<img height="1" width="1" style="display:none" src="https://www.facebook.com/tr?id=625554890944361&ev=PageView&noscript=1" />

Λίγο πριν το Όσκαρ, η Brie Larson μιλάει για όλα όσα της θύμισε το ‘Δωμάτιο’

Η νεαρή ηθοποιός είναι το φαβορί για το Όσκαρ Α’ Γυναικείου Ρόλου για το υπέροχο “Δωμάτιο” που βγαίνει σήμερα στις αίθουσες. Το ΟΝΕΜΑΝ εξασφάλισε ένα αποκλειστικό Q&A.

Η Brie Larson είναι από εκείνες τις περιπτώσεις που ταιριάζει το ‘ήρθε από το πουθενά’ που πολλοί θα μονολογήσουν το βράδυ των Όσκαρ. Τότε η 26χρονη ηθοποιός από το Σακραμέντο θα σηκώσει το αγαλματίδιο Α’ Γυναικείου Ρόλου, αν τα ως τώρα βραβεία είναι καμία ένδειξη.

(Είναι: Η Larson έχει σαρώσει κάθε πιθανό προ-οσκαρικό θεσμό, κάτι που την κάνει εξίσου μεγάλο φαβορί με τον DiCaprio.)

Όλα αυτά γίνονται για το “Δωμάτιο” (“Room”), το πολύ δυνατό ανεξάρτητο δράμα του Lenny Abrahamson, το οποίο έγραψε η Emma Donoghue διασκευάζοντας η ίδια το γνωστό ομότιτλο βιβλίο της, που βγαίνει σήμερα στις Ελληνικές αίθουσες. Στην ταινία γνωρίζουμε τη Μητέρα και τον μικρό της γιο μέσα σε έναν ασφυκτικό, περιορισμένο χώρο. Ένα μικρό δωμάτιο, κλεισμένοι εκεί και οι δύο, αιχμάλωτοι. Η κοπέλα δεν έχει βγει για 7 χρόνια. Ο μικρός (ένας φανταστικός Jacob Tremblay στο ρόλο, αληθινή αποκάλυψη) δεν έχει γνωρίσει τον έξω κόσμο.

 

Η ταινιά διαχειρίζεται τόσο τον περιορισμένο χώρο όσο και όσα ακολουθούν μετά, και είναι ένα από τα πιο ιδιαίτερα φιλμ του φετινού οσκαρικού χειμώνα. Σε κάθε περίπτωση όμως, η ταινία είναι πρακτικά στηριγμένη πάνω στην Brie Larson, που είδαμε πριν λίγα χρόνια στο “Short Term 12”. Η Larson δίνει μια από αυτές τις ολοκληρωτικές ερμηνείες που δε σου αφήνουν περιθώρια να ξεφύγεις από αυτό που παρακολουθείς, και το κάνει δίχως ‘οσκαρίλες’, δίχως μουγκρητά, δίχως ξεσπάσματα, δίχως να σου θυμίζει συνεχώς δηλαδή ότι ερμηνεύει.

Όσο περιμένουμε τη βραδιά των Όσκαρ για να χειροκροτήσουμε την Brie Larson, εξασφαλίσαμε ένα αποκλειστικό Q&A της ηθοποιού, όπου μιλάει για τα πολλά επίπεδα ανάγνωσης της ταινίας, για τη σχέση της με τον πιτσιρικά συμπρωταγωνιστή της, για τις παιδικές αναμνήσεις που ξύπνησαν μέσα της καθώς προετοιμαζόταν για τον ρόλο, και για το πώς της αρέσει πάντα να γράφει, να παίζει, να δημιουργεί.

Το “Δωμάτιο” βγαίνει σήμερα στις αίθουσες.

***

Τώρα που η ταινία έκανε πρεμιέρα, έχει ενδιαφέρον ότι κάθε άνθρωπος προσλαμβάνει κάτι διαφορετικό από αυτήν

"Ναι, λέει κάτι για το πώς είμαστε σαν άνθρωποι, είναι συνήθως κάπως “ε, αυτός είναι προφανώς ο μόνος σωστός τρόπος στη ζωή”. Αλλά υπάρχουν πολλοί τρόποι να κοιτάς τα πράγματα.

