Σαν μικρό παιδί στο τσίρκο

Η σημασία του να διατηρηθεί η παράδοση του τσίρκου στην εποχή μας. Χωρίς απαραίτητα να θέλουμε να εναρμονιστεί με αυτή.
SHARES

“Στο τσίρκο πηγαίνετε;”. Αυτή ήταν η ερώτηση και των δύο ανθρώπων που είχαν την ευθύνη να καθοδηγούν τα αυτοκίνητα προς το parking του ΟΑΚΑ λίγο πριν από μία παράσταση του Quidam από το Cirque du soleil. Κι αν μου φάνηκε έστω στιγμιαία αστείο το να το αποκαλούν απλά τσίρκο, είμαι σίγουρος ότι κάθε ένας από τους συντελεστές θα ήταν φανερά ικανοποιημένος αν κατάφερνε το Cirque du soleil με κάθε παράσταση που φέρνει στην Ελλάδα, να κερδίσει την οικειότητα που είχε κάποτε ο κόσμο με το τσίρκο. Εκείνο στη μεγάλη τέντα.

Και έχουν αλλάξει πολλά από το παραδοσιακό τσίρκο που έκανε περιοδεία από πόλη σε πόλη. Τα άγρια ζώα έχουν ευτυχώς για εκείνα εξαφανιστεί, οι παραστάσεις στήνονται σε μεγάλες αρένες και οι παραγωγές είναι πλέον άκρως επαγγελματικές και εντυπωσιακές.

Αυτό που δεν έχει αλλάξει είναι η σύνδεση που μπορεί να έχει ο καθένας από εμάς με τέτοιου είδους θεάματα. Και η παιδικότητα που μπορεί να σε πιάνει παρακολουθώντας έναν ακροβάτη ή έναν ζογκλέρ.

 

 

Το Cirque du soleil είναι η μεγαλύτερη θεατρική παραγωγή παγκοσμίως με 20 παραστάσεις να περιοδεύουν αυτή τη στιγμή από άκρη εις άκρη της υφηλίου. Με το Quidam να είναι η παράσταση που ανέβηκε στην Αθήνα στις 20 Σεπτεμβρίου και πλέον παίζεται στη Θεσσαλονίκη ως και την Κυριακή 5 Οκτωβρίου, με μέγα χορηγό τον ΟΤΕ.

 

Αλλά όσο μεγαλεπίβολη κι αν είναι η παραγωγή, όσο εντυπωσιακή κι αν είναι η τεράστια σκηνή που στήνεται κάθε φορά στο ΟΑΚΑ, αυτό που μένει πάντα είναι η σύνδεση του θεατή με όσα βλέπει επί σκηνής, αυτό το μικρό άγχος στα ακροβατικά, αυτός ο μικρός φθόνος για σωματικά όρια που δεν μπορείς εσύ να φτάσεις, αυτή η μικρή - βεβαιότατα παιδική - χαρά στην εμφάνιση του μοντέρνου κλόουν.

 

Και δεν θα μπω καν στη συζήτηση για το ποια από τις τρεις παραστάσεις του Cirque ήταν μέχρι τώρα η καλύτερη ή αν το πρώτο μέρος του σόου ήταν κατά τι πιο νωχελικό από το δεύτερο. Γιατί αυτές οι συζητήσεις είναι για εκείνους που είναι εκεί και περιμένουν να δουν το εξώφθαλμο για να χειροκροτήσουν, είναι για τους πολύ απαιτητικούς.

Για να περάσεις καλά στο “τσίρκο” αυτό, πρέπει να αγαπάς αυτό που βλέπεις. Πρέπει να σε μαγεύει το να βλέπεις δύο ανθρώπους να ενώνουν τα κορμιά τους στον αέρα μόνο με τη σωματική τους δύναμη, πρέπει να σε μαγεύει το να βλέπεις μία χορεύτρια να ξετυλίγει το σώμα της στην κορδέλα πριν φτάσει στο έδαφος, πρέπει να σε μαγεύει το να βλέπεις ζογκλέρ να προσπαθούν να κερδίσουν την ψευδαίσθηση.

 

Κι εσύ να κοιτάς εκεί σαν μικρό παιδί τα διάφορα νούμερα και να χειροκροτάς (κλασικά ασυγχρόνιστα με το νούμερο) ενθουσιασμένος από αυτό που βλέπεις. Σίγουρα δεν θα εντυπωσιαστείς με όλα. Σίγουρα δεν θα σου πέσει το σαγόνι σε κάθε κίνηση. Αλλά δεν το αγαπάς το τσίρκο για τις φορές που σε έκανε να μείνεις με ανοιχτό το στόμα. Το αγαπάς για όλες τις φορές που σε ταξίδεψε με έναν τρόπο που μόνο οι ταινίες και τα παραμύθια μπορούν να το επιτύχουν.

 

Οι παραστάσεις του Cirque du soleil βασίζονται κάθε φορά σε τρεις πυλώνες. Στον εντυπωσιασμό του θεατή, στο story telling και στο χιούμορ από την επαφή με το κοινό. Στο Quidam όλα αυτά έρχονται σε διαφορετικά διαστήματα. Η επαφή με το κοινό και τα σκετσάκια με τους ουσιαστικούς παρουσιαστές της παράστασης είναι πάντα τα αγαπημένα μου. Και αν και στο Quidam άργησαν να κάνουν την εμφάνισή τους, όταν το έκαναν ήταν απολαυστικά.

 

Πίσω μας στην παράσταση καθόταν μία οικογένεια με δύο αγοράκια. Το ένα ήταν ενθουσιασμένο και ρωτούσε συνέχεια τους γονείς του τι είναι το ένα και τι είναι το άλλο μασουλώντας παράλληλα τα ποπ κορν του. Το άλλο ζητούσε από τη μαμά του να φύγουν γιατί το τρόμαζαν λέει η δυνατή μουσική και ο θόρυβος από την παράσταση.

Είπαμε. Το “τσίρκο” δεν είναι για όλους. Αφήστε εμάς που το αγαπάμε να είμαστε κάθε χρόνο εκεί, σε μία από τις χιλιάδες θέσεις και να κοιτάμε μαγεμένοι.

Σαν μικρά παιδιά...

 

 
Share
Follow
comments powered by Disqus
PROMO
Social Man
Newsletter

Το ΟΝΕΜΑΝ επιλέγει και σου στέλνει τα καλύτερα θέματα στο email σου.