<img height="1" width="1" style="display:none" src="//www.facebook.com/tr?id=625554890944361&ev=PageView&noscript=1" />
AP Photo/Lucy Nicholson

Με τι κολλήσαμε αυτή την εβδομάδα

Aπό ψυχεδελική κάντρι μέχρι Blink 182. Για περάστε.

Κάθε βδομάδα το πλήρωμα του PopCode θα μοιράζεται τα πιο πρόσφατα κολλήματά του. Μπορεί να είναι τραγούδια, βιντεάκια, ταινίες, εκθέσεις, tweets, ή οτιδήποτε άλλο οποιουδήποτε pop culture που τους έχει φάει ένα αξιοσέβαστο κομμάτι χρόνου και εμμονής.

Για να παίρνεις ιδέες.

Το 'Santa Clarita Diet', η Ιωσηφίνα Γριβέα

Αυτή η σειρά είναι ο θρίαμβος της καλής σαχλαμάρας. Φέτος η Sheila τρώει και Ναζί, οπότε γίνεται άμεσα καλύτερη από πέρσι όπως καταλαβαίνεις. Drew Barrymore σε έξαλλη κατάσταση, Timothy Olyphant ακόμα πιο Ρουβάς, Abby και Eric οι λιγότερο σπαστικοί έφηβοι σε οικογενειακή κωμωδία που κυκλοφορούν. Bonus το κεφάλι του Nathan Fillion (μη ρωτάς).

Με την 'ψυχεδελική κάντρι' της Kacey Musgraves, ο Θοδωρής Δημητρόπουλος

Ένα περίεργα συγκεκριμένο υπο-είδος μουσικών που με ενθουσιάζουν είναι συμμετέχοντες σε ριάλιτι που αποδεικνύουν πως έχουν πολύ περισσότερα μέσα τους από τα market gymnastics που τους βάζουν οι διάφοροι Simon Cowell να κάνουν για να χωρέσουν σε ό,τι εκείνοι αντιλαμβάνονται ως καλλιτεχνικά ασφαλές και εύκολο να πουληθεί. Αν τώρα, αυτά τα άτομα δεν έχουν καν κυριαρχήσει στα εν λόγω ριάλιτι, ακόμα πιο διασκεδαστικό. (βλέπε και Jennifer Hudson.) Η Kacey Musgraves είναι μια κάντρι τραγουδοποιός που έβγαλε μόνη της 3 άλμπουμ, είδε κι απόειδε, πήγε στο 'Nashville Star' (μια κάντρι εκδοχή του 'American Idol'), βγήκε 7η, κι αντί να ξεχαστεί στα κιτάπια της ποπ ιστορίας, έφτιαξε τα επόμενα 10 χρόνια μια καριέρα που αριθμεί τρία άλμπουμ, δύο Γκράμι, και μια υποτιθέμενη ριζοσπαστικοποιήση της κάντρι όπως την ξέραμε. (Κι ένα ολόφρεσκο cover story στο Billboard). Η Musgraves παίζει κάντρι που άλλοτε έχει ψυχεδελικές επιρροές, άλλοτε ντίσκο, άλλοτε είναι χαμηλού τέμπο. Μιλάει για αποδοχή, σεξουαλικότητα, θρησκευτική αβεβαιότητα και -πιο επαναστατικά από κάθε τι άλλο- για τον καθημερινό φόβο του να συμβιβάζεσαι με αυτό που δεν θες.

Το νέο της άλμπουμ, 'Golden Hour', μόλις κυκλοφόρησε και είναι γεμάτο απαλές μελωδίες, απογειωτικές αρμονίες και συναισθηματική ευθύτητα. Ένας αγαπημένος μουσικοκριτικός το έθεσε ως εξής: «To 'Golden Hour' λαμπυρίζει με τα ζωηρά χρώματα που καταφθάνουν όταν ο ήλιος αρχίζει να δύει, όταν γνώριμες σκηνές πετυχαίνουν μια αίσθηση υπερ-πραγματικότητας». Και, «Είναι σιωπηλά βέβαιο για τον εαυτό του, καθώς ξετυλίγεται με το δικό του αβίαστο βάδισμα, ταλαντευόμενο ανάμεσα σε ανέμελες εξομολογήσεις και τραγούδια ξεθωριασμένου έρωτα. Ο ίδιος ο ήχος του 'Golden Hour' είναι αποπλανητικός - είναι ζεστός και σε περιβάλλει, κάπου ανάμεσα σε ραγισμένες καρδιές και την επούλωση».

Ή, απλά, αυτό το κομμάτι.

