Ο δικός μας #IOU

Η συντακτική ομάδα του Oneman γράφει για εκείνους τους ανθρώπους σε αυτή τη ζωή που ήταν πάντα δίπλα μας.
SHARES

Θα μπορούσε ο καθένας από εμάς να γράψει ένα βιβλίο για τους ανθρώπους στους οποίους χρωστά σε αυτή τη ζωή. Για εκείνους που είχε δίπλα του στα καλά και τα κακά. Για εκείνους που απετέλεσαν πρότυπο συμπεριφοράς στην ορθότητα αλλά και στη βλακεία τους. Κάθε ένας από εμάς χρωστάει σε κάποιον ή κάποιους. Κάθε ένας από εμάς έχει έναν #IOU.

Ο Γιώργος, ο φίλος, αδερφός και συγκάτοικος για τον Ηλία Αναστασιάδη

 

Τον είδα για πρώτη φορά πριν 13 χρόνια έξω απ' το Πολυτεχνείο, λίγο πριν το πρώτο μάθημα της φοιτητικής μας καριέρας στα ΕΜΜΕ. Λίγο μετά, τον είδα και στο αμφιθέατρο Γκίνη και είπα "ωχ, είναι αυτός που είδα μόλις απέξω". Με τον Γιώργο κι άλλα 17 άτομα από τη σχολή, γίναμε πολύ φίλοι. Καφέδες από δω, καφέδες από κει, ένας περιπλανώμενος θίασος ήμασταν. Κάποια στιγμή, ο Γιώργος έπιασε δουλειά στο ΜΑΧ του Αναγνωστάκη και χάρη σ' αυτόν (τον Γιώργο, όχι τον Μανώλη), έπιασα την πρώτη μου δουλειά στο χώρο. Στο ΜΑΧ του Αναγνωστάκη, ο οποίος με έβλεπε και του γύριζαν τα άντερα. Όταν έμαθε δε ότι δεν είμαι και Ολυμπιακός, οι μέρες μου ήταν μετρημένες. Ευτυχώς, έφυγε εκείνος πρώτος κι έτσι έμεινα στον χώρο έκτοτε. Και αυτό το χρωστάω στο Γιώργο. Επίσης, του χρωστάω ότι ήταν στο σωστό μέρος τη σωστή στιγμή και με τη σωστή αποφασιστικότητα με αποτέλεσμα να συγκατοικήσουμε πριν δυόμισι χρόνια, δίνοντας το σιωπηλό όρκο ότι θα φύγουμε από αυτό το σπίτι μόνο όταν παντρευτούμε. Με κάποιον τρόπο δηλαδή, ορκιστήκαμε ότι το πιθανότερο είναι πως δε θα φύγουμε ποτέ απ' το ηρωικό Παγκράτι, αλλά αυτό δεν σε αφορά και τόσο. Ζούμε ένα κάποιο μπρόμανς, καταλαβαίνεις.

