αγνόησαν επιδεικτικά το Come On Die Young (και πάλι καλά έκαναν)!

Μόνο που υπάρχει ένα πρόβλημα. Οταν εξορισμού του υποείδους δεν υπάρχουν sing alongs, ρυθμικά τσιτάτα, όταν εκ παραδόσεως τα μπροσταριλίκια περιορίζονται αυστηρά σε ένα δύο “thank you for coming” και “these are the last two songs”, χρειάζεται κάτι παραπάνω για να κρατήσεις το ενδιαφέρον. Και αυτό μάλλον είναι η ατμόσφαιρα που πρέπει να χτίσεις αργά και μεθοδικά, στρώση προς στρώση.

Μπορεί οι φαν να πήραν αυτό που ήθελαν με τις 2 σχεδόν ώρες που έπαιξαν οι Mogwai, αλλά το ψεκάστε-θόρυβος-σκουπήστε δεν ήταν αρκετό. Ακόμα και για τους τρεις Kwoon που παρακολουθούσαν από τον εξώστη σχετικά αδιάφορα και κλείνοντας τα αυτιά τους κατά διαστήματα!

Αλλά είπαμε. Οι Mogwai δεν είναι η πιο αντιπροσωπευτική post rock μπάντα!