<img height="1" width="1" style="display:none" src="https://www.facebook.com/tr?id=625554890944361&ev=PageView&noscript=1" />

O Christopher Lee είναι ένα (μέταλ) έπος αθάνατο

Δράκουλας, Σάρουμαν, Σέρλοκ Χολμς, Φράνκενσταϊν, “Star Wars”, “Wicker Man”. Έχει παίξει τα πάντα, έχει τραγουδήσει μέταλ στα 88 του, και υπήρξε ένας αληθινός Τζέιμς Μποντ. Το ‘R.I.P.’ μοιάζει πεζό για αυτό τον άνθρωπο.

Όταν κάποιος μαχαιρωθεί στην πλάτη δε μπορεί να ουρλιάξει από τον πόνο. Ο αέρας φεύγει από τα πνευμόνια του και αντί για φωνή μπορεί απλώς να βγάλει ένα μούγκρισμα ξεφυσώντας αέρα με την ανάσα του. Το ξέρω αυτό όχι επειδή έχω δει ποτέ κάποιον να μαχαιρώνεται, αλλά επειδή έχει δει ο Κρίστοφερ Λι.

Στα γυρίσματα του “Άρχοντα των Δαχτυλιδιών”, ο Πίτερ Τζάκσον προσπαθούσε να εξηγήσει στον Λι τι αντίδραση θέλει από αυτόν όταν ο χαρακτήρας του δεχόταν μαχαίρι στην πλάτη και ο Λι, λέει ο θρύλος, τον σταμάτησε. “Πίτερ έχεις ακούσει ποτέ τι ήχο βγάζει κάποιος που τον μαχαιρώνουν στην πλάτη;”, ρώτησε τον σκηνοθέτη. “Όχι,” απάντησε εκείνος.

“Εγώ έχω ακούσει.”

Στον Κρίστοφερ Λι δεν λες πώς να αντιδράσει.

Inglourious Basterd

Ο “Άρχοντας των Δαχτυλιδιών” αποτέλεσε μια μοντέρνα επανακορύφωση της καριέρας ενός ηθοποιού που φαινομενικά ήταν εκεί από πάντα, και που ποτέ, μα ποτέ, δεν σταμάτησε να είναι εκεί, μπροστά μας, επιβλητικός, εμβληματικός.

Ακόμα και τώρα, στα 93 που μόλις είχε κλείσει πριν λίγες μέρες, ο Κρίστοφερ Λι συνέχιζε να δουλεύει, έχοντας ταινίες στο στάδιο της παραγωγής και του post-production. Απαριθμεί κυριολεκτικά εκατοντάδες ταινίες στη φιλμογραφία του, καταφέρνοντας παράλληλα να ξεχωρίζει μέσα από αυτήν ένα σύνολο έργου που καμία σχέση δεν έχει με τα σκουπίδια που συχνά συνδέουμε με τέτοιο όγκο παραγωγής.

Για την ακρίβεια, ακόμα κι αν πολλά από αυτά ήταν σκουπίδια, ο Κρίστοφερ Λι τα μετέτρεπε σε κάτι ανώτερο. Όχι ελιτίστικα, μα ίσα-ίσα, εναγκαλίζοντάς τα. Με μια μορφή ψηλή, λιγνή και αυθεντικά τρομακτική, ο Κρίστοφερ Λι κατάφερνε να φέρνει κοντά το φλέγμα και τον τρόμο, την ώρα που με τη βροντερή του φωνή, που λες και έβγαινε μονίμως από ένα υπερσύγχρονο σετ συναυλιακού ηχοσυστήματος, σε καθήλωνε στη θέση σου δίνοντας μέγιστη βαρύτητα σε οτιδήποτε ήταν αυτό που έλεγε ή έπαιζε. Ο Κρίστοφερ Λι, για να το θέσουμε πιο απλά, θα μπορούσε να παίξει το οτιδήποτε και να το κάνει να έχει σημασία.

Και ξέρεις τι; Έπαιξε όντως σχεδόν οτιδήποτε. Και κυρίως villains. Και τέρατα. Δράκουλας, Φου Μαντσού, Θάνατος, Σκαραμάνγκα, Διάβολος, Λόρδος Σάμεραϊλ, Σάρουμαν, Φρανκενστάιν, Ντούκου, Μούμια, Ρασπούτιν (τους δολοφόνους του οποίου γνώρισε όταν ήταν παιδί). Ήταν ένας άνθρωπος γεννημένος για vα παίζει συνταρακτικά τέρατα με σάρκα και οστά, και το απολάμβανε τόσο αυτό που έκανε, κυρίως επειδή ήξερε από αληθινό κακό, αληθινό κακό του αληθινού κόσμου, που ήξερε πως να κάνει το ψεύτικο, το κινηματογραφικό, να μοιάζει συγκλονιστικό και larger than life και τόσο μα τόσο διασκεδαστικό.

