Οι 5 αστειότερες σκηνές της φρικτής ταινίας της FIFA

Το είδαμε ώστε να μην το δεις κι εσύ. Ή μάλλον, τι λέμε τώρα, δες το κι εσύ, θα περάσεις καταπληκτικά.
SHARES

“Το άθλημά μας έχει λαμπρό μέλλον. Κάθε μέρα σε χώρες σε όλο τον κόσμο ξεπηδούν τοπικές οργανώσεις, αλλά χωρίς δυνατούς δεσμούς μεταξύ τους, το ποδόσφαιρο σε διαφορετικά έθνη δε θα έχει ποτέ οργάνωση.”

Ναι, ναι, μπήκατε στη σωστή αίθουσα. Ήρθατε να δείτε την ταινία που μιλά με θαυμασμό και γουρλωμένα μάτια ενθουσιασμού για τον συναρπαστικό κόσμο της οργάνωσης του ποδοσφαίρου σε θεσμικό επίπεδο. Τι θα μπορούσε να πάει στραβά;

Το “United Passions”, για όποιον δεν το έχει ακούσει τις τελευταίες βδομάδες εν μέσω της καταιγίδας που έχει παρασύρει τη FIFA, είναι η ταινία προπαγάνδας που χρηματοδότησε ο διεθνής κολοσός διαφθοράς με στόχο όχι μόνο να εξυγειάνει τη δημόσια εικόνας της (“Κοίτα πόσο πολύ νοιάζονται για το ποδόσφαιρο! Και για τα υπανάπτυκτα έθνη!”) και του Μπλάτερ συγκεκριμένα, αλλά και για να μπορεί, ιδανικά, να λειτουργεί ως μελλοντικό σημείο αναφοράς για οτιδήποτε σημαντικό στην ιστορία της FIFA, και του ποδοσφαίρου.

Σημείο αναφορά θα είναι, το πέτυχαν, αλλά όχι ως αντικατάσταση της wikipedia ή των ντροπιαστικών πρωτοσέλιδων τίτλων (ή του viral ξεσκίσματος από τον Τζον Όλιβερ), παρά ως μνημείο ύβρης και ντροπής. Το timing είναι που την ανυψώνει ακόμα περισσότερο. Το να βλέπεις μια αγιογραφία του Μπλάτερ οποιαδπήποτε στιγμή στο χρόνο είναι από μόνο του κωμικό, αλλά το να τη βλέπεις τώρα, είναι απλά κάτι το μοναδικό, κάτι υπέροχο.

 

Τον Μπλάτερ παίζει ο Τιμ Ροθ, ο οποίος έχει δημόσια παραδεχτεί πως το έκανε επειδή του έλειπε το χαρτζιλίκι. Τον Ζοάο Χαβελάνζε παίζει ο Σαμ Νιλ. Τι, είχαν χάσει το τηλέφωνο του Ζαν Ρενό; Τουλάχιστον ο Ζεράρ Ντεπαρτιέ είναι εδώ, ως Ζιλ Ριμέ, για να δώσει στην ταινία το πρώτο σπρώξιμο επικού καρτουνίστικου παιξίματος.

Ασχέτως περιεχομένου, το φιλμ είναι άθλιο και σε καθαρά δομικά στοιχεία. Δεν έχει κεντρικό χαρακτήρα, δεν έχει κάποια θεματική, δεν προσπαθεί καν να σου πει κάτι που να μοιάζει με ιστορία ή με συναίσθημα. Είναι απλά γεγονότα, γεγονότα ως τίτλοι για την ακρίβεια, το ένα μετά το άλλο, περασμένα μέσα από το φίλτρα αηδίας και θράσους της FIFA, όπως και των χορηγών της. Τι τα θέλετε; Οι άνθρωποι μπήκαν στον χώρο του ποδοσφαίρου επειδή το αγαπούσαν τόσο μα τόσο πολύ κι εμείς καθόμαστε και τους αμφισβητούμε!

