Δεν γίνεται να μην έχεις δει ακόμα τους Ήρωες

Ο Αντώνης Καρπετόπουλος είδε για άλλη μια φορά την παράσταση-φαινόμενο στο κατάμεστο Μικρό Παλλάς και αναλύει την επιτυχία της.
SHARES

Δευτέρα βράδυ στο Μικρό Παλλάς: δεν πέφτει καρφίτσα – επειδή δεν το περίμενα, άργησα κομμάτι να πάω, βρήκα δυο από τα τελευταία εισιτήρια και ας είναι καλά οι ταξιθέτες, που μας τακτοποίησαν σε δυο έξτρα καρεκλάκια ευτυχώς βολικότατα. Δεν είναι η πρώτη φορά που είδα τους Ήρωες, αλλά ήταν η πρώτη μετά την επιστροφή τους.

Όποιος τους είχε χάσει για μια τριετία τους νοσταλγούσε: αυτό μαρτυρά η μεγάλη προσέλευση του κοινού και φέτος.

Η ιστορία επαναλαμβάνεται

Τους έχουν δει τους Ήρωες ήδη πολλοί. Άλλωστε, πρόκειται για μια από τις μακροβιότερες παραστάσεις που υπάρχουν στην Αθήνα – το πρώτο της ανέβασμα πάει πλέον μια δεκαετία πίσω. Υποθέτω επίσης πως λίγοι γνωρίζουν την ιστορία της παράστασης.

Το πολύ μακρινό πλέον 2005 η Ελένη Γκασούκα είχε μια ιδέα: να μαζέψει πέντε-έξι ταλαντούχα παιδιά και να στήσουν ένα πολυθέαμα που θα ανέβαινε στο Ζυγό, στην Πλάκα. Τον καιρό εκείνο ήταν στα πολύ πάνω τους οι Άγαμοι Θύται, έκαναν σουξέ διάφορες παραστάσεις που συνδύαζαν τραγούδι και πρόζα κι ανέβαιναν σε νυχτερινά μαγαζιά, μαγαζιά μικρά που ήταν λίγο αδερφάκια του Αχ Μαρία, του Γυάλινου Μουσικού Θεάτρου, της θρυλικής Αρχιτεκτονικής κτλ.

Ο Ζυγός αποδείχτηκε πολύ μεγάλος για τους Ήρωες, αλλά ίσως αυτό ήταν η τύχη τους.

 

Το θέαμα ήταν πολύ θεατρικό για να φιλοξενηθεί σε πίστα, και μολονότι τα κείμενα ήταν αρκετά καλά και οι φωνές των τραγουδιστών πολύ πάνω του μετρίου, το κοινό δεν έσπευσε: όσοι τους ανακαλύψαμε εκεί ήμασταν λίγοι. Δόθηκαν όλες κι όλες δέκα παραστάσεις και το όνομα της παράστασης δεν είχε μπει στη μαρκίζα: "Είχαμε τυπώσει ωραία φυλλάδια χωρίς να γράφουμε καν πού παίζεται η παράσταση", θυμάται η Ελένη.

Οι συντελεστές εκείνης της πρώτης προσπάθειας ωστόσο (ο Αντώνης Λουδάρος, ο Γιώργος Κορμανός, ο Μάνος Λιδάκης κλπ.) πίστευαν στη δύναμη της δουλειάς τους και είχαν την μετριοφροσύνη να ψάξουν ένα χώρο μικρότερο: κι αφού θεατράνθρωποι ήταν οι περισσότεροι, πήγαν Δευτέρα-Τρίτη στο Μικρό Παλλάς.

Με την δύναμη μιας έδρας τελείως στα μέτρα τους πέτυχαν αυτό το μικρό θαύμα.

Ψάχνοντας κώδικες

Είναι δύσκολο να μιλήσεις για τους Ήρωες σε όποιον δεν τους έχει δει και ίσως είναι καλύτερο, αφού όταν μιλάμε για θεατρικές παραστάσεις συνήθως η συμβουλή να τη δεις είναι χρησιμότερη από την περιγραφή του τι είδες.

Οι περισσότεροι από όσους τους έχουν δει τους Ήρωες τους προτείνουν σε όσους δεν τους έχουν δει και  -δέκα χρόνια τώρα- το κοινό μεγαλώνει χάρη στα καλά λόγια που πάνε από στόμα σε στόμα. Δεν είναι άλλωστε εύκολο ως θέαμα να το περιγράψεις, αφού οι Ήρωες είναι πολλά.

Σε κάνουν να γελάς, αλλά όχι με το ζόρι. Ακόμα και κάποια πολύ καλά κείμενα που άντεξαν στο χρόνο δεν είναι κείμενα stand up comedy, αλλά παρλάτες, μονόλογοι που ισορροπούν ανάμεσα στο κωμικό και στο δραματικό.