Ήξερε από το κακό στον κόσμο. Ήξερε τι ήχο βγάζει ένας άνθρωπος όταν μαχαιρώνεται στην πλάτη. Ήξερε, γιατί ήταν εκεί. Στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, ο Κρίστοφερ Λι ήταν εκεί, πίσω από τις εχθρικές γραμμές άμυνας, πολεμώντας, σαμποτάροντας και κάνοντας ένα σωρό απόρρητα πράγματα.

Γεννήθηκε στην Αγγλία το 1922, ακολούθησε κλασικές σπουδές όντας παράλληλα δραστήριος με διάφορες άλλες ασχολίες, μέχρι που καθώς η πραγματικότητα του πολέμου άρχισε να καλύπτει την ήπειρο, αποφάσισε πως ήθελε να δράσει. Αρχικά προσφέρθηκε στον Φινλανδικό στρατό επειδή #YOLO κι έπειτα, στη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου, κυνηγούσε Ναζί ως μέλος της S.O.E. (Special Operations Executive), γνωστής και ως αρμάδας του Γουίνστον Τσώρτσιλ με το όνομα “Ministry of Ungentlemanly Warfare”. Όπως λέει και το όνομα, οι πολεμικές επιχειρήσεις που εξαπέλυε αυτή η ομάδα, που ακούγεται σα να έχει ξεφύγει από κάποιο πολεμικό κόμικ της Marvel, δεν ήταν καθόλου gentlemanly.

Η αρμάδα αυτή έστελνε μικρές και ευέλικτες ομάδες των 10, 12 ατόμων, σε κρυφές αποστολές σε αντίπαλο έδαφος. Έκαναν πράγματα όπως το να σαμποτάρουν Γερμανικές βάσεις ή το να βοηθούν αντιστασιακούς στην Ανατολική Ευρώπη να σταματήσουν Γερμανικούς ανεφοδιασμούς ή το να επιτίθενται σε κέντρα επιχειρήσεων της Luftwaffe και να γαζώνουν αεροπλάνα ενώ επιχειρούσαν να απογειωθούν. Ο Κρίστοφερ Λι αποσύρθηκε από την ενεργό στρατιωτική δράση έχοντας παρασημοφορηθεί από τις κυβερνήσεις Αγγλίας, Τσεχίας, Πολωνίας και Γιουγκοσλαβίας (και όντας προσωπικός φίλος του Τίτο).

Ο Κρίστοφερ Λι σκότωνε Ναζί στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και μετά αποφάσισε πως θα παίζει τέρατα για όλη του την καριέρα, επειδή μπορούσε.

Φύσει ευγενικός και διακριτικός, ο Λι ποτέ δεν μίλησε για τις απόρρητες αυτές αποστολές, όπως όριζε ο κώδικας τον οποίο υπηρετούσε. Όταν ένας δημοσιογράφος κάποτε τον ρώτησε επίμονα για κάποια ιστορία από τον πόλεμο, ο ηθοποιός του ψιθύρισε συνωμοτικά:

-Μπορείς να κρατήσεις ένα μυστικό;

-Ναι!

-Κι εγώ.

, και βολεύτηκε ξανά στην καρέκλα του.

Τα σημάδια του Δράκουλα

Μετά τον πόλεμο το μόνο πράγμα που δε θα ήταν δυνατόν, ήταν για τον Κρίστοφερ Λι να γυρίσει στην δουλειά γραφείου που ασκούσε προσωρινά πριν. Κυνήγησε την ηθοποιία έστω κι αν για πολλά χρόνια δεν κατάφερε κάτι αξιοσημείωτο. Εν τέλει το breakthrough ήρθε όταν επιλέχθηκε να παίξει τον Φρανκενστάιν για μια φτηνή ταινία τρόμου της Hammer. Αφήνοντας άπαντες ενθουσιασμένους, χρειάστηκε λιγότερο από ένα χρόνο για να επιλεγεί ως εκείνος που θα έπαιζε τον Κόμη Δράκουλα στο “Horror of Dracula” του 1958 και για 8 ακόμη ταινίες.