Τελοσπάντων, πρέπει να το δει κανείς για να το πιστέψει. Είναι κάκιστο με έναν τρόπο μοναδικό. Δεν εξαντλείται ποτέ το αστείο, δεν είναι επαναλαμβανόμενα κακό. Κάθε 10-15 λεπτά θα συμβεί κάτι άθλιο με έναν εντελώς καινούριο τρόπο. Ας πούμε πως όσο μιλάμε για προπαγάνδα, βρήκαμε επιτέλους το απέναντι άκρο του φάσματος, μπορούμε τώρα επισήμως να μιλάμε για το ‘United Passions - Λένι Ρίφενσταλ’ φάσμα ποιότητας στην κινηματογραφική προπαγάνδα. Είμαστε τυχεροί που υπάρχει διαθέσιμο αυτό το πράγμα. Και χαιρόμαστε τόσο πολύ γι’αυτό, που απομονώσαμε 5 αληθινά μεγαλειώδεις σκηνές.

With or without you

Στην πρώτη σκηνή της ταινίας, κάπου στα 2μιση λεπτά, μια ομάδα εκπροσώπων της ασχημάτιστης ακόμα ομοσπονδίας, ταξιδεύουν στο Λονδίνο ώστε να μιλήσουμε με τους ανθρώπους του αγγλικού ποδοσφαίρου πάνω στο ενδεχόμενο να γίνουν μέλη της οργάνωσής τους. Είμαστε στο 1904.

Από την ομάδα ξέρουμε τον Φίσερ Στίβενς (από το “Lost” και το “Και τα Ρομπότ Τρελάθηκαν”) ο οποίος μαζί με έναν Γάλλο πλησιάζει δύο ξινούς Άγγλους με ημίψηλα. Ο ένας Άγγλος με ημίψηλο δίνει το χέρι του στον Γάλλο κι αφού εκείνος του συστήνεται, ο ξινός Άγγλος διαπιστώνει με ξινίλα πως “ιιχ είστε Γάλλος”. Καλά ξεκινήσαμε.

 

Όση ώρα κρατούν οι συστάσεις, ο άλλος ξινός Άγγλος πετάγεται απάνω σαν ελατήριο και αρχίζει να βρίζει λες και είναι ο τελευταίος κάφρος των γηπέδων, αχμ, κάτι μάλλον προσπαθεί να υπονοήσει η ταινία εδώ. Ε ΦΙΛΕ ΤΙ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΕΙΣΑΙ ΠΑΡΑΛΥΤΟΣ ΣΟΥΤΑΡΕ ΤΗΝ ΚΩΛΟΜΠΑΛΑ και συνεχίζει ΠΩΣ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙΣ ΝΑ ΒΑΛΕΙΣ ΓΚΟΛ ΑΜΑ ΔΕ ΣΟΥΤΑΡΕΙΣ. Μαθαίνουμε πως ο κάφρος με το ημίψηλο είναι στην πραγματικότητα Λόρδος και μάλιστα πρόεδρος της αγγλικής ομοσπονδίας. Στη διάρκεια της υπόλοιπης ταινίας θα βλέπουμε διαρκώς Άγγλους να ξινίζουν τα μούτρα τους, να κάνουν ρατσιστικές δηλώσεις (“χαχ! περιμένεις αγαπητέ μου φίλε τους μαύρους να κατανοήσουν τις λεπτές διαδικασίες του όμορφου παιχνιδιού; χαχ!”) την ώρα που οι άνθρωποι της FIFA είναι εκλεπτυσμένοι και ανοιχτοί στα πάντα, και γενικά να σνομπάρουν και να είναι Εχθροί.