 

Η εφετινή εκδοχή τους έχει αρκετά καινούργια κείμενα: δεν είναι ότι σε κάνουν να πεθάνεις στα γέλια, είναι όμως εντός της αισθητικής των Ηρώων και αυτό είναι το σημαντικότερο. Νομίζω ότι η επιτυχία της συγκεκριμένης παράστασης, περισσότερο και από τον απολύτως ψυχαγωγικό χαρακτήρας της και το ταλέντο των συντελεστών, είναι η ενιαία της αισθητική, η αίσθηση που αφήνει στο θεατή ότι παρακολουθεί μια παρεϊστική δουλειά με κώδικες που διασκεδάζουν το θίασο και που και εσύ πρέπει να ανακαλύψεις.

Δεν υπάρχει αμφιβολία πως πχ. θα γελάσεις με την ιστορία της καψούρας στα ελληνικά τραγούδια ή με ένα μονόλογο που πρωτοαπογείωσε κάποτε ένας νεαρός Πάνος Μουζουράκης παίζοντας ένα χαρισματικό πρεζόνι, που ισχυρίζεται ότι ο λόγος που παίρνουν οι άνθρωποι ναρκωτικά είναι τα ναρκωτικά - αυτά είναι τα εύκολα: το ιδιαίτερο της παράστασης είναι ότι σου επιτρέπει να βρεις τους κώδικες.

Σε μένα τουλάχιστον, αυτή τη φορά έμειναν πιο πολύ οι τελείως αφαιρετικές και σουρεαλιστικές στιγμές της, όπως το τσάμικο του Αλευρά που θεωρεί σωστό να το χορέψει δείχνοντας ότι γνωρίζει από κλασικό μπαλέτο ή το επαναλαμβανόμενο σκετς με τίτλο 'Τελευταία φορά', που έχω την εντύπωση πως σατιρίζει τον κινηματογράφο του Λάνθιμου και τις μοντέρνες θεατρικές σκηνοθεσίες του Χουβαρδά ή του Λιβαθηνού ή του Μαυρίκιου, που είναι γεμάτες από σκηνές με πρωταγωνίστριες που κυλιούνται στα πατώματα.

Νομίζω ότι η επιτυχία των Ηρώων έγκειται κυρίως σε αυτό: δεν παγιδεύτηκαν από την ευκολία του να σατιρίσουν το mainstream και το εγχώριο life style και γλύτωσαν από την πιθανότητα να πεθάνουν μαζί του.

 

Όσοι είχαν την εποπτεία της δημιουργίας της παράστασης κατάφεραν να της δώσουν ταυτότητα και χαρακτήρα και ό,τι έχει αυτά τα δυο δεν φοβάται το χρόνο. Οι Ήρωες δεν περιγελούν, αλλά σατιρίζουν. Δεν ποντάρουν στην ευκολία μιας καλής ατάκας, αλλά στο γέλιο που προκαλεί μια μπουνουελική επανάληψη του grotesque. Δεν σε βάζουν να τραγουδήσεις σουξέ, αλλά να ξαναθυμηθείς τραγούδια. Είναι υπερβατικοί, γιατί δεν είναι δέσμιοι καταστάσεων εποχικών και δεν ακολουθούν κάποια μόδα, και την ίδια στιγμή είναι πάντα μοντέρνοι γιατί συνεχώς ανανεώνονται.

Κι αν ο βραβευμένος με το βραβείο Χορν για το ρόλο του ως Ρωσίδα πριγκίπισσα που ταξιδεύει με τον Υπερσιβηρικό Θάνος Αλευράς είναι ο συγκολλητής όλων των εποχών των Ηρώων, το κέφι των νεότερων συντελεστών είναι εξίσου μεταδοτικό και στις εποχές μας σπάνιο.

Αντοχή και φρεσκάδα

Σε μια Αθήνα όπου παντρεύονται καλλιτεχνικά άπαντες, ευελπιστώντας να βρουν κοινό αθροίζοντας ό,τι πιο ετερόκλητο, οι Ήρωες σου προσφέρουν κυρίως ένα ωραίο βράδυ: επιδιώκουν να σε κάνουν να περάσεις καλά, χωρίς να απευθύνονται ντε και καλά σε όλους, βρήκαν το κοινό που θέλει να μοιραστεί τη σουρεαλάδα τους, είναι έντιμοι ως προς τις προθέσεις και ευχαριστημένοι με το τελικό αποτέλεσμα χωρίς να είναι αυτάρεσκοι.

Κι αυτή την ευχαρίστησή τους, που είναι και το μυστικό της δεκάχρονης αντοχής τους, τελικώς την ζηλεύεις γιατί  τη χρειάζεσαι…

 
Share
Follow
comments powered by Disqus
PROMO
Social Man
Newsletter

Το ΟΝΕΜΑΝ επιλέγει και σου στέλνει τα καλύτερα θέματα στο email σου.