Ήταν ένα από αυτά τα τόσο ιδιοφυή συνταιριάσματα που αναγκαστικά δεν καταφέρνεις να τους ξεφύγεις ποτέ. Η αναπολογητική φτήνια της Hammer, με το ψεύτικο αίμα και τις κορασίδες σε κίνδυνο ήταν το απόλυτο περιτύλιγμα για έναν τόσο έντονα υπνωτιστικό ηθοποιό σαν τον Λι, η εμφατική παρουσία του οποίου έκανε το camp να μοιάζει με Σαίξπηρ δίχως ούτε για μια στιγμή να σε κάνει να σκεφτείς πως δεν ανήκει εκεί. Είναι τρομερά περίεργη ισορροπία και δεν εξηγείται ούτε αναπαράγεται, είναι απλά μια από αυτές τις Στιγμές κινηματογραφικής μαγείας που ξέρεις πως θα ζουν αιώνια.

Και όπως συμβαίνει όταν σπουδαίοι ηθοποιοί βρίσκουν τον έναν και μεγάλο εμβληματικό τους ρόλο, μπορεί ποτέ στην πραγματικότητα να μην τον αφήνουν πίσω (ο Λι πάντα ήταν, είναι και θα είναι ο Δράκουλας, θέλω να πω, ΚΟΙΤΑ τον) όμως δουλεύουν επιτυχώς γύρω από αυτό.

Κι ο Κρίστοφερ Λι το κατάφερε κάνοντάς το να μοιάζει σα να μην προσπαθεί καν. Ό,τι έκανε έμοιαζε φυσικό. Ας πούμε, σε αυτό που πάντοτε θεωρούσε κορυφαία του στιγμή, το θρυλικό “Wicker Man”, έπαιξε τον Λόρδο Σάμεραϊλ δανείζοντας την μανιακή του εμβληματικότητα σε ένα περιβάλλον αποκρυφισμού που είχε ως αποτέλεσμα ένα από τα πιο ανατριχιαστικά θρίλερ στην ιστορία του σινεμά.

Ο Λι μάζεψε στις ακόλουθες δεκαετίες ένα σωρό παράσημα. Μέσα από τα σχεδόν 300 credits που του δίνει το imdb, έχτισε μια καριέρα γεμάτη ρόλους-ορόσημα και franchise-σύμβολα. Είναι ο ηθοποιός που έχει αθροιστικά τις μεγαλύτερες εισπράξεις στην ιστορία του box office. Έπαιξε τον Σέρλοκ Χολμς και τον Μάικροφτ Χολμς. Έπαιξε τον Δράκουλα και τον Φρανκενστάιν. Έπαιξε τον αντίπαλο του Κάπτεν Αμέρικα και τον αντίπαλο του Έρολ Φλυν. (Σε ξιφομαχία με τον οποίον, επειδή έκανε όλα τα stunts του προφανώς, έκοψε μια φορά το χέρι του. Χρόνια αργότερα δούλεψαν ξανά μαζί και, σε μια επικίνδυνη μανούβρα, πήρε με το σπαθί του την περούκα του Φλυν, ο οποίος παρέμεινε πεπεισμένος πως το έκανε επίτηδες.) Έπαιξε σε “Star Wars” και σε “Lord of the Rings”, το τελευταίο χαρίζοντάς του έναν ρόλο κακού εξίσου επιβλητικό όσο κι ο Δράκουλας, οριοθετώντας έτσι υπό μία έννοια μια αποστομωτική καριέρα.

Και, μιλώντας για τέτοια περίεργα ζευγαρώματα, έπαιξε τον διάσημο, χαρισματικό κακό Σκαραμανγκά στον “Άνθρωπο με το Χρυσό Πιστόλι”, έπαιξε δηλαδή έναν από τους διασημότερους αντιπάλους του Τζέιμς Μποντ όταν ο ίδιος ήταν εν μέρει πίσω από τη έμπνευση για τον ίδιο τον Μποντ.

Γιατί ναι. Ο Ίαν Φλέμινγκ, που ήταν ξάδερφος του Κρίστοφερ Λι, είχε υπηρετήσει κι εκείνος στην επική εκείνη αρμάδα του Τσώρτσιλ, δηλώνοντας χρόνια αργότερα πως οι περιπέτειες του Μποντ είχαν τις ρίζες τους στα όσα φοβερά και τρομερά κι απόρρητα συνέβησαν τότε. Κρίστοφερ Λι: απόγονος του Καρλομάγνου, κυνηγός Ναζί, ξάδερφος Ίαν Φλέμινγκ. Μποντ. Τζέιμς Μποντ.

