Οι καλύτεροι γκάνγκστερ είναι οι Βρετανοί

Το ξέραμε ήδη από την εποχή του Sexy Beast. Ο -εις διπλούν- Tom Hardy του Legend, που μόλις κυκλοφόρησε στις ελληνικές αίθουσες, απλώς μας το επιβεβαίωσε.
SHARES

Είναι πιο λαϊκοί, πιο πρόθυμοι να ματώσουν τις γροθιές τους, διαθέτουν καλύτερες προφορές και, στο τέλος της ημέρας, μου κάνουν πιο απρόβλεπτοι και επικίνδυνοι από τα μαφιόζικα 'αδέλφια' τους στην αντίπερα όχθη του Ατλαντικού. Αυτοί είναι οι made in Britain gangsters που αγαπήσαμε.

Γεννημένοι για να παίζουν τους κακούς

Ο Tom Hardy μπορεί να παίξει οτιδήποτε. Αυτό το έχει ήδη αποδείξει. Ωστόσο, ακόμη και για αυτόν, ήταν λιγουλάκι πρόκληση να παίξει και τους δυο αδελφούς Kray (ένας στρέιτ, ένας gay, και οι δυο ψυχωτικοί), τους διαβόητους gangster από το East End που έκαναν ότι γούσταραν στο Λονδίνο των 60s, στο εξαιρετικό Legend που μόλις κυκλοφόρησε.

 

Και όχι, δεν είναι αυτονόητο ότι επειδή είναι δίδυμοι, θα τους έπαιζε ο ίδιος ηθοποιός. Σκέψου ότι στην προηγούμενη αξιόλογη ταινία για τη ζωή τους, το The Krays του 1990, πρωταγωνιστές ήταν τα αδέλφια Gary & Martin Kemp (το ίδιο συνέβη και στο The Rise of the Krays του 2015).

 

Πίσω, λοιπόν, στον Tom. Τον με διαφορά καλύτερο ηθοποιό της γενιάς του. Είπαμε, το παλικάρι έχει αποδείξει ότι το 'έχει' με τους ψυχοπαθείς. Δεν είναι τυχαίο ότι ο ρόλος με τον οποίον πρωτοέσκασε μύτη -ως βεραμάν πρωταγωνιστής- στο παγκόσμιο στερέωμα ήταν αυτός του Bronson, του δικαίως χαρακτηρισμένου ως πιο βίαιου κρατούμενου όλων των εποχών στην Βρετανία.

 

Στα κιτάπια μου ο Hardy είναι φυσική συνέχεια, όσον αφορά τους πρωταγωνιστικούς ρόλους Βρετανών gangster που είναι εμφανώς γεννημένος για να παίζει, του πανμέγιστου Ray Winstone. Tόσο πειστικός (ο Ray) που 'αναγκάστηκε' κάποια στιγμή να δηλώσει ' Δεν δέρνω την γυναίκα μου, δεν βιάζω τα παιδιά μου και δεν σνιφάρω κοκαΐνη. Αλλά ο κόσμος επιμένει να πιστεύει ότι θέλει. Εγώ φταίω που είμαι τόσο πιστευτός;'

Και όχι, δεν μιλάω μόνο για το υπέροχο Sexy Beast, που ξεκινάει με τον ίδιο, κόκκινο σαν ραπανάκι και φουλ λαδωμένο, να λιάζεται κάτω από τον 'αμείλικτο' Ισπανικό ήλιο.

 

Ο Ray διαπρέπει στο είδος ήδη από το 1979, όταν έκανε το πρώτο μπαμ με το Scum, στο οποίο υποδύεται έναν απολαυστικά επιθετικό και βωμολόχο τρόφιμο αναμορφωτηρίου. Επίσης υπήρξε το μεγάλο αφεντικό τόσο στο 'απλά ΟΚ, μην τρελαίνεσαι ' London Boulevard δίπλα στον Colin Farrell όσο και στο 'δες το χαλαρά' Love, Honour and Obey, ενώ, τέλος, στο Face ήταν ένας από τους ληστές τράπεζας δίπλα στον εξαιρετικό Robertt Carlyle.

 

Αν και, για να επιστρέψουμε στο Sexy Beast, ότι καλύτερο προέκυψε από το κύμα crime thrillers που πλημμύρισαν την αγορά μετά την επιτυχία, δυο χρόνια νωρίτερα, του Lock, Stock &Two Smoking Barrels (όπως π.χ. τα επιεικώς μέτρια Circus και Essex Boys), την παράσταση έκλεψε ο απρόσμενα ψυχοπαθής Ben Kingsley ως Don Logan, σε ένα ρόλο που δικαίως χάρισε στον 'μια φορά Gandhi, για πάντα Gandhi' Sir μια Οσκαρική υποψηφιότητα και, μεταξύ μας, παίζει να είναι ότι πιο δύσκολο έχει κάνει στην καριέρα του.

 

Tέλος, για να είμαστε εντελώς ακριβείς, το 2000 κυκλοφόρησε και το 'δες το τώρα και θα με θυμηθείς' Gangster #1 που καταγράφει την άνοδο στην κορυφή ενός κακοποιού (που τον υποδύεται, σε μεγαλύτερη ηλικία, ο Malcolm 'γυαλίζει το μάτι μου' McDowell). Ένα ρόλο που 'έχτισε' την καριέρα του Paul Bettany. Ούτε αυτό, προς Θεού, ήταν μέτριο.

 

Τα παππούδια γρονθοκοπούν ακόμη

Oι Βρετανοί gangster είναι όπως το κρασί. Όσο μεγαλώνουν, τόσο καλύτεροι γίνονται. Περίτρανη απόδειξη ο Terence Stamp o οποίος, στα 61 του, ήταν πιο εκφοβιστικός από ποτέ στο The Limey του Steven Soderbergh ως ο Άγγλος κακοποιός που αποφυλακίζεται και ταξιδεύει στο Los Angeles για να βρει τον υπεύθυνο για τον θάνατο της κόρης του.

 

To ίδιο επικίνδυνος υπήρξε και ο Michael Caine, στα 76 του, στο Harry Brown. Την δική του 'Death Wish meets Gran Torino' στιγμή. Αν και, κανονικά, επειδή σύμφωνα με τον ρόλο του ήταν συνταξιούχος πεζοναύτης, δεν θα έπρεπε να είναι εντός λίστας. Για την ακρίβεια θα έπρεπε να είναι εντός λίστας μόνο για το αρχετυπικό Get Carter του 1971 (αυτό που τόλμησε να κάνει remake o Sylvester Stallone), μια από τις καλύτερες συνολικά βρετανικές ταινίες όλων των εποχών, ως ο Λονδρέζος άγγελος του θανάτου, με την βαριά προφορά, που ψάχνει να βρει τον ένοχο για το θάνατο του αδελφού του.

 

Στο σημείο αυτό καλό είναι να κάνουμε μια στάση για να αναφέρουμε άλλες δυο ταινίες του ίδιου σκηνοθέτη (Mike Hodges), δηλαδή τα κουλ νεο-νουάρ Croupier και το θρίλερ εκδίκησης Ι'll Sleep When I'm Dead. Αξιοσημείωτες μόνο και μόνο επειδή μας σύστησαν τον Clive Owen.

 

Επίσης, επειδή σε αυτόν τον κόσμο όλα τα καλά πράγματα με κάποιο μαγικό τρόπο συνδέονται, θυμίζουμε ότι ο Michael Caine υπήρξε το μαφιόζικο αφεντικό του αποφυλακισμένου Bob Hoskins στο Mona Lisa του Neil Jordan. Ένας εξαιρετικός ηθοποιός που βρέθηκε πρωταγωνιστής στην δεύτερη πιο σημαδιακή βρετανική γκανγκστερική ταινία, δηλαδή το The Long Good Friday του 1980, όπου υποδύεται ένα Λονδρέζο μεγαλοκακοποιό που βλέπει την αυτοκρατορία του να διαλύεται όταν του επιτίθεται ένας άγνωστος εχθρός (βλέπε IRA, με τον Pierce Brosnan στον πρώτο του ρόλο) και του καταστρέφει το ντιλ με την μαφία που είχε στα σκαριά. Απλώς αριστουργηματικό.

 

O Guy Ritchie και η παρέα του

Υπάρχουν πολλά που μπορεί να καταλογίσεις στον πρώην κο Madonna, αλλά οφείλεις να του αναγνωρίσεις ότι, όπως ακριβώς ο Ταραντίνο στην αντίπερα όχθη του Ατλαντικού, έδωσε μια σφαλιάρα (με το Δυο Καπνισμένες Κάνες) και αναβίωσε ολόκληρο το συγκεκριμένο είδος που είχε πέσει στο νησί σε κάτι σαν λήθαργο.

 

Επίσης μιλάμε για την ταινία που εκτόξευσε την καριέρα του Jason Statham (κάτι καλό) και μας σύστησε τον Vinnie Jones ως κάτι πέρα από ποδοσφαιριστή (κάτι καλό, αλλά όχι από εκείνα τα πράγματα που, με βάσει τη σαβούρα που μας έχει σερβίρει μετά, αξίζει να καυχιέσαι για αυτό).

 

Εννοείται πως το Snatch, η αμέσως επόμενη ταινία του (και πάλι με Statham και Jones), ήταν ακόμη καλύτερη. Εκεί που έδωσε ρέστα, ανεξίτηλα και αναπάντεχα, ο Brad Pitt ως τσιγγάνος boxer.

 

Ενώ, εντός λίστας, 'αναγκαστικά' μπαίνει τόσο το 'ναι, πάλι με τον Statham' Revolver (που δεν του άξιζε το κράξιμο που έφαγε όταν κυκλοφόρησε και το RocknRolla (με τον Gerard Butler, αντί τον Statham, στον πρωταγωνιστικό ρόλο και τον Tom Hardy ως gay).

 

Επίσης, εμμέσως συνδεδεμένο με όλα τα παραπάνω (βλέπε ο Matthew Vaughn ήταν παραγωγός στο Δυο Καπνισμένες Κάνες), είναι και το εξαιρετικό Layer Cake (στο οποίο και πάλι παίζει και ο Tom Hardy).

Εκείνη που μας έκανε να εκτιμήσουμε τον -έτοιμο να βγει στη σύνταξη έμπορο κόκας- Daniel Craig (εμείς και οι παραγωγοί του James Bond) και να ερωτευτούμε την Sienna Miller.

 

Tι άλλο αξίζει να έχεις στο μυαλό σου

Αν στα παραπάνω προσθέσουμε μια αναφορά στον απίστευτο Richard Attenborough ως τον ψυχωτικό έφηβο αρχηγό συμμορίας με το παρατσούκλι Pinky στο Brighton Rock του 1947, μια ακόμη στο αρχετυπικό νουάρ Night and the City του δικού μας Ζυλ Ντασέν (υποχρεώθηκε να το γυρίσει εδώ λόγω των γνωστών προβλημάτων τους στις ΗΠΑ) και μια τελευταία στον Viggo Mortensen του Eastern Promises, που ασχολείται ναι μεν με Ρώσους μαφιόζους, οι οποίοι ωστόσο έχουν έδρα στο Λονδίνο (ειδική μνεία στη γυμνή σκηνή μάχης στο χαμάμ), νομίζω ότι, σε μεγάλο βαθμό, το έχουμε περικυκλώσει επαρκώς το ζήτημα.

 

Από εκεί και πέρα φυσικά και αξίζει τον κόπο να δείτε το υποτιμημένο Down Terrace του 2009 σχετικά μια οικογένεια εγκληματιών και ψυχοπαθών στο Brighton, το απρόσμενα ωμό London to Brighton, το 'Δημόσιος Κίνδυνος No1' McVicar με τον Roger Daltrey των Who, το 'έχει την πλάκα του' 70s Performance με τον Mick Jagger, ή, σε μικρότερο βαθμό, το αξιοπρεπές The Bank Job με τον Jason Statham,το 'ήμουν νεοναζί στα νιάτα μου' This is England (ναι, το ξέρω, οριακά ταιριάζει εντός λίστας), τα μέτρια Rise of the Footsoldier και The Business, το χουλιγκάνικο The Football Factory και τα συμμορίτικα Adulthood και Kidulthood.

 

 
Share
Follow
comments powered by Disqus
PROMO
Social Man
Newsletter

Το ΟΝΕΜΑΝ επιλέγει και σου στέλνει τα καλύτερα θέματα στο email σου.