Τα ανδρικά πρότυπα του Στέφανου Τριαντάφυλλου

Εμείς που είμαστε εσωστρεφής way before it was cool (πριν δηλαδή την εποχή του εκνευριστικού τύπου στο Prison Break) είχαμε το φοβερό προσόν της παρατήρησης, που δεν ξέρω τι συγγενική σχέση έχει με τη μάθηση (όπως η επανάληψη που είναι μάνα της), αλλά σίγουρα κάποιο ρόλο το παίζει. Χρωστάω πολλά σε πολλούς. Για αυτά που μου είπαν, για αυτά που δεν μου είπαν, για αυτά που έκαναν για μένα, ή για αυτά που έκαναν για τους ίδιους. Δεν έχω παράπονο. Μεγάλωσα μες στα ανδρικά πρότυπα, τον πατέρα και τον αδερφό μου, μέσα σε καλούς φίλους και εν συνεχεία καλούς συμπαίκτες, συνεργάτες και συναδέλφους. Θα μπορούσα να ξεχωρίσω κάποιον, στον οποίο χρωστάω πολλά. Ενδεχομένως να μην είχα κάνει αυτή τη (δια)στροφή με το μπάσκετ, αν δεν ήταν αυτός, κάτι που προφανώς και δεν παραδέχομαι ποτέ ανοιχτά, οπότε να μείνει μεταξύ μας. Για να μάθεις κάτι δεν πρέπει να στο πει κάποιος. Δεν χρειάζεται να σε πάρει από το χέρι και να στο δειξει. Όπως λένε και εκεί στην Άπω Ανατολή (συγκεκριμένα ο καλός φίλος Λάο Τσε) "δώσε σε κάποιον ένα ψάρι και θα τον ταΐσεις μια ημέρα. Μάθε σε κάποιον να ψαρεύει και θα τον ταΐζεις ολόκληρη τη ζωή του". Είμαι αυτής της λογικής. Μαθαίνεις από τις πράξεις των άλλων, από τα καλά τους και τα κακά τους. Και ας μην το ξέρουν. Κι ας μην το καταλάβουν ποτέ. Στη δική μου περίπτωση η καλύτερη συμβουλή που μου έδωσε ήταν "ότι δεν υπάρχουν συμβουλές", εννοώντας ότι ο δρόμος του καθενός είναι εκεί έξω για να τον ανακαλύψει. Δεν μου έμαθε να ψαρεύω. Μου έδειξε την θάλασσα. Και αυτό αρκούσε.

Ο Χρήστος ο (ξ)αδερφος για τον Δημήτρη Κουπριτζιώτη

Για κάποιο περίεργο λόγο στην ζωή μου υπήρχαν πάντα τριγύρω Χρήστοι και Χριστίνες. Οικογένεια, φίλοι, γυναίκες, καψούρες. Όμως για να φτάσουμε στα τρία τελευταία (να βρω σωστούς φίλους, να μάθω τις γυναίκες και να διαχειριστώ τις καψούρες) ένας Χρήστος ήταν αυτός που έπαιξε θεμέλιο ρόλο. Ήταν αυτός που με αφορμή τα μαθήματα στο γυμνάσιο άρχισε να μου μαθαίνει την ζωή μέσα από γρίφους και αποφθέγματα. Ήταν αυτός που με κορόιδευε από μικρό και έμαθα πως πρέπει να αντιδράω. Ήταν αυτός που με πήρε μια μέρα πριν αρχίσουν οι πανελλήνιες και με πήγε για μπύρες στην θάλασσα μιλώντας για οτιδήποτε άλλο εκτός από τις εξετάσεις. Είναι αυτός πήρα πρώτος τηλέφωνο για να του πω τα αποτελέσματα. Και μετά άρχισαν τα ξενύχτια, οι κοινοί έξοδοι, τα πραγματικά μαθήματα ζωής. Οι αέναες συζητήσεις για γυναίκες που πάντα κατέληγαν από εκείνον και την παρέα του σε κανόνες, νόμους που κανείς δεν πιστεύει αλλά υποστηρίζει μέχρι τελευταίας ρανίδος του ποτού του. Και μια μέρα, σε ένα πάρτυ, όταν οι δύο παρέες (η δικιά μου 20 something με την δικιά του 30 something) συνυπήρξαν και εκείνοι ήταν με γυναίκες, συντρόφους και πάει λέγοντας, ακούστηκε μια φράση κατά την τελετή διαδοχής που έμεινε για πάντα στο μυαλό μου "Μπορείτε ρε πουτ@νες;". Δεν απάντησε κανείς. Δεν χρειάστηκε να απαντήσει κανείς. Ακούστηκαν μόνο τσουγκρίσματα και εσωτερική περισυλλογή. Υπήρχαν ταξίδια ζωής που έχουμε κάνει μαζί. Υπήρχαν στιγμές με τον Χρήστο όπου οι ρόλοι αντιστράφηκαν, που ήμουν εγώ αυτός που μιλούσα και εκείνος άκουγε. Δεν έχει σημασία. Σημασία έχει ότι με τον Χρήστο έκανα πολλά "πρώτα" πράγματα στην ζωή μου. Από το πρώτο μου ταξίδι στο εξωτερικό για να δούμε U2 στο ανακαινισμένο Wembley, το πρώτο δώρο CD, το πρώτο μεθύσι και άλλα που δεν είναι της παρούσης. Δεν ξέρω ποιο ποσοστό αυτού που είμαι τώρα οφείλω σε εκείνον αλλά σίγουρα του οφείλω.