\m/

Η τελευταία του εμφάνιση, μέχρι να δούμε τι θα απογίνουν οι ταινίες του που βρίσκονται σε στάδιο προετοιμασίας δηλαδή (επειδή προφανώς και στα 93 του ο άνθρωπος γύριζε ακόμα 3-4 ταινίες το χρόνο), ήταν το “Hobbit: Battle of the Five Armies” ως Σάρουμαν. By the way είχε γνωρίσει προσωπικά και τον ίδιο τον Τόλκιν, αλλά αυτό είμαι σίγουρος πως δεν προκαλεί έκπληξη σε κανέναν.

Όμως τα τελευταία αυτά χρόνια δεν ασχολείτο μόνο με την ηθοποιία. Στα 88 του κυκλοφόρησε το πρώτο του μέταλ άλμπουμ, και μα τον Γκάνταλφ τον Γκρίζο, όχι, δεν το βγάζω από το κεφάλι μου αυτό. Φυσικά κι αυτό είναι κάτι που κάνεις στα 88 σου, απλώς και μόνο για να μπορεί κάποιος, κάπου στον κόσμο, να μπορέσει σε νεκρολογία να γράψει την συγκλονιστική φράση “ο ηθοποιός και μέταλ τραγουδιστής Κρίστοφερ Λι”. Το “By the Sword and the Cross” ήταν ένα άλμπουμ συμφωνικής μέταλ και αφηγείται την ιστορία του Καρλομάγνου που όχι, δεν το γράψαμε καταλάθος πιο πριν, ήταν όντως πρόγονος του Λι. Πρόπερσι κυκλοφόρησε και ένα σίκουελ άλμπουμ με τίτλο “The Omens of Death”.

Η αλήθεια είναι πως σε αυτό το σημείο της αφήγησης οτιδήποτε και να γράψω θα μπορούσε να περάσει για αληθινό. Η ζωή, η ιστορία, οι πράξεις του Κρίστοφερ Λι ξεπερνούν τα πάντα. Θα μπορούσα να γράψω πως ήταν ο πρώτος άνθρωπος που μπήκε στο Μουσείο του Βατικανού μετά το τέλος του Β’ Παγκοσμίου. (Αλήθειια.) Θα μπορούσα να γράψω πως ο Μοχάμεντ Άλι κάποτε ήθελε σαν τρελός να τον γνωρίσει, λέγοντας μετά από μια μάχη τίτλου του πως “το αφιερώνω στους φανς μου και στον Κρίστοφερ Λι”, ο οποίος παρακολουθούσε τη μάχη από την τηλεόραση του Χιου Χέφνερ παρέα με τη Λίντα Λάβλεϊς. (Αλήθεια.) Θα μπορούσα να γράψω πως παρακολούθησε από κοντά την τελευταία δημόσια εκτέλεση με γκιλοτίνα που έλαβε χώρα στη Γαλλία. (Διάβολε, κι αυτό αλήθεια.)

Ο Κρίστοφερ Λι είναι από αυτούς τους… δε θέλω να πω ηθοποιούς γιατί μοιάζει εντελώς περιοριστικό... από αυτές τις μεγαλειώδεις μορφές που δε σου περνάει ποτέ καν από το μυαλό πως πρόκειται ποτέ να πεθάνουν, γιατί ποτέ δε τους έχεις σκεφτεί ως θνητούς. Οι άνθρωποι που γνώρισε, η ιστορία που έζησε, τα σημαδιακά γεγονότα στα οποία έγινε μάρτυρας, οι θρυλικοί χαρακτήρες που έφερε στη ζωή, οι Ναζί που κυνήγησε. Δεν ήταν άνθρωπος, ήταν ένα πνεύμα του 20ου αιώνα.

Το μόνο δίκαιο θα ήταν να γίνει ο ίδιος αντικείμενο ταινίας. Το πρόβλημα που αντιμετωπίζεις εκεί είναι πως, ΟΚ, και πες ότι τα χωράς όλα αυτά σε μία ταινία. Ποιον βάζεις στο ρόλο; Θέλω να πω: Ποιος άλλος θα μπορούσε ποτέ να μπει στη θέση του Κρίστοφερ Λι;

 

ADVERTISING
  • top stories
  • BEST OF NETWORK

ΣΙΝΕΜΑ