Μόλντερ και Σκάλι, πού ήσασταν;

Ο Αντώνης Καρπετόπουλος ενθουσιάζεται με την επιστροφή των X-Files και γράφει για τη σειρά που προτίμησε την σπέσιαλ ατμόσφαιρα από τα σπέσιαλ εφέ.
SHARES

Η είδηση ότι ξανανοίγουν τα X-Files και θα γυριστεί νέος κύκλος επεισοδίων μου έφτιαξε τη διάθεση. Το ότι θα ξαναδούμε τον Ντέιβιντ Ντουκόβνι στο ρόλο του Φοξ Μόλντερ και την Γκίλιαν Άντερσον στο ρόλο της Nτέινα Σκάλι, έστω για μόνο έξι επεισόδια, το βρήκα εξαιρετικό. Κυρίως γιατί η ιστορική αυτή σειρά αξίζει κάτι που δεν είχε, δηλαδή ένα λαμπρό τέλος.

Πριν και μετά το internet

Οι τηλεοπτικές σειρές χωρίζονται σε δυο ιστορικές περιόδους: σε αυτές που βλέπαμε πριν την επικράτηση του Internet και στις άλλες που είδαμε μετά  την κυριαρχία του και σε πολλές περιπτώσεις χάρη σε αυτό. Πάντα ξεχωρίζω τα σουξέ της μίας και της άλλης περιόδου γιατί η διαδρομή της επιτυχίας δεν είναι ακριβώς η ίδια. Πριν το Internet έπρεπε να πέσεις πάνω σε μια τηλεοπτική σειρά κι αυτή να σε μαγνητίσει στα ελάχιστα λεπτά που είχες για να τις αφιερώσεις.

Ακόμα κι αν είχες δορυφορική κι έβλεπες ξένα κανάλια, ακόμα κι αν διάβαζες ξένα περιοδικά που δεν σνόμπαραν το είδος και φρόντιζαν κάτι να γράψουν για τις νέες αφίξεις και πάλι η ανακάλυψη και η σχέση σου με την σειρά ήταν περίπου όπως ο κεραυνοβόλος έρωτας: αν την έβρισκες την καλή σειρά, κολλούσες – έπρεπε μάλιστα να προγραμματίσεις τα απογεύματα σου για να δεις τα επεισόδια.

Δεν υπήρχαν πουθενά μαζεμένα, δεν μπορούσες να πας πίσω για να δεις αυτό που έχασες, τα περίμενες και δεν σε περίμεναν. Σήμερα η σχέση είναι εντελώς διαφορετική: ξέρεις σχεδόν τα πάντα πριν δεις οτιδήποτε, διαλέγεις, επανέρχεσαι σε ό,τι έχεις αφήσει – οι σειρές είναι σαν τα βιβλία.

 

Πρακτικά το πράγμα είναι λειτουργικότερο, η απόλαυση ευκολότερη και η απόρριψη δικαιότερη, αλλά η μαγεία της προσμονής έχει χαθεί. Για αυτό μου άρεσε η είδηση ότι θα χουμε νέο κύκλο των X Files: θυμήθηκα τον καιρό που κύκλους και επεισόδια τα περίμενα.

Κουφάλες γήινοι προδότες

Τα Χ-Files ξεκίνησαν το 1993 (στην Ελλάδα ήρθαν λίγο αργότερα), δηλαδή λίγο πριν την παγκόσμια- κυριαρχία του Internet και τελείωσαν όταν αυτό είχε γίνει απαραίτητο: όντας στο μεταίχμιο των δυο εποχών κουβαλούσαν στερεότυπα και πρωτοπορία. Το ζευγάρι στις σειρές υπήρχε πάντα και είτε ήταν ναζιάρικο, όπως στο Moonlighting είτε τρελά ερωτευμένο όπως στο Χαρτ και Χαρτ. Μόνο που τούτο το ζευγάρι δεν ανήκε στις συνηθισμένες κατηγορίες, αφού για να προκύψει ο έρωτας χρειάστηκαν 7-8 σεζόν.

Δεν ήταν η πρώτη σειρά με εξωγήινους ή για εξωγήινους, όμως εδώ οι κουφάλες ήταν οι γήινοι προδότες. Δεν ήταν η πρώτη σειρά με τέρατα και κακούς, που θα ζήλευαν και οι μεγάλοι του φανταστικού κινηματογράφου, αλλά ήταν η πρώτη στην οποία η καταπίεση της αληθοφάνειας πήγε περίπατο. Δεν είχε σπέσιαλ εφέ, αλλά σπέσιαλ ατμόσφαιρα.

 

Το ζήτημα δεν ήταν τόσο η ηθική, όσο η αλήθεια (την οποία αντέχει μόνο ο Μόλντερ). Περισσότερο και από την επιστημονική εκδοχή σε έκανε ν' αγαπάς την δυσπιστία. Και ήταν δύσκολο να διακρίνεις πάντα τους καλούς: τα πλοκάμια της παγκόσμιας συνωμοσίας ήταν παντού και τα σχέδια των εχθρών του Μόλντερ ήταν ολοένα και περισσότερο μεγαλόπνοα – οι φανατικοί περίμεναν τον εποικισμό της γης από τους εξωγήινους, όπως οι Άγγλοι να κερδίσουν το παγκόσμιο κύπελλο.