“ΤΟ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ ΕΙΝΑΙ ΑΘΛΗΜΑ ΤΩΝ ΤΖΕΝΤΛΕΜΑΝ ΑΛΛΑ ΕΙΝΑΙ ΑΝΤΡΙΚΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ” πετάγεται ξανά με ελατήριο ο Λόρδος Κάφρος, όσο οι εκλεπτυσμένοι Ευρωπαίου της FIFA προσπαθούν να συνενοηθούν. “Είτε γίνεστε μέλη της ομοσπονδίας μας και ο Λόρδος Κάφρος γίνεται πρόεδρος ή σας αποκλείουμε από όλους τους διεθνείς αγώνες”, λέει ο Γάλλος στον Ξινό Άγγλο, και φυσικά ο Άγγλος γίνεται έξαλλος, γελώντας, γελώντας σου λέω!, στα μούτρα των Ευρωπαίων. “Ποιους διεθνής αγώνες; Χαχ! Ελάτε ξανά σε 40 χρόνια να τα πούμε τότε.”

 

Η κάμερα μετά πάει στον πάγκο της ομάδας όπου ο Λόρδος Κάφρος έχει πάει και εξηγεί στους ποδοσφαιριστές τι πρέπει να κάνουν, με τον γελοιωδέστερο και πατροναριστικότερο πιθανό τρόπο, σε περίπτωση που δεν το έχουμε πιάσει ήδη το νοηματάκι. “Πρέπει να πάρετε πρώτα τη μπάλα, να κρατήσετε τη μπάλα, και μετά να σουτάρετε!” Ναι, αυτό ακριβώς είναι το επίπεδο λεπτότητας που μπορεί να περιμένει κανείς σε όλη την υπόλοιπη ταινία.

 

“Τι ήθελαν αυτοί οι καταραμένοι βάτραχοι;”, λέει ο Λόρδος Κάφρος. “Μα… θέλουν να διοικούν το ποδόσφαιρο κύριε… αντί για εμάς!”, και ακολουθούν τα απαραίτητα “χαχ! α-χαχαχαχ!” καγχαστικά γελάκια. Κι επειδή δεν αρκούσε όλο αυτό, η σκηνή κλείνει με τον Λόρδο Κάφρο να μονολογεί “μα αυτό είναι γελοίο! Τι καταλαβαίνουν αυτοί οι ξένοι από το όμορφό μας παιχνίδι!” την ώρα που φορούσε το μονόκλ του.

 

Όχι, σοβαρά. Το μονόκλ του. Το μόνο σοκ είναι που δε στρίφτηκε ούτε ένα μουστάκι σε όλη αυτή τη σκηνή.

Δε θα περάσει ο φασισμός

Λίγο μετά το 31ο λεπτό είμαστε στο Βερολίνο του 1936 και η FIFA έχει συγκεντρωθεί εδώ για να μιλήσει για τον πόλεμο που βρίσκεται σαν μαύρο σύννεφο πάνω από τον κόσμο. “Η Γερμανία δεν έχει καμία πρόθεση να προχωρήσει σε πόλεμο,” ξεκαθαρίζει ο Γερμανός του τραπεζιού. “Δεν υπάρχει ανεργία γιατί όλοι δουλεύουν!”, “...σε εργοστάσια που τροφοδοτούν με όπλα,” συμπληρώνει ο αξιότιμος Ζιλ Ριμέ του Σοβαρού Ζεράρ Ντεπαρτιέ, επειδή ξέρετε πως πάνω απ’όλη η FIFA είναι εδώ για να μιλήσει για ειρήνη και κατά των πολιτικών παιχνιδιών που δεν ταιριάζουν με την αγνότητα του ποδοσφαίρου.

“Η Ελβετία είναι κολλημένη ανάμεσα στον Χίτλερ και τον Μουσολίνι,” συνεχίζει ο πολιτικά ανήσυχος Ζιλ Ριμέ, την ώρα που η κάμερα γυρνάει στον Ιταλό της FIFA, ο οποίος ειλικρινά… θέλω να πω κοιτάχτε τον. Κάποιος να δώσει Όσκαρ σε αυτό τον άνθρωπο.

 

Είναι συγκλονιστικός, θέλω να κάνω αυτή την αντίδραση σε όποιον με ξαναπροσβάλει ποτέ. Αδιάφορο μάσημα φαγητού και τίναγμα κεφαλιού προς τα δεξιά.

