Δύο μέρες χωρίς twitter

Ένας συντάκτης εθισμένος στα συνεχή updates του timeline του, πατάει “quit” για δύο 24ωρα. Θέλαμε να δούμε τι θα γίνει. Επιβίωσε.
SHARES

Είναι Δευτέρα πρωί, δεν έχω προλάβει καν να πιω έναν καφέ. Το τελευταίο πράγμα που θες να κάνεις μια Δευτέρα πρωί που δεν έχεις προλάβει καν να πιεις καφέ, είναι να τρέχεις από την αστυνομία στην εφορία κι από εκεί στο κυλικείο της εφορίας (!) για να πάρεις το παράβολο των 9 ευρώ που όμως κοστίζει 10 ευρώ, να σε στέλνουν από γραφείο σε γραφείο και να σου μετράνε το ύψος για τη νέα ταυτότητα με κάτι χαρακιές στον τοίχο. Και μετά να περιμένεις μία ώρα σε ουρά για να πάρεις εισιτήριο για μια συναυλία, και μετά μες στον καύσωνα να τρέχεις καθυστερημένος και πανικόβλητος για να πας στη δουλειά σου.

Κι ενώ γίνονται όλα αυτά, τη Δευτέρα πρωί με την τσίμπλα στο μάτι, χωρίς να έχεις καν προλάβει να πιεις καφέ, να μη μπορείς καν να τα μοιραστείς online, να γκρινιάξεις, να κανιβαλίσεις τη βαρεμάρα σου, να κάνεις ρε αδερφέ upload τη φωτογραφία του παράβολου των 9 ευρώ που κοστίζει 10. Γιατί όλα αυτά; Επειδή εκείνη τη Δευτέρα πρωί δεν επιτρέπεται να μπεις twitter.

Η ιδέα

“Να μείνεις χωρίς twitter δυο μέρες να δούμε τι θα γίνει.”

Δε θυμάμαι τι από όλα τα συμπτώματα εθισμού μου στο twitter ήταν που έκαναν τον Χρήστο να σκεφτεί αυτή την ιδέα για θέμα. Το ότι το έχω διαρκώς ανοιχτό σε ένα tab να ανανεώνεται ακόμα κι αν δουλεύω ή δεν είμαι στο PC, ότι κάνω εύκολα 25-30 τουήτς τη μέρα (περισσότερα όταν υπάρχει κάτι που σχολιάζουμε μαζικά), ότι ακόμα και στο ασανσέρ να μπω για να κατέβω δυο ορόφους θα βγάλω το κινητό από την τσέπη να τσεκάρω το timeline, ότι το μισό γραφείο με φωνάζει με το online όνομά μου αντί με το κανονικό;

Δεν έχει σημασία, η ουσία είναι πως από τη στιγμή που προέκυψε αυτή η ιδέα ξέραμε πως ήταν κάτι που είχε νόημα να γίνει: Πώς θα αντιδράσει ένας άνθρωπος που ενημερώνεται και επικοινωνεί με έναν συγκεκριμένο τρόπο, όταν του τον αποσπάσεις; Δε μιλάμε τώρα για προγραμματισμένες διακοπές ή για “λίγες μέρες off για να μην έχω επαφή με τον κόσμο” (έχει γίνει κι αυτό), μιλάμε για κανονικούς ρυθμούς κατά τα άλλα, όμως δίχως το πιο απαραίτητο ίσως εργαλείο.

“Δε θα ξέρει κανείς τίποτα. Από Δευτέρα πρωί ως Τετάρτη πρωί, κάνεις sign out και δεν το ανοίγεις για κανένα λόγο.” Κι αν με ψάχνει κάποιος με DM; Κι αν συνεχίσει κάποιος κάποια κουβέντα μας από την προηγούμενη μέρα; Κι να δεν έχω άλλο τρόπο να επικοινωνήσω με κάποιον;

“Για κανένα λόγο.”

Η Δευτέρα

Προσπέρασα γρήγορα το στράβωμά μου που δε μπορούσα να μοιραστώ τη χαρά μου για την άφιξη του νέου Grantland. Είχε μέσα κατά σύμπτωση ένα άρθρο για τον “λούζερ Άντι Μάρεϊ”. Το προηγούμενο απόγευμα ο Μάρεϊ είχε χάσει στον τελικό του Γουίμπλεντον από τον Φέντερερ και το timing ήταν τέλειο. Άκοπο τουήτ. Αλλά όχι.