Η ιδέα των αυτοτελών επεισοδίων, καθόλου συνηθισμένη στις αρχές των 90s, αποδείχτηκε λειτουργική και το εύρος των ζητημάτων (όλα τα μη εξηγήσιμα θα μπορούσαν να είναι Χ-Files) δεν σε άφηνε για καιρό να πλήξεις. Όμως η δύναμη των χαρακτήρων ήταν πιο σημαντική από τη δύναμη της ιστορίας και όταν ο Ντουκόβνι μας στέρησε τον Μόλντερ στον 8ο κύκλο, οι περισσότεροι χάσαμε την πίστη μας: παρά τις προσπάθειες του Ρόμπερτ Πάτρικ και της Άναμπεθ Γκις να μας πείσουν, (ως επιθεωρητές Τζον Ντότζετ και Μόνικα Ρέγες) ότι οι φάκελοι ήταν σημαντικότεροι από τους πρωταγωνιστές, για μας τα X-Files ήταν ο Μόλντερ και η Σκάλι.

Πολύ πριν το (μέτριο) τέλος, (το τελευταίο επεισόδιο λέγεται αυτάρεσκα «The Truth» ενώ όλοι ξέρουμε ότι αυτή είναι εκεί έξω), είχε τελειώσει η δική μας επιμονή με τη σειρά. Οι πιο πολλοί από μας που χαρίσαμε στη σειρά χρόνια προσοχής και κάμποσες νύχτες συζητώντας στα νεοσύστατα forum δεν αντέξαμε.

Δεν αφήνουν να τελειώσει

Αυτά τα forum έπαιξαν το ρόλο τους. Η σειρά φτάνει στο απόγειο της λαμπρότητας της το 1998 -99: το μουσικό θέμα των τίτλων, που έχει γράψει ο Μαρκ Σνόου, είναι ο αγαπημένος ήχος των 90ς, τα επεισόδια του 5ου κύκλου βλέπουν μόνο στις ΗΠΑ 20 εκατομμύρια θεατές περίπου! Καλοκαίρι του 1998 βγαίνει στα σινεμά η ομώνυμη ταινία που προωθεί την ιστορία, αφήνει τον έρωτα των δυο να φανεί, κάνει το Μόλντερ να μοιάζει σούπερ ήρωας.

Τα δυο πρώτα επεισόδια του έκτου κύκλου («Τhe Beginning» και «Drive») έκαναν τον Στίβεν Κινγκ να ζηλέψει, ενώ στη μέση του κύκλου προβάλλονται δυο άλλα, (το «Two Fathers» και το «One Son»), που, είναι κατά κοινή ομολογία, αριστουργηματικά.

 

Για τον παραγωγό και εμπνευστή της σειράς, τον μεγάλο Κρις Κάρτερ, γίνεται φανερό πως είναι αδύνατο το πράγμα να πάει παραπέρα. Το φινάλε του 6ου κύκλου («Biogenesis») προετοιμάζει τους πάντες για το τέλος – στον 7ο κύκλο η ιστορία σέρνεται, αλλά το τελευταίο επεισόδιο του (με τον τίτλο «Requiem») είναι τόσο καλό, που θα μπορούσε να λειτουργήσει και ως ικανοποιητικό the end – άλλωστε ο Ντουκόβνι που έχει μηνύσει το FOX, φεύγει από τη σειρά και δεν θέλει ν' ακούει για αυτή.

Κανονικά θα πρεπε όλα να τελειώσουν, όμως είμαστε ήδη στο 2000, το internet είναι η νέα γλώσσα και τα X-Files το πρώτο σήριαλ που στο διαδίκτυο προκαλεί για μια τετραετία τουλάχιστον μια παγκόσμια υστερία τοποθετήσεων, αντιπαραθέσεων, αξιολογήσεων ακόμα και προγνωστικών: πώς να πεις όχι σε τέτοιο σουξέ; Η σειρά έχει δυο κύκλους ακόμα, που ελάχιστοι θυμούνται – οι φάκελοι κλείνουν μάλλον άδοξα, παρόλο που ο Μόλντερ επιστρέφει και η Σκάλι φέρνει στη ζωή το γιο του.

Αυτοί ολοκλήρωσαν τη σχέση τους, έπαιξαν και σε μια δεύτερη ταινία το 2008, αλλά εμείς κάπου χάσαμε τη δική μας μαζί τους: ελπίζω γυρίζοντας να λύσουν τις απορίες μας.

Κόντρα ρόλοι

Εντυπωσιακό πόσο οι δυο πρωταγωνιστές διάλεξαν στη συνέχεια κόντρα (στον Μόλντερ και στην Σκάλι) ρόλους. Ο Ντουκόβνι, που ως Μόλντερ δεν νοιάζονταν για γυναίκα, στο Californication δεν άφησε θηλυκή γάτα ήσυχη. Η Άντερσον, που ως Σκάλι έκρυβε επιμελώς τη γοητεία της, τρέλανε τον ανδρικό πληθυσμό όταν από δαύτη απαλλάχτηκε: στο Hannibal η σεξουαλικότητα της δεν σε άφηνε να φανταστείς τα μυστικά της και στο συμπαθητικό The Fall ρίχνει στο κρεβάτι της όποιον γουστάρει.

Το 2008, έντεκα χρόνια μετά το γάμο του με την Τία Λεόνι, ο Ντουκόβνι παραδέχεται ότι έχει νοσηλευτεί για υπερσεξουαλική συμπεριφορά: η ειλικρίνεια του εκτιμάται, αλλά δεν τον γλυτώνει από το διαζύγιο. Το 2012 η Άντερσον, που έχει παιδιά από τρεις διαφορετικούς άντρες, αποκαλύπτει ότι είχε σχέση με κάμποσες γυναίκες και ότι όταν επιστρέφει στην Αγγλία αυτό το πάθος της ξυπνά.

Ποιος είπε ότι οι δυο δεν έχουν τον δικό τους φάκελο Χ;

 
Share
Follow
comments powered by Disqus
PROMO
Social Man
Newsletter

Το ΟΝΕΜΑΝ επιλέγει και σου στέλνει τα καλύτερα θέματα στο email σου.