“Ατσεντσιόνε” λέει στον Ζιλ Ριμέ ο Ιταλός την ώρα που κουνάει ένα ποτήρι κρασί που κρατάει λες κι είναι πηχτός φραπές. “Carefeul,” μεταφράζει και στα αγγλικά σε περίπτωση που το τραπέζι δεν κατάλαβε την απειλή. ΔΕΙΤΕ ΒΛΕΜΜΑ.

 

“Είμαι σίγουρος πως ο Πρόεδρός μας αστειεύεται,” λέει μια φωνή από τα βάθη του τραπεζιού, με τον Ντεπαρτιέ να επιμένει και να παραδίδει την Αλήθεια Της FIFA σε μια ατάκα: “Γιατί; Τα ιδανικά των φασιστών είναι τα απολύτως αντίθετα από της ομοσπονδίας μας.” Ευτυχώς που ο Ζιλ Ριμέ της ταινίας δεν είναι ζωντανός σήμερα για να δει τους θανάτους σκλάβων στο Κατάρ, έξαλλος θα είχε γίνει.

Εκεί είναι που κάποιος αναφέρεται στην άρνηση του Χίτλερ να δώσει το χέρι του στον Τζέσι Όουενς και όλοι αρχίζουν να φωνάζουν και να τσακώνονται, ο Ιταλός μιλάει πάλι στα Ιταλικά, ο Γερμανός αμύνεται των πράξεων του Χίτλερ, ο Ριμέ λέει πως “η Ιταλία δεν ΚΕΡΔΙΣΕ το Παγκόσμιο Κύπελλο, και ΜΗ ΜΟΥ ΜΙΛΑΣ ΙΤΑΛΙΚΑ ΕΜΕΝΑ”, ο Ιταλός από αντίδραση κάνει αυτή τη μούρη:

 

, μέχρι που τελοσπάντων η κόρη του Ριμέ δεν αντέχει άλλο, σηκώνεται θυμωμένη από τη θέση της, υπενθυμίζει σε όλους πως είναι κακό πράγμα να τσακωνόμαστε, και αποχωρεί από την αίθουσα.

Cheatin’

Κάνουμε άλμα στο χρόνο και στην ταινία, είμαστε λίγο πριν το Μουντιάλ του ‘78, στο 1.08 της ταινίας, και καθόμαστε και βλέπουμε τον Νεοζηλανδό Σαμ Νιλ να παίζει το Βραζιλιάνο Ζοάο Χαβελάνζε και τον Άγγλο Τιμ Ροθ να παίζει τον Ελβετό Σεπ Μπλάτερ σε σκηνές βαθιάς πολιτικής και ηθικής συζήτησης. Μιλάμε για κουκλοθέατρο.

Ο Μπλάτερ κι ο Χαβελάνζε εδώ μιλούν για τπ επερχόμενο Μουντιάλ και για το πώς υπάρχουν όλες αυτές οι διαμαρτυρίες για το Αργεντίνικο καθεστώς από “όλους αυτούς τους παλιο-liberals”. “Το Μουντιάλ θα είναι καλό για όλη τη Λατινική Αμερική,” λέει ο Χαβελάνζε, που εξηγεί στον προστατευόμενό του ότι όλα αυτά τα πολιτικά που λένε όλοι τελειώνουν μόλις αρχίσει το παιχνίδι γιατί Το Παιχνίδι είναι τα πάντα, όλοι προσκυνούν τη μπάλα. Θα μπορούσε να μιλάει και για το Μουντιάλ της Βραζιλίας που μόλις τελείωσε.