Αυτό ήταν απλά μια λεπτομέρεια. Γιατί ακολούθησε πρωινό γραφειοκρατίας και τέτοιες ώρες είναι που πραγματικά το χρειάζομαι αυτό το πράμα. Όχι απλά για να μη βαριέμαι στις ουρές και στις αναμονές, αλλά κυρίως επειδή πάντα θα συμβεί κάτι φοβεράμ, απολαυστικά παράλογο, ώστε να αξίζει να το μοιραστείς. Θυμάμαι παλιότερα αγαπημένα αντίστοιχα που είχαν τουηταριστεί.

“Ε όχι, σταματήσαμε να δίνουμε αριθμούς προτεραιότητας για σήμερα, όλη τη μέρα εδώ θα είμαστε;” (Ώρα 10.30 το πρωί.)

ή

“Ναι, το ξέρουμε πως είναι παράνομο αυτό το πρόστιμο, αλλά δε μπορώ να κάνω κάτι, χρειάζονται τα λεφτά.” #oasa

Σήμερα είναι αυτές οι twitpics που δεν έγιναν ποτέ, που με έχουν τρελάνει. Η δήλωση απώλειας ταυτότητας που είναι γραμμένη σε comic sans. Η υπερσύγχρονη μεζούρα ύψους που είναι γραμμές στον τοίχο με γραμμένα τα 1,70, 17,75, 1,80 δίπλα. Το παράβολο των 9 ευρώ που κοστίζει 10 ευρώ.

Αλλά καθώς περνούσε η μέρα συνειδητοποίησα πως δεν ήταν τα αστεία που δε μπορούσα να γράψω, δεν ήταν η βαρεμάρα μου στην ουρά του Public για το εισιτήριο Μόρισεϊ (εν μέσω εκατοντάδων -χωρίς υπερβολή- που περίμεναν για Μαχαιρίτσα), δεν ήταν καν η έκπληξη συναδέλφου που μου λέει “μπες να δεις τι τουήταρα” και όταν δεν το έκανα άρχισε να με ψάχνει στο twitter.

Τίποτα από όλα αυτά. Διότι με το που έφτασα στη δουλειά και άνοιξα το PC, μπήκα κατευθείαν στα 2 μονίμως ανοιχτά tabs μου, ένα Gmail κι ένα Twitter. Εντελώς αυτόματα. Μετά θυμήθηκα πως δεν πρέπει, κι έκλεισα το twitter αντιστεκόμενος στον πειρασμό να δω τι γίνεται.

Μετά συνειδητοποίησα πως δεν έχω ιδέα τι γίνεται.

Το κυριότερο πρόβλημα ήταν ότι ήταν Δευτέρα μεσημέρι, μια νέα βδομάδα, κι εγώ δεν ήξερα πώς ακριβώς να την ξεκινήσω. Δεν είχα πληροφόρηση για τίποτα, έπρεπε να θυμηθώ ένα-ένα τα αγαπημένα μου sites (που ακολουθώ όλα στο twitter) και να αρχίσω να πηγαίνω στις σελίδες (που δε χρειαζόταν να το κάνω γιατί όλα τα κείμενά τους μου βγαίνουν στο twitter). Γενικά μου έλειπε αυτή η αίσθηση του στίγματος της μέρας. Για τι πράγμα “μιλάει ο κόσμος” σήμερα;

Από το δίπλα γραφείο άκουσα να συζητάνε μια breaking είδηση (μια ακόμα παραίτηση υπουργού) και με έπιασα να την σκέφτομαι και να την επεξεργάζομαι επειδή δε την γνώριζα. Είχα πολύ καιρό να ακούσω κάποιον να λέει “ΕΓΙΝΕ ΤΟ ΤΑΔΕ!” και να μην το έχω πετύχει έστω λίγες στιγμές πιο πριν στο twitter.

Μπορεί να μιλάγανε όλοι για αυτό. Μπορεί να μιλάγανε για τον Μαχαιρίτσα. Για τις ουρές στο Public. Μπορεί να μιλάγανε πάλι για αμένσιοτα και για κλεμμένα τουήτς. Δεν είχα ιδέα. Τρέλα. Σηκώνομαι να πάω για καφέ. Κοιτάζω το κινητό μου στο γραφείο. Κάνω κίνηση να το πάρω μαζί μου. Το πιάνω στο χέρι, κοντοστέκομαι, το ανοίγω, κοιτάω την ώρα, το ακουμπάω ξανά στο γραφείο και φεύγω.