Ο κόσμος ας πούμε βλέπει το “Δωμάτιο” ως ιστορία αγάπης, για το δεσμό ανάμεσα στη μητέρα και το γιο της: η αγάπη στο τέλος νικά. Κάποιοι άνθρωποι μιλούν για το πόσο τους μίλησε σε σχέση με κάποιο γονιό τους που είχε κατάθλιψη ή είχε τάσεις αυτοκτονίας. Άλλοι μου έχουν πει ότι η στιγμή που ο Τζακ συναντά τον φίλο του είναι όλο το νόημα της ταινίας - για φιλία και για το να βρίσκεσαι κοντά σε ανθρώπους και πώς μας θυμίζει τι σημαίνει να είσαι παιδί και να συνδέεσαι με τον κόσμο για πρώτη φορά. Υπάρχουν πολλές αναφορές στη μήτρα επειδή η έξοδος από το δωμάτιο είναι υπό μία έννοια σαν μια δεύτερη γέννηση. Και μετά υπάρχει η μεταφορική πλευρά, οι αναφορές στον Πλάτωνα.

Επίσης κάποιοι το βλέπουν σαν μια απόλυτη ιστορία εγκλήματος, και κάποιοι δημοσιογράφοι εστιάζουν στις σκηνές με τις συνεντεύξεις ως τις πιο σημαντικές της ταινίας και νιώθουν άβολα όταν μου παίρνουν μετά συνέντευξη. Οπότε υποθέτω έχει να κάνει με το background σου και με το τι είναι αυτό που ψάχνεις. Και ξέρεις, νομίζω αυτό λέει πολλά για τη δύναμη αυτής της ιστορίας γιατί αγγίζει τους ανθρώπους με τόσους διαφορετικούς τρόπους".

Εσένα ποια θεματική σου μίλησε περισσότερο;

"Διάβασα το βιβλίο επειδή μου αρέσει να διαβάζω και μου το πρότειναν ως κάτι που ο κόσμος αγαπούσε. Όλοι ήταν “ναι, πρέπει να το διαβάσεις αυτό.” και έδιναν σε άλλους τα αντίγραφά τους. Αρχικά όταν το διάβασα με εντυπωσίασε η μυθολογία του, ένα σκηνικό σαν το σπήλαιο του Πλάτωνα και το είδα σαν μια φοβερή ευκαιρία να δείξω πόσο μικρές είναι οι αντιλήψεις μας και πόσο δύσκολο είναι να τις ξεπεράσουμε και να δούμε έναν ευρύτερο, πολύ πιο περίπλοκο κόσμο.

Και νομίζω υπάρχει ένας πολύ απλός ιστός που τα διαπερνά όλα, που είναι το ταξίδι μας σε αυτό τον πλανήτη ως την ωρίμανση. Είμαστε ένας Τζακ όλοι, βλέπουμε άπειρες δυνατότητες, βλέπουμε λίγο από το σκοτάδι, είναι μια συχνότητα που δε μας αγγίζει καν. Και μετά καθώς μεγαλώνουμε ο κόσμος μπορεί να γίνει ένα πολύ τρομακτικό μέρος. Στα εφηβικά μας χρόνια οι ορμόνες παίρνουν τον έλεγχο και κατά κάποιο τρόπο απορρίπτουμε τα πάντα γύρω μας ώστε να γίνουμε πολύ σοβαροί, και χάνουμε το παιχνιδιάρικο παιδί που ήμασταν. Και ύστερα, από τα εφηβικά χρόνια μέχρι ο χρόνος μας να τελειώσει, προσπαθούμε διαρκώς να επιστρέψουμε σε αυτό το παιδί. Νομίζω αυτό είναι το ταξίδι της Μητέρας σε αυτές τις δύο ώρες".