Το ποδόσφαιρο, μας εξηγεί ο Σαμ Νιλ (ο οποίος σκέφτεται μάλλον πως το καινούριο “Jurassic World” πάει να γίνει το εμπορικότερο καλοκαιρινό μπλοκμπάστερ όλων των εποχών, διερωτώμενος πού στράβωσε γι’αυτόν το πράγμα), κάνει περισσότερα για τους λαούς και τα δικαιώματα από οποιονδήποτε nerd που κάθεται και γράφει ένα opinion ή υπογράφει μια συνθήκη. Γι’αυτό όλοι οι εξυπνάκηδες που μας τα έχουν ζαλίσει με τα δικαιώματα των λαών να μας κάνουν τη χάρη, ΟΚ;

“Οι άνθρωποι χρειάζονται ήρωες για να επιβιώσουν,” εξηγεί ο Σαμ Νιλ στον Τιμ Ροθ (ο οποίος σκέφτεται μάλλον πως όπου νά’ναι βγαίνει το “Hateful Eight” του Κουέντιν Ταραντίνο και θα πάει κι αυτό στα Όσκαρ, διερωτώμενος πού στράβωσε γι’αυτόν το πράγμα) καθώς κατευθύνονται οι δυο τους προς το τραπέζι όπου τα ανίψια του παίζουν επιτραπέζιο ποδοσφαιράκι. Όταν φτάνουν εκεί, ο θείος Ζοάο φέρεται σαν απόλυτος ντούσμπαγκ και αρπάζει τη μπάλα από το τραπέζι.

 

“Χέι, αυτό είναι κλεψιά θείε!”, του λέει ένα από τα δύο πιτσιρίκια. ΟΚ, πρώτον, δεν είναι κλεψιά γιατί δεν συμμετέχει στο παιχνίδι, απλά πήρε τη μπάλα. Δεν είναι ‘κλέφτης’, είναι απλά ‘ντούσμπαγκ’. Ο θείος Ζοάο με το μπαλάκι του σουμπούτεο στο χέρι προσπαθεί να κάνει το point του, που είναι πως αν ο θεός επέμβει στο ματς και το χαρίσει σε έναν από τους δύο αντιπάλους (το λέει και σπρώχνει το μπαλάκι στο τέρμα του ενός ανιψιού), είναι κλεψιά;

“Μα θείε, δεν είσαι θεός!” λέει το αφελές ανιψάκι πριν εκείνος του ανακατώσει τα μαλλιά και συνεχίσει το παραλήρημά του την ώρα που τα πιτσιρίκια εξαφανίζονται από τη σκηνή εντελώς από το πουθενά. (Φαντάζομαι σκηνοθέτη να τους κάνει νόημα να φύγουν γρήγορα, ποιος ξαναγυρνάει τη σκηνή.) “Ο λαός της Αργεντινής χρειάζονται λόγους για να ελπίζουν,” λέει ο θείος Ζοάο στον Σεπ. “Κι εμείς θα τους τον δώσουμε.”

Ξέρεις, εντελώς αγνά. Επειδή η FIFA νοιάζεται για τον Αργεντίνο πολίτη που υποφέρει.

Ακούραστος εργάτης

Στην αμέσως επόμενη σκηνή βρίσκουμε τον Μπλάτερ να παρακολουθεί με ενδιαφέρον ένα ματς ανάμεσα σε παιδάκια στην Αφρική που φοράνε μπλούζες Adidas. Με τόσο ενδιαφέρον που, ενώ περπατάει και μιλάει, ρίχνει κλεφτές ματιές στο γήπεδο σχολιάζοντας και διάφορα “γουώου!”. Απλά αγαπάει το ποδόσφαιρο τόσο πολύ.

Ο Μπλάτερ λοιπόν μιλάει για το πώς πρέπει τώρα η FIFA να ενδυναμώσει το γυναικείο ποδόσφαιρο. Και πώς δε θα ησυχάσει αν δεν επεκταθεί στις ΗΠΑ, και στην Ασία. Επειδή απλά νοιάζεται τόσο πολύ για την ισότητα και τις ίσες ευκαιρίες στο όμορφο παιχνίδι. Στο μεταξύ παραδίπλα τα παιδάκια με τις μπλούζες Adidas κάνουν ένα διάλειμμα και ορμάνε στα ψυγειάκια στον πάγκο που είναι γεμάτα Coca Cola. (Οι μεγάλοι σπόνσορες επίσης νοιάζονται τόσο πολύ. Είναι όλοι υπέροχοι γενικά. Ειλικρινά δεν ξέρω γιατί έχει βγει τόσο σκατένιος ο κόσμος όταν οι πάντες νοιάζονται τόσο πολύ για όλους.)