"να μωρέ, εδώ" 

Το υποκατάστατο

Όσο περνάει η μέρα μου έρχονται διαρκώς random ιδέες, άχρηστες μικρο-σαχλαμάρες που θέλω να τουητάρω, να τις αδειάσω στον ωκεανό του ίντερνετ, να μη νιώθω πως τις σκέφτηκα και ήμουν ανάξιός τους, πως δεν τις έκανα τίποτα. Μιλάμε για εντελώς trivial σαχλαμάρες. “Θυμάσαι τότε που πηγαίναμε στο περίπτερο και αγοράζαμε μηνιαίο dial-up ίντερνετ;” Ούτε που θυμάμαι πώς μου ήρθε αυτό. Είναι εντελώς ασήμαντο, αλλά μου ήρθε.

Ακριβώς το είδος της σκέψης που ξεφορτώνεσαι στο twitter. Ένα link, ένα αστείο, μια ανάμνηση, μια χαζή ιδέα. Πατάς ένα “send” και τα κατέγραψες κάπου “εκεί έξω”. Βγάζει αυτό νόημα; Δεν είναι πια μια αόριστη σκέψη, είναι μια σκέψη που καταγεγραμμένη απόδειξη της ύπαρξής της, με το ολόδικό της permalink. Τι τις κάναμε όλες αυτές τις μικρές ανούσιες σκέψεις πριν το twitter;

Αυτό το ψηφιακό υπαρξιακό άγχος μεταφράζεται πλέον σε πολύ συγκεκριμένο, χειροπιαστό άγχος: Στον browser μου δεν συμβαίνει τίποτα. Ένα google document που είναι ενεργό όποτε σκέφτομαι παραπάνω λέξεις για να το γεμίσω, ένα Gmail που τι να πρωτοκάνει κι αυτό, και 2-3 σελίδες όπως το esquire.com, το ew.com, το grantland.com. Νεκρές σελίδες. Δεν κινούνται, δεν μεταβάλλονται, αυτό που κοιτάς, αυτό έχουν να σου προσφέρουν. Κι ακόμα κι αυτό: Βλέπω στο gawker έναν τίτλο  “Dan Rather on Newsroom: INSTANT CLASSIC!” και θέλω να τον μοιραστώ στο twitter. Διότι και που τον είδα, εγώ, από μόνος μου, τι έγινε; Ο Νταν Ράδερ λέει “INSTANT CLASSIC” το “Newsroom”, αυτό είναι θέμα συζήτησης, όχι πληροφορία για εσωτερική κατανάλωση.

"Καλησπέρα, θέλω να σας μιλήσω για το Newsroom."

Αποφασίζω να ανοίξω το facebook σε ένα tab, απλώς για μια ψευδαίσθηση δράσης. Μιλάμε για low point αν ήξερες πώς χρησιμοποιώ το facebook μου. Είναι κάτι που απλώς υπάρχει για να έχω καμιά φωτογραφία ή ως συμπληρωματικός χώρος για injokes με τους ίδιους ανθρώπους που μιλάμε στο twitter. Το news stream είναι σχεδόν άδειο. Δεν έχω πολλούς friends εκεί, και έτσι κι αλλιώς πολλοί από τον κατάλογο συγγενείς/συμμαθητές/promo accounts/τύπος που είχαμε 1 common friend αλλά δεν έχω ιδέα ποιος είναι, είναι κρυμμένοι - κοινώς έχω ένα timeline που ανανεώνεται με ρυθμό twitter αν ακολουθείς 20 ανθρώπους.

Κλείνω το facebook.

Ακόμα και στη διάρκεια ενός τυπικού απογεύματος χωρίς ιδιαίτερα γεγονότα, είναι πολλά που θέλω -όχι απαραίτητα να μοιραστώ αλλά- να δω τι λένε κι οι άλλοι. Βλέπω Γύρο Γαλλίας και θέλω να δω τι γράφεται στο hashtag #letour που τόσο ενοχλεί τους περισσότερους. Το βράδυ η μισή Αθήνα ζει μποτιλιάρισμα επικών διαστάσεων λόγω της συναυλίας Μαχαιρίτσα. Θα το ήξερα αν είχα twitter και θα είχα αποφύγει τους πηγμένους δρόμους; Μάλλον ναι.

Στο μεταξύ μου έρχεται μήνυμα στο κινητό. “Δεν είδες το μήνυμά μου στο twitter;” Είναι επισήμως πιο σίγουρο για κάποιον να με βρει στέλντοντάς μου DM παρά μέιλ ή sms. Αρχίζω να αναρωτιέμαι αν με ψάχνει κανείς κι εγώ δεν έχω τρόπο να το δω.

Ξανανοίγω facebook, και πλέον αρχίζω να σχολιάζω ό,τι κινείται, σιγά-σιγά μοιράζομαι τα links που θα μοιραζόμουν στο twitter και μάλιστα με τον τρόπου που θα το μοιραζόμουν στο twitter. (Πχ hashtags.) Αρχίζω να κάνω μεγάλες χαζοσυζητήσεις στο facebook, κάτι που έχει χρόνια να συμβεί, και διαπιστώνω πως έχει πλάκα, στο twitter δεν είναι εξίσου διασκεδαστικές οι κουβέντες (και είναι και ενοχλητικές για τους άλλους). Και με πιάνω να μιλάω με κάποια διαφορετικά άτομα. Προσπαθώ να βρω το ρυθμό και τη λογική του χιούμορ και του μοιράσματος πληροφορίας και σαχλαμάρας εκεί. Δεν το έχω.

Κοιτάζω το avatar που έχω. Είναι ένα ξεχασμένο καρέ από ένα κόμικ που είχα βάλει πέρσι τον Απρίλιο (!) ως μέρος κάποιου από αυτά τα ομαδικά παιχνίδια που έκτοτε βαρέθηκα, και που μετά δεν ασχολήθηκα ποτέ αρκετά ώστε να αλλάξω ξανά βάζοντας τη μούρη μου. Δεν το έχω λέμε.

Η Τρίτη

Το τελευταίο τουήτ που είχα κάνει ήταν Κυριακή βράδυ, ένα retweet για τον θάνατο του Έρνεστ Μπόργκναϊν.

Καμιά φορά σκέφτομαι πόσο τρομακτική είναι η ιδέα του να αποχωρείς (με οποιονδήποτε τρόπο ή έννοια) αφήνοντας πίσω σου ψηφιακά ίχνη του εαυτού σου. Κάποια μέρα αρχαιολόγοι του ίντερνετ θα βρουν τα προφίλ μας από το MySpace και θα προσπαθούν να ξεχωρίσουν τι είναι σημαντικό και τι όχι, και ποιο συνεχίζεται πού.

Κάποια μέρα θα πεθάνουμε όλοι (μάλλον) και, αν και μάλλον δε θα υπάρχει ακόμα τότε το twitter, θα υπάρχει το αντίστοιχο twitter του 2085, και σε εκείνο το social μέσο δεν έχουμε τρόπο να ελέγξουμε τον επίλογο που θα αφήσουμε. Φαντάζεσαι να έχεις για πάντα ένα τελευταίο τουήτ του στυλ “ΚΛΑΙΩ ΡΕ ΜΑΛΑΚΑ” με link σε έναν γάτο που τρώει σαβούρα; Ή κανένα “πωωω, 29 σεπτεμβρίου η πρεμιέρα της νέας σεζόν ΤΑΔΕ, δε βλέπω την ώρα”; Τρόμος. Τη στιγμή που γράφω αυτό το κείμενο, το τελευταίο μου τουήτ είναι μια εξυπνάδα για την καινούρια μεταγραφή του μπασκετικού Παναθηναϊκου.

Αλλά για αυτή τη σχεδιασμένη μου απουσία δύο ημερών, είχα κρίνει πως το retweet ενός θανάτου ήταν ένα καλό σημείο να το αφήσω. Δεν ξέρω γιατί, μη ρωτήσεις.

Σιγά-σιγά κάποιοι φίλοι άρχισαν να με ρωτάνε τι έγινε. Υπήρξαν υποθέσεις. Πως είχα πάει Μύκονο και το ζούσα. (Δεν καταλαβαίνω γιατί να μην τουητάρω από Μύκονο.) Πως έκανα αποτοξίνωση. Πως έκανα ένα πείραμα. (Αρκετά κοντά. Μου αρέσει που μια μέρα απουσίας από το twitter οδήγησε κάποιον άνθρωπο στο συμπέρασαμα πως, δε μπορεί, κάποιο πείραμα θα κάνει αυτός αλλιώς δεν εξηγείται.) Υπήρξαν και οι ευθείς ερωτήσεις, που είσαι, τι γίνεται, γιατί χάθηκες, αν το γύρισες στο facebook.

Α ναι, το facebook. Σήμερα το άνοιξα κατευθείαν, μοιράστηκα 1-2 links (που βρήκα ψάχνοντας ένα-ένα τα sites με το χέρι, λες κι είμαστε στο Μεσαίωνα ας πούμε). Γενικά δε με τρώει το χέρι μου όπως χτες, αλλά την ανάγκη ακόμα και για ένα τέτοιο υποκατάστατο την έχω. Όχι ότι με γεμίζει ιδιαίτερα. Έχω γράψει και κάτι που θέλω πολύ να μοιραστώ και αναρωτιέμαι αν το έχει τσιμπήσει κανάς γνωστός, από αυτούς που ξέρω ότι θα το διασκέδαζαν. Θα πρέπει να ζήσω με την απορία.

Το βράδυ που βγαίνουμε, έτσι κι αλλιώς είναι το σημείο της μέρας που έχω ξεμείνει από μπαταρία, οπότε και να ήθελα δε θα μπορούσα να μπω twitter. Αλλά θα πέσουν αναφορές. Θα πετύχουμε έξω τον @tade, κάποιος θα θυμηθεί μια φοβερή κρυάδα, θα πάνε να μου δείξουν κάτι “μπα δε θέλω” - “μα για σένα είναι!”. Αρχίζω να έχω περιέργεια.

Στο σπίτι ανοίγω το facebook όσο τρώω ένα παγωτάκι, ένα refresh πριν ξαπλώσω. Έχω ένα notification. Ε-Ν-Α NOTIFICATION. Θέλω το twitter, δεν πάει άλλο. Πριν το κλείσω, αλλάζω εκείνο το αραχνιασμένο avatar. Μπορεί να είμαι εδώ προσωρινά, αλλά και το εξοχικό σου φροντισμένο πρέπει να το έχεις, όχι;

"Ξέρεις τι είναι cool; Τα σαράντα likes!" 

Η Τετάρτη

Έχω αφήσει κάτι tabs ανοιχτά από χθες, 2-3 πράγματα που βρήκα που ήθελα να μοιραστώ αλλά τα άφησα για το πρωί. Επιτέλους μπορώ να μπω twitter, αλλά σκέφτομαι ότι για εκεί, αυτά θα έχουν ήδη παλιώσει. Είναι αυτή η ψευδαίσθηση της ταχύτητας, το ξέρω πως αντικειμενικά είναι το ίδιο πράγμα όπου και να τα ποστάρω. Αλλά τελικά τα μοιράζομαι στο facebook (δίχως να το ανοίξω, ακόμα).

Ετοιμάζω καφέ και κάθομαι για την μεγάλη στιγμή. Μπορώ να ανοίξω ξανά το twitter. Έχω καμιά 25αριά mentions, καμιά 10αριά DMs. Το κείμενο μου από χθες όντως το είχαν βρει και σχολιάσει. Συνειδητοποιώ πως η όποια αγωνία ή περιέργεια είχα χθες, δεν υφίσταται στην πράξη, τη στιγμή που έχω ξανά την Ιερή Σελίδα ξανά μπροστά μου. Αργά ή γρήγορα μέσα στο διήμερο, έστω και ύστερα από μια ανώμαλη περίοδο προσαρμογής, αυτά που ήθελα να πω τα είπα, αυτοί που ήθελαν να μου μιλήσουν μου μίλησαν, αυτά που έπρεπε να μάθω τα έμαθα, τον εθισμό μου στα social τον τάισα με διαφορετική τροφή.

Πριν φύγω για το γραφείο λέω να τσεκάρω μία και τo facebook, αν και αντικειμενικά δεν μου έχει κάποια τρομερή χρησιμότητα. Έχω από το προηγούμενο βράδυ μια ντουζίνα notifications, καμιά 20αριά διάσπαρτα likes, άλλα τόσα comments, μερικά μηνύματα. (Poke πάντως δεν πρόκειται να κάνω.)

Υποθέτω πως όταν έχεις τις ανάγκες, βρίσκεις και τους τρόπους. Το twitter απλώς είναι εκεί.

Share
Follow
 

Τα καλύτερά μας

Best of Network

Δολοφονήθηκε δημοσιογράφος των Panama Papers

Συγκλονισμένη είναι η κοινότητα των βραβευμένων με Πούλιτζερ ερευνητών δημοσιογράφων, που αποκάλυψαν τα σκάνδαλα των Panama Papers. Δολοφονήθηκε η Daphne Garuana Galizzia, δημοσιογράφος που συμμετείχε στις αποκαλύψεις για πολιτικές offshore στη Μάλτα και μητέρα μέλους του πυρήνα του ICIJ. Το αυτοκίνητό της ήταν παγιδευμένο με εκρηκτικό μηχανισμό

Τα 7 γκολ από τη Νέα Σμύρνη

Δείτε τα γκολ και τις καλύτερες φάσεις από τις αναμετρήσεις του Σαββάτου (14/10), στο πλαίσιο της έβδομης αγωνιστικής της Super League Σουρωτή. (videos)

 
PROMO
Social Man
Newsletter

Το ΟΝΕΜΑΝ επιλέγει και σου στέλνει τα καλύτερα θέματα στο email σου.