Στους τρεις (Χάρης, Κώστας, Θωμάς) που τον ανέχονται, ο Πάνος Κοκκίνης

Δεν μπορώ να τους ξεχωρίσω, αν και δεν θα μπορούσαν να είναι μεταξύ τους πιο διαφορετικοί. Τους χρωστάω ότι, αν και μοναχοπαίδι, από τότε που τους γνώρισα, πίσω στο δημοτικό (τον Χάρη) και στο γυμνάσιο (τους άλλους δυο), δεν έχω αισθανθεί ποτέ ξανά μόνος. Ακόμη και αν πλέον μπορεί και να περάσουν μήνες -λόγω δουλειών, συζύγων και παιδιών- πριν τους δω μαζεμένους. Ξέρω ότι θα είναι εκεί στον πόνο μου. Και, ακόμη σπανιότερο, ξέρω ότι θα είναι εκεί και στην χαρά μου. Είναι οι μόνοι που ανέχομαι να μου υποδεικνύουν τα χάλια μου. Εκείνοι που ξέρω ότι δεν θα τσαντιστούν ποτέ, όσο κάθαρμα και αν γίνω. Και αυτό είναι, τελικά, που τους χρωστάω περισσότερο από οτιδήποτε άλλο. Ότι μου βγάζουν πάντα τον χειρότερο, άρα και πιο ειλικρινή μου, εαυτό. Εκείνον που φοβάμαι να δείξω οπουδήποτε αλλού.

Σε αυτόν τον υπέροχο φίλο ο Θανάσης Κρεκούκιας

 

Θα ήταν δύσκολο να διαλέξω έναν φίλο, θα αδικούσα τους υπόλοιπους. Τούτη τη φάτσα όμως, παρότι κοντεύουν πλέον τρία χρόνια από τότε που τον έχασα, τον έχω (και θα τον έχω) για πάντα στο μυαλό μου, στην καρδιά μου, παντού. Ο Φιντέλ αξίζει να βρίσκεται σε αυτό το κείμενο για πολλούς λόγους. Με αγάπησε, με πήρε στην αγκαλιά του, "έλιωσε" στη δική μου, με ακολούθησε παντού, δεν έπαψαν στιγμή να ξεχειλίζουν στοργή τα μάτια του, με περίμενε πάντοτε, μου έκανε παρέα, με παρηγόρησε όποτε το χρειάστηκα, παίξαμε ότι παιχνίδι μπορεί να φανταστεί κανείς, η ψυχούλα του δεν σταμάτησε ποτέ να χτυπάει για μένα, η ομορφιά του έκανε πιο όμορφη τη ζωή μου. Θα μπορούσα να γράφω για πολλές ώρες πολλούς ακόμα λόγους, όμως ο πιο σημαντικός ήταν αυτός: ο Φιντέλ με έκανε να θέλω να γίνω καλύτερος άνθρωπος. Γι' αυτό δεν θα πάψω ποτέ να τον νοσταλγώ, να τον αγαπώ.

Σε αυτούς τους υπέροχους βλάκες ο Χρήστος Χατζηιωάννου

Θα ήταν άδικο να μιλήσω για έναν άνθρωπο όσο κι αν είναι λίγοι αυτοί που μιλάω κάθε μέρα, που μοιράζομαι κάθε σκέψη και ανησυχία μου, κάθε ηλιθιότητα που έχω στον εγκέφαλο και κάθε βαθυστόχαστα ρηχή μου σκέψη. Οι κολλητοί μου, 2, 5, 10, όσους κι αν ορίζουν τα κοινωνικά συμβόλαια να εμπίπτουν στην κατηγορία αυτή, ήταν πάντα εκεί για εμένα. Όχι μόνο στα πολύ δύσκολα και οδυνηρά γιατί εκεί το ήξερα ότι θα είναι εκεί. Οι κολλητοί μου ήταν εκεί στα απλά και καθημερινά, σε αυτά που σε όλους φαίνονται εύκολα και ανούσια αλλά καταλαβαίνεις ότι δεν είναι μόνο όταν δεις ανθρώπους να μην τα έχουν στη ζωή τους. Βλέπω πολλούς να μην έχουν κολλητούς, να μην έχουν ανθρώπους που να τους χρωστάνε. Σε έναν συμβιβασμό που έκανα πριν λίγα χρόνια με την ιδέα του θανάτου, σκέφτηκα το εξής. Ότι όποια στιγμή κι αν πεθάνω στη ζωή αυτή, θα πρέπει εγώ  και οι δικοί μου να είμαστε υπερευχαριστημένοι για όσα έχω ζήσει μέχρι τώρα. Και ένα τεράστιο κομμάτι όσων έχω ζήσει ως τώρα τα έχω ζήσει επειδή αυτοί οι υπέροχοι βλάκες ήταν, είναι και θα είναι στη ζωή μου.

Κλισέ αλλά ξεκάθαρα τον πατέρα του ο Μάνος Μίχαλος

Είναι ψιλοπαγίδα αυτή η ερώτηση αξίοτιμοι κύριοι και πολύ αγαπητές κυρίες. Είναι παγίδα, γιατί δεν ξέρεις ποιόν να πρωτοξοφλήσεις, δίνοντας credit για όσα σου χάρισε/προσέφερε/έμαθε/. Για μένα υπάρχουν δύο-τρεις άνθρωποι, όπως η Ρομίνα και ο Στέφανος, όπου έχουν ανεχθεί τα πάντα. ΤΑ ΠΑΝΤΑ. Πώς να μην το αναφέρω δηλαδή ρε Χατζηιωάννου και μου βάζεις να πω "έναν ΙΟU" δηλαδή; IOU εσύ ρε. Όπως και στις δουλειές που είχα πάντα μια διευθύντρια (δεν θέλω να λέω ονόματα γιατί είναι λίγο... ίου να γλείφεις) που μου έμαθε τα μισά από τα μυστικά της δημοσιογραφίας και του κειμένου και συνάντησα διευθυνές που πάντα έχουν κάτι να μου μάθουν, καθημερινά, το σημαντικότερο που πρέπει να κοιτάς σε έναν διευθυντή (πέρα από το αν σου δίνει σωστές και συχνές αυξήσεις). Αλλά αφού θέλετε έναν, ε τότε έναν θα πω, τον Τάκη τον πατέρα μου που έμαθε να μην υποχρεώνομαι, να κρατάω τα πόδια μου στο έδαφος για να μη γίνω λεζάντας και αστείος τύπος που ψάχνει μόνο το χειροκρότημα, που ήθελε πάντα να βοηθάει και μου έλεγε να κάνω το ίδιο κι εγώ όταν μεγαλώσω, που αν δεν ήταν αυτός θα έκανα άλλη δουλειά και δεν έχω ιδέα ποια, που μου έδειξε πώς να είσαι καλός μπαμπάς, για να έχω στόχο να γίνω καλύτερος ακόμη και αν δεν τα καταφέρω. Πέντε χρόνια μετά, το γεγονός ότι δεν είναι εδώ για να δει ότι προσπαθώ να μην πάνε χαμένα όλα αυτά, οκ είναι λίγο φάση περίεργη, αλλά το παλεύουμε.

 

Share
Follow
 

Τα καλύτερά μας

Best of Network

 
PROMO
Social Man
Newsletter

Το ΟΝΕΜΑΝ επιλέγει και σου στέλνει τα καλύτερα θέματα στο email σου.