‘Captain America: Civil War’: Το ποστ με τα spoilers

Είδαμε όλοι το νέο επεισόδιο του Marvel Universe; Ελάτε να το σχολιάσουμε.

Πρώτα κάποιες γενικές παρατηρήσεις πάνω στην ταινία, και μετά τα spoilers με bullet points.

Είναι εκπληκτικό αυτό που συμβαίνει με τη Marvel. Παρακολουθώντας αυτή την ταινία ένιωθα σε στιγμές πως ζούσα κάτι όχι ακριβώς αληθινό και σίγουρα θαυμαστό. Έχεις μπροστά σου μια εταιρεία που με έναν τρόπο (που θα εξερευνάται και θα αναλύεται για δεκαετίες) έχει καταφέρει να μπορεί αυτή τη στιγμή να πετάει όλα τα παιχνίδια της στην οθόνη και να μην αγχώνεται καν για το αύριο- σε αντίθεση με όλα τα άλλα στούντιο και τους υπερφιλόδοξους προγραμματισμούς σε βάθος ετών, η Marvel είναι το μόνο στούντιο που έχει βάση στο μακροπρόθεσμο πλάνο του.

Χαριτωμένο κάπως αυτό το τελευταίο κιόλας, γιατί το όλο οικοδόμημα της Marvel έχει χτιστεί ακριβώς πάνω σε αυτή τη διαρκή προσμονή του αύριο, του ‘τι θα γίνει μετά’ του κοινού, όμως σε όρους αυστηρά οικονομικούς, όρους βιομηχανίας, η Marvel αυτή τη στιγμή μοιάζει εξασφαλισμένη. Μοιάζει αδύνατο να κάνει λάθος. Φυσικά θα το κάνει, φυσικά κάποια στιγμή αυτό θα σταματήσει, αλλά αυτή τη στιγμή που μιλάμε, μοιάζει τόσο απόλυτα σίγουρη και άνετη σε αυτό που κάνει, που νιώθεις ότι είναι ένα μάτσο πιτσιρικάδες που παίζουν με τα παιχνίδια τους και, με κάποιο τρόπο, το παγκόσμιο κοινό έχει αποφασίσει πως θα πληρώνει για αυτό για όσο καιρό το παιχνίδι κρατήσει.

Είναι κάπως μαγικό.

Τα περί άνεσης και σιγουριάς τα λέω τώρα γιατί αυτή είναι νομίζω ακριβώς η στιγμή στην εξέλιξη του Marvel Universe που η εταιρεία βρίσκει την απολύτως ακριβή και 100% της ταχύτητα. Το ‘Civil War’ δεν είναι μια ταινία που θα ήταν δυνατόν να υπάρξει πριν μερικά χρόνια, είναι πραγματικά ένα μεσαίο τεύχος μεγάλου υπερηρωικού crossover. Η Marvel το ξέρει και το εκτελεί με τόση σιγουριά που μοιάζει πραγματικά άτρωτη.

Η ταινία ξεκινά με τους New Avengers που συστήθηκαν στο τέλος του ‘Age of Ultron’ εν δράσει. Υπονοείται πως έχουν ήδη εκτελέσει μπόλικες αποστολές μαζί γιατί ρολάρουν πολύ άνετα, αλλά φυσικά στην πορεία κάτι πάει κατά διαόλου κι αυτό ανοίγει τον ασκό του αιόλου. Η κυβέρνηση φέρνει στους Avengers ένα ψήφισμα του ΟΗΕ σύμφωνα με το οποίο η ομάδα περνά στον έλεγχο της παγκόσμιας ένωσης αντί να συνεχίσουν να ενεργούν όπως και όποτε επιθυμούν. Αυτή η πρόταση δημιουργεί σχίσμα στην ομάδα ανάμεσα στον Κάπτεν Αμέρικα και τον Iron Man, και σίγουρα η εμπλοκή του Μπάκι (του παλιού κολλητού του