Ξεκινάει από ένα σημείο που είναι φρικτό και αναγνωρίσιμο, από ιστορίες που βλέπουμε στις ειδήσεις, για μια γυναίκα που κρατείται αιχμάλωτος…

"Αυτή η πτυχή του εγκλήματος είναι ένας εισαγωγικός τρόπος για την ταινία, είναι ένας τρόπος να μπεις στην ιστορία σαν την Ραπουνζέλ, είναι κάθε ιστορία που έχεις ακούσει όπου μια γυναίκα απάγεται και την κλειδώνουν κάπου μακριά και πρέπει να σωθεί από κάποια άλλη δύναμη. Σε αυτή την περίπτωση έχουμε ιστορίες στις ειδήσεις που είναι σα να εκπροσωπούν το “Δωμάτιο”. Νομίζω στις συζητήσεις μου με την Έμμα [σσ. η συγγραφέας του βιβλίου και της ταινίας], η προέλευση της ιστορίας στο βιβλίο και μετά στο σενάριο της ταινίας, ήταν το να αναγνωρίσει τις παραλλήλους μεταξύ της παιδικότητας και της μητρότητας σα να ήταν κάτι το παρόμοιο με αυτό το μικρό δωμάτιο-μήτρα. Μπορεί να έχει την αίσθηση φυλακής, αλλά αυτός ο χώρος είναι και εκεί που αναπτύσσεται η αγάπη".

 

Πώς ετοιμάστηκες για τον ρόλο; Άκουσα πως συνάντησες ψυχολόγους.

"Όλο αυτό το πράγμα που περνά ο χαρακτήρας μου δεν είναι κάτι που υπό φυσιολογικές συνθήκες θα ήξερες πώς να αντιμετωπίσεις. Δεν είναι μια τυπική ιστορία οπότε έπρεπε να ψάξω να βρω ειδικούς σε αυτούς τους τομείς για να με βοηθήσουν να κατανοήσουν την ψυχολογία μιας τέτοιας κατάστασης- δε μπορούσα απλά να γκουγκλάρω “πώς είναι να είσαι παγιδευμένη σε ένα δωμάτιο για 7 χρόνια”. Πρέπει να μιλήσεις με κάποιον που το έχει βρει μπροστά του. Οπότε μίλησα με ειδικούς σε τέτοιου είδους τραύμα, για ώρες και μέρες, μιλάγαμε για τη νοητική κατάσταση στην οποία θα βρισκόταν κάποιος αφού βρισκόταν κλεισμένος σε ένα δωμάτιο για εφτά χρόνια".

Ήταν το δωμάτιο στα σκηνικά στις ίδιες διαστάσεις με αυτό της ιστορίας;

"Ήταν 11x11 στο βιβλίο και στην ταινία το κάναμε 11x15 για να χωράει το συνεργείο, αλλά και πάλι, δεν ήταν μεγάλος ο χώρος".

Και πέρασες κάποιο διάστημα και στο δικό σου διαμέρισμα καθώς προετοιμαζόσουν. Πώς ήταν αυτό;

"Είναι ένας ενδιαφέρων χώρος στον οποίο μπορείς να φανταστείς τον εαυτό σου να μένει εκεί για 7 χρόνια. Αν ήταν μια βδομάδα υποθέτεις εύκολα πως θα υπήρχε μια συνεχής ένταση αλλά μετά από 7 χρόνια συμβαίνουν κάποια ενδιαφέροντα πράγματα όπου ο εγκέφαλος κατά κάποιο τρόπο μαθαίνει να κλείνει την αντίληψη κάποιων πραγμάτων ώστε να μπορέσει να επιβιώσει. Διότι το σώμα θέλει απλά να επιβιώσει, θέλει να βρει το καλό σε οτιδήποτε έχει μπροστά του.

Οπότε ναι, πέρασα κάποιο χρόνο, κοντά ένα μήνα, στο σπίτι μόνη μου. Διάβασα πολύ, και επίσης είχα κάποιους φίλους που πήγαιναν σε αυτές τις σιωπηλές αποδράσεις, όπου δεν επιτρέπεται ούτε η οπτική επαφή επειδή θεωρείται μορφή επικοινωνίας. Και πολλοί από αυτούς δεν κατάφεραν να αντέξουν μέχρι τέλους. Άντεξαν τρεις μέρες. Οπότε ήθελα να δω τι θα συνέβαινε και κάποια πολύ ενδιαφέροντα πράγματα συνέβησαν καθώς το έκανα αυτό.

Πολλές παλιές μνήμες ήρθαν ξανά στην επιφάνεια. Θυμήθηκα πολλά πράγματα από την παιδική μου ηλικία που είχα ξεχάσει. Και ένα συγκεκριμένο πράγμα που θυμήθηκα ήταν ότι, γεννήθηκα στο Σακραμένο και μετακόμισα στο Λος Άντζελες με τη μαμά και τη μικρή μου αδερφή, τότε ήμουν 7 κι εκείνη 3 ή 4, και μετακομίσαμε σε ένα μικρό στούντιο διαμέρισμα που ήταν λίγο μεγαλύτερο από το Δωμάτιο και είχαμε και μια πόρτα για την τουαλέτα για να υπάρχει διαχωρισμός. Αλλά το κρεβάτι ας πούμε έβγαινε από τον τοίχο. Ήταν ένα ‘δωμάτιο’. Και είχα μόλις δυο ζευγάρια τζην παντελόνια και δυο μπλουζάκια και ένα ζευγάρι παπούτσια. Η αδερφή μου το ίδιο. Η μαμά το ίδιο. Και είχαμε μια χούφτα παιχνίδια, όχι περισσότερα. Η μητέρα μου δε μπορούσε να καν να πληρώσει για happy meals εκείνο τον καιρό. Και θυμάμαι εκείνη την εποχή ως μια από τις σπουδαιότερες στιγμές της ζωής μου. Ήμουν τόσο χαρούμενη. Η μητέρα μου έχει αυτή την εκπληκτική φαντασία και γέμισε με τόση ζωή εκείνο το μικσό χώρο που ποτέ δεν ένιωσα πως κάτι έλειπε. Δεν συνειδητοποιούσα καν ότι δεν είχαμε τίποτα.

Και μετά υπήρχε μια άλλη στιγμή που επίσης θυμήθηκα σε αυτή την ησυχία που πραγματικά έμεινε μαζί μου και με συγκίνησε πολύ. Και οι τρεις μας κοιμόμασταν στο ίδιο κρεβάτι που έβγαινε από τον τοίχο και θυμάμαι να ξυπνάω στη μέση της νύχτας με τη μαμά να έχει τα χέρια στο στόμα της και να προσπαθεί να κάνει ησυχία ενώ έκλαιγε εκτός ελέγχου - έτρεμε, έκλαιγε - και δεν ήξερα γιατί, και θυμάμαι να σκέφτομαι, “είναι σαν εμένα όταν μου παίρνουν τα παιχνίδια”. Και δεν συνειδητοποίησα μέχρι πολλά χρόνια αργότερα ότι ο πατέρας μου είχε ζητήσεις διαζύγιο και γι’αυτό είχαμε μετακομίσει στο Λος Άντζελες και το αντιμετώπιζε όλο αυτό τελείως μόνη. Αλλά είχαμε δημιουργήσει έναν φανταστικό κόσμο στο μυαλό μας με την αδερφή μου.

Κάποιες φορές δεν καταλαβαίνεις απόλυτα τι είναι αυτό που σε τραβάει σε ένα πρότζεκτ μέχρι να εμβαθύνεις πολύ σε αυτό. Και για μένα -και ανατριχιάζω και μόνο που μιλάω για αυτό- ήταν εν τέλει ένα τεράστιο μέρος της ζωής μου και κάτι τόσο χειροπιαστώ αυτό που έφερα σε αυτή την ταινία".

Μίλησες με τον Λένι για το πώς θα δενόσουν με τον Τζέικομπ; Επειδή ήταν σημαντικό να έχετε ήδη μια χημεία από τη στιγμή που θα αρχίζατε γυρίσματα.

"Δεν μιλήσαμε, όχι. Νομίζω όλοι οι ενήλικες είχαν αυτή την κατανόηση πως ο βασικός πυρήνας της ταινίας ήταν η αγάπη ανάμεσα στη μητέρα και τον γιο και πως αυτό θα ήταν που θα έσπρωχνε μπροστά την ιστορία και θα την έκανε να κινείται και να είναι πιστευτή. Αλλά το πώς θα έβγαινε αυτό ανάμεσα σε εμένα και τον Τζέικομπ δεν ήταν κάτι που σχεδιάσαμε επειδή αυτό δεν γίνεται. Είναι ένα φυσικό πράγμα που συμβαίνει όταν γνωρίζεις έναν άνθρωπο, με κάποιος τα βρίσκεις και με κάποιους όχι. Ο Τζέικομπ ήταν 7 όταν τον γνώρισα και δε θα ήταν σωστό να με επιβάλλουν πάνω του. Έπρεπε πάντοτε να είναι δική του επιλογή, δική του απόφαση, δικοί του όροι.

Το μόνο πράγμα που είπαμε είναι πως θα κάναμε ένα γεύμα που θα ήμουν εγώ, εκείνος, η μητέρα του, ο Λένι και οι παραγωγοί και θα ήταν κάτι περισσότερο ομαδικό, ώστε να μην υπάρχει αυτή η αίσθηση της τρομακτικής ένας εναντίον ενός πρώτης συνάντησης. Αυτό επέτρεψε στον Τζέικομπ να αλληλεπιδράσει μαζί μου αλλά και ταυτόχρονα να μιλά και με άλλους ώστε να μην είναι όλο αυτό πάνω σε εμάς. Έτσι ξεκίνησαν όλα.

Μετά ήταν καταστάσεις όπως όταν ο καλλιτεχνικός διευθυντής είχε όλα αυτά τα πράγματα για πέταμα και διάφορα εργαλεία μες στο δωμάτιο, οπότε καθόμασταν και φτιάχναμε τα παιχνίδια στο δωμάτιο. Ήταν τέτοια πράγματα. Που καθόμασταν και παίζαμε σιωπηλά και κάθε λίγο μπορεί να μιλάγαμε και να συνδεόμασταν ο ένας με τον άλλον και χρησιμοποιούσαμε μαζί τη φαντασία μας. Και αυτό έγινε ο τρόπος με τον οποίο σταδιακά αρχίσαμε να γνωρίζουμε πραγματικά ο ένας τον άλλον, με έναν τρόπο που δεν έμοιαζε βεβιασμένος ή χειραγωγίσιμος".

Πέρασες καλά κάνοντας την ταινία;

"Ναι, ήταν πολλή δύσκολη δουλειά αλλά είναι ο ορισμός του αποτελέσματος αγάπης".

Και η Emma Donoghue ήταν στα γυρίσματα, σε βοήθησε αυτό;

"Ναι. Έχει τόση σοφία και τόση αγάπη και με υποστήριζε με την παρουσία της. Όσο γυρίζαμε δε μου είπε ποτέ ότι πρέπει να κάνω κάτι. Η Μητέρα δεν έπρεπε ποτέ να είναι κάτι συγκεκριμένο για αυτήν. Ποτέ δε μου είπε να το κάνω με έναν συγκεκριμένο τρόπο ή ότι το βιβλίο το λέει έτσι ή ότι οραματίζεται τη Μητέρα αλλιώς. Έκανα οντισιόν, νομίζω είδε την οντισιόν μου και συμφώνησε με τον Λένι, οπότε από τη στιγμή που άρχισα να δουλεύω στην ταινία με άφησε να ανακαλύψω τη Μητέρα με τους δικούς μου όρους".

Άρχισες να παίζεις σε πολύ μικρή ηλικία.

"Ναι, ήμουν 7".

Από πού ήρθε αυτό;

"Δεν ξέρω. Θυμάσαι τι έκανες εσύ όταν ήσουν 7; (γελάει). Ούτε εγώ! Δεν ξέρω. Δεν υπάρχει κανείς στην οικογένειά μου στη βιομηχανία διασκέδασης οπότε δεν έχω ιδέα. Αλλά είναι δώρο όταν ξέρεις τι θέλεις να κάνεις στη ζωή σου".

Είχες περάσει δυσκολίες ως νεαρή ηθοποιός. Έκανε αυτό πιο γλυκιά την επιτυχία, όταν ήρθε;

"Δεν χρειάζεται πια να κάνω οντισιόν κάθε μέρα και δε χρειάζεται να ξοδεύω κάθε ώρα κάθε μέρας απομνημονεύοντας ατάκες και οδηγώντας από το ένα μέρος της πόλης στο άλλο προσπαθώντας να εκφραστώ σε κάποιον άνθρωπο που δε με ξέρει. Πρέπει να βάλεις τόση πολλή δουλειά σε μια οντισιόν, πρέπει να είσαι πάνω από 100%. Πρέπει υπό μία έννοια να διαβάζεις μυαλά. Είναι πολύ συγκεκριμένη δεξιότητα. Συνέβη λοιπόν κάτι ενδιαφέρον όταν βγήκε το “Short Term 12” και άρεσε τόσο, γιατί μειώθηκε δραματικά ο χρόνος που ξόδευα στις οντισιόν.

Τότε ένιωσα μια αίσθηση απόλυτης ελευθερίας επειδή αντί να χρειάζεται να κάνω οντισιόν για τρία πράγματα σε μια μέρα και να δίνω τα πάντα σε αυτό, μπορούσα να εστιάσω περισσότερο σε μία, και δεν έμπαινα ποια σε ένα δωμάτιο όπου κάποιος έλεγε “ποια είσαι;”. Έμπαινα μέσα και έκαναν όλοι “Έχω δει αυτή την ταινία, ξέρω τι μπορείς να κάνεις, ας δούμε αν μπορούμε να δουλέψουμε μαζί.” Αυτό αλλάζει κάπως τη συζήτηση. Όπως και νά’χει, θα ομολογήσω ότι 10 χρόνια χιλιάδων και χιλιάδων “Όχι” δε θα τα άλλαζα για τίποτα".

Γιατί; Σε έκαναν την ηθοποιό που είσαι σήμερα;

"Φυσικά. Όλα αυτά τα “Όχι” είναι στην πραγματικότητα “Ναι” σε κάτι άλλο. Απλά δεν ξέρεις ακόμα σε τι. Είναι πολύ δύσκολο να εμπιστευτείς αυτό το πράγμα και να ακολουθήσεις το μονοπάτι σου, αλλά αυτό είναι. Και δε θα μπορούσα να έχω κάνει το “Short Term 12” αν δεν είχα βιώσει πόνο και θλίψη και απώλεια στη δική μου ζωή. Είναι η δική μου πλούσια εμπειρία ζωής που μου επιτρέπει να παίξω έναν περίπλοκο χαρακτήρα σαν την μητέρα στο “Room”. Αν ήταν πάντα εύκολο για μένα δε θα ήταν αληθινή ανθρώπινη εμπειρία. Γιατί δεν πάνε έτσι αυτά τα πράγματα. Οπότε όσο πολύ κι αν χρειάστηκε, ήταν η τέλεια χρονική απόσταση".

Με τη μουσική σου τι συμβαίνει;

"Πάντα γράφω πράγματα".

Γράφεις και σε άλλες μορφές επίσης; Έχεις κάποιο ημερολόγιο;

"Ναι, όλα αυτά. Γράφω ημερολόγιο κάθε μέρα, και γράφω πάντα τραγούδια. Πολύ συχνά γράφω μικρά τραγούδια για να θυμίζω στον εαυτό μου πράγματα. Ας πούμε έχω συγκεκριμένα τραγούδια που είναι τα μικρά μου σημεία αναφοράς αν νιώθω άσχημα ή αν θέλω να θυμηθώ ξανά ένα μάθημα που έχω ήδη μάθει, διότι ένα από τα πιο ενοχλητικά στοιχεία της δικής μου ανθρώπινης εμπειρίας είναι ότι πρέπει να ξαναμαθαίνω ένα μάθημα ξανά και ξανά. Στο τέλος καταλήγω να φτιάχνω μικρά jingles για συγκεκριμένα πράγματα και ξαφνικά είμαι “α, το ήξερα ήδη αυτό”. Προσπαθώ να παραμένω πάντα δημιουργική, δεν πρέπει ποτέ να το φοβάσαι αυτό. Αν είσαι πάντα περίεργος και πάντα δημιουργείς κάτι, τότε δεν είναι πια κάτι που φοβάσαι, είναι απλά ο τρόπος που κυλάει η ζωή σου".

*Η Μπρι Λάρσον πρωταγωνιστεί στο “Δωμάτιο” (“Room”) που κυκλοφορεί στις αίθουσες στις 4 Φεβρουαρίου. Το Όσκαρ Α’ Γυναικείου Ρόλου θα της απονεμηθεί στις 28 Φεβρουαρίου.

ADVERTISING
  • top stories
  • BEST OF NETWORK

ΣΙΝΕΜΑ