Με τους Blink 182, o Κωνσταντίνος Αμπατζής

Δεν μιλάω για την επανένωση των τελευταίων χρόνων, δεν ασχολούμαι μ' αυτά. Κατά καιρούς, όταν δεν έχω καμία όρεξη να ακούσω καινούρια μουσική, γυρνάω σε αυτά που αγαπούσα και μου έκαναν παρέα τα παλιά τα χρόνια, τότε που ένας στίχος σε έκανε να ανατριχιάσεις κι όλα ήταν δυνατά. Τις τελευταίες ημέρες, περνάω φάση Blink 182, ακούγοντας δυνατά το 'Carousel', το 'Adam's Song' και πολλά από τα κομμάτια που μου θυμίζουν παλιές καταστάσεις και φίλους. Έτσι, χωρίς κανέναν λόγο. "I never conquered, rarely came, Sixteen just held such better days" που λέει κι ο ποιητής.

Με τη φωτογραφία γεμάτη φως του Δημήτρη Τραγουδάρα, ο Ευθύμιος Σαββάκης

Τον Δημήτρη Τραγουδάρα τον παρακολουθώ καιρό στα social media. Έχει μία δική του – αρκετά ενδιαφέρουσα- οπτική. Για τα θέματα της επικαιρότητας, τα τεκταινόμενα στον χώρο της εκπαίδευσης, τις γωνιές της Θεσσαλονίκης. Η τελευταία φωτογραφία που έβγαλε, μάλιστα, θεωρώ ότι είναι μία από τις ομορφότερες που έχουν τραβηχτεί το τελευταίο διάστημα. Ψέματα. Η ομορφότερη <3

Με το 'Coco', ο Γιάννης Μπαϊρακτάρης

Καιρό είχα να κολλήσω έτσι με ταινία κινουμένων σχεδίων. Και η αλήθεια είναι πως δεν το είχα και σε εκτίμηση αρχικά. Όταν αποφάσισα να δω το Coco, είχα μικρές προσδοκίες. Παιδικό, με πολλή μουσική και έναν πιτσιρικά που τραγουδάει, so what. Έτσι έλεγα. Πού να 'ξερα. Για περίπου μιαμιση ώρα δεν έβγαλα λέξη και παρακολουθούσα σαν πεντάχρονος. Φοβερή ιστορία, με ωραίους χαρακτήρες και κολλητικά τραγούδια. Ακόμη τα βάζω κρυφά και τα ακούω. Όσοι δεν το έχουν δει επιβάλλεται. Μπράβο αγαπημένη μου Disney, με κέρδισες ξανά.

Με το 'Black Sails', ο Κώστας Μανιάτης

Σειρά φτιαγμένη για να ξεχάσεις ότι ζεις, ότι υπάρχεις, ότι έχεις άλλα πράγματα να κάνεις πέραν του να λιώνεις μπροστά σε μια οθόνη. Πειρατές, κανόνια, θησαυροί, ρεσάλτα, επικίνδυνες γυναίκες, θάλασσες, προδοσίες, μαχαιρώματα, λυκοφιλίες, ανατροπές, τα πάντα όλα, και τι δεν έχει, ΣΕΙΡΑΡΑ και μόλις 4 σεζόν.

Αξίζει το κάψιμο φίλε μου, ειδικά τώρα το Πάσχα που θα έχεις και δυο τρεις μέρες παραπάνω για λιώσιμο, πρέπει να τη δεις ξαπλωμένος, και με το πιατάκι με το τσουρέκι να ισορροπεί στην κοιλιά σου. Θα κάνεις, βέβαια, υπομονή στα 3-4 πρώτα επεισόδια, όπου είναι λίγο βαρετά (λίγο όμως), αλλά μετά είναι τέτοια η απογείωση, τέτοια η πλοκή της σειράς, που αλήθεια, δεν ξέρω με τι να το συγκρίνω. Με το Game of Thrones; Με το Vikings; Μάλλον με το Deadwood γιατί και εδώ έχουμε μία αντίστοιχα καλογραμμένη εξέλιξη των χαρακτήρων. Βλέπεις αλλιώς σου συστήνονται στην πρώτη σεζόν και αλλιώς τους βρίσκεις (όχι όλους) να σε περιμένουν στο τέλος της 4ης. Μακάρι να το δεις και μακάρι να φταίει αυτή η παράγραφος γι' αυτό.

|Η ποπ κουλτούρα μέσα από εικόνες| Ακολούθησε το Ιnstagram account του Popcode.

ADVERTISING
  • ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ
  • top stories
  • BEST OF NETWORK

ΑΠΟΨΕΙΣ