 

Στον Μπλάτερ ανακοινώνεται εδώ πως ο Χαβελάνζε τον θέλει για #2 του και πως ρε παιδί μου, άραξε και λίγο, πρέπει να ξεκουραστείς, δε γίνεται συνέχεια να δουλεύεις, δε γίνεται να ΝΟΙΑΖΕΣΑΙ ΤΟΣΟ ΠΟΛΥ. Ο Μπλάτερ, μερικές σκηνές αργότερα, διαπιστώνει πως υπάρχουν κάποιες οικονομικές ατασθαλίες στο εσωτερικό της FIFA. Τόσο μεγάλες που ο οργανισμός δεν έχει να πληρώσει τους εργαζόμενους, τόσο πολύ που ο ίδιος ο Μπλάτερ έβαλε τα μηνιάτικα τους από την τσέπη του.

SO BRAVE.

Εννοείται πως δεν λέει τίποτα σε κανέναν γιατί είναι έντιμος, και δεν προδίδει τους ανθρώπους του. Το διαχειρίζεται εσωτερικά ως σωστός ηγέτης. Και, όταν αναλαμβάνει εκείνος την προεδρία της FIFA, σε άλλη μια συγκλονιστική σκηνή, το κάνει σαφές πως αυτά που ξέρατε τελείωσαν. “Η επέκτασή μας στην Ασία δεν πρέπει να είναι η ευκαιρία για να κερδίσει ο καθένας μας εμπορικά,” λέει στο σώμα των αξιωματούχων της FIFA. (Είδατε; Σας το είπαμε πως τα κάνει όλα επειδή νοιάζεται τόσο πολύ.) Ένας τύπος πετάγεται και είναι σε φάση “τι; μας τη λες τώρα; τι προσπαθείς να υπονοήσεις;” κι ο Μπλάτερ είναι σε φάση “σας ΛΕΩ ότι θα είμαστε ΥΠΟΔΕΙΓΜΑΤΙΚΟΙ”.

(Παρένθεση: Η αναζήτηση ‘blatter corruption’ στο google επιστρέφει σχεδόν 10,000,000 αποτελέσματα.)

 

Όταν ο τυπάκος που είναι ένα από τα λιγοστά σάπια μήλα της υπέροχης FIFA λέει κάτι του στυλ “όταν ήτανε πρόεδρος ο θείος Ζοάο...” ο Μπλάτερ μας τον διακόπτει και του λέει με νόημα ότι ο θείος Ζοάο ΔΕΝ είναι πια πρόεδρος. Γκέγκε; Τώρα πια η FIFA θα είναι καθαρή. Περάσαμε σου λέει η ταινία μια λίγο περίεργη περίοδο που ΟΚ ρε παιδί μου μπορεί να τσεπώσαμε κανά φράγκο, μπορεί να εκμεταλλευτήκαμε τους ανθρώπους από την Αφρική μόνο για τις ψήφους τους, μπορεί και να στηρίξαμε καμιά δικτατορία γιατί εντάξει, άνθρωποι είμαστε, θα κάνουμε και καμιά μαλακία, αλλά τώρα τέλος. Ο άμεμπτος Μπλάτερ που πληρώνει μηνιάτικα από την τσέπη του και πάνε οι άθλιοι να του φορτώσουν τις διαπλοκές δεκαετιών, ήρθε τώρα για να καθαρίσει τη FIFA μια για πάντα.

Διάβολε, είμαστε τόσο συγκινημένοι! Η περίσταση απαιτεί θριαμβευτικό μοντάζ!

Θριαμβευτικό μοντάζ

Στο 1.20 της ταινίας ξεκινάει ένα συγκλονιστικό μουσικό μοντάζ το οποίο διατρέχει όλα τα ‘80s. Στη διάρκεια του μοντάζ, πάνω από την ανεβαστική, εμψυχωτική μουσικούλα, βλέπουμε στιγμιότυπα ποδοσφαιρικής ιστορίας να εναλάσσονται με σκηνές ανάμεσα στους Μπλάτερ και Χαβελάνζε να το ζουν σαν φιλαράκια-συνεργάτες. Κόβει ο ένας, ράβει ο άλλος. Αληθινό buddy comedy. Αληθινά πλάνα ποδοσφαιρικού μεγαλείου μπαίνουν σφήνα σε σκηνές όπου οι δυο άντρες τσουγκρίζουν τα ποτήρια τους ή κοιτάνε σχέδια καταασκευής γηπέδων ή βλέπουν Αφρικάνους να ανυψώνουν τέρματα ποδοσφαίρου (επειδή μην ξεχνάμε πως όλα αυτά γίνονται για να μεταλαμπαδευτεί η ηθική της FIFA σε όλο τον κόσμο).

 

Καταλάβατε δηλαδή. Χωρίς τον Μπλάτερ και τον Χαβελάνζε όλα αυτά που ξέρετε, οι Μαραντόνες, οι Ταρντέληδες, όλα αυτά ξεχάστε τα. Μιλάμε για ηθική ανάταση, όχι αστεία.

Το μπλέξιμο αλήθεια και fiction είναι τόσο ξεδιάντροπο και πρόχειρο, που σε ένα σημείο εμφανίζεται ετούτο το ανοσιούργημα:

 

Ναι, αυτό είναι αληθινό μοντάζ αληθινής ταινίας που βγήκε στα σινεμά. Δεν είναι κάτι που έφτιαξε ένας ασκούμενος γραφίστας στο ημίχρονο ποδοσφαιρικού αγώνα, είναι αληθινό μοντάζ αληθινής ταινίας.

Τιμ Ροθ, φίλε, έχεις παίξει Ταραντίνο. Συγκεντρώσου λίγο. Αν χρειαζόσουν τα λεφτά τόσο πολύ ας κάναμε έναν έρανο.

Με το που τελειώνει το ευχάριστο μοντάζ, βλέπουμε τον Χαβελάνζε και τον Μπλάτερ σε ένα δωμάτιο καθώς στην οθόνη από πίσω παίζει η τελετή έναρξης του Μουντιάλ των ΗΠΑ και ο Χαβελάνζε λέει “Σεπ, θέλω να σου πω κάτι. Θέλω να με διαδεχθείς.” (Γενικά έτσι πάει η ταινία, δεν υπάρχει οργανική σκηνή εκεί μέσα. Πάντα κάποιος λέει αυτό που πρέπει να γίνει μετά, σαν προπαγανδιστική wikipedia.)

 

Λίγο αργότερα, η ταινία τελειώνει ακριβώς με τον ξεδιάντροπο τρόπο που θα περίμενες. Μιλώντας για μπλέξιμο fiction και αλήθειας, οι τίτλοι τέλους συνοδεύονται από την ανακοίνωση της ανάληψης του Μουντιάλ του 2010 από τη Νότιο Αφρική. Βλέπουμε τον Τιμ Ροθ Σεπ Μπλάτερ να το ανακοιώνει και μετά βλέπουμε τον Νέλσον Μαντέλα Νέλσον Μαντέλα να πανηγυρίζει.

H FIFA έσωσε τον κόσμο για άλλη μια φορά. Είμαστε όλοι ευλογημένοι που την έχουμε για προστάτη της κοινωνίας μας. Αμήν.

 

 
Share
Follow
comments powered by Disqus
PROMO
Social Man
Newsletter

Το ΟΝΕΜΑΝ επιλέγει και σου στέλνει τα καλύτερα θέματα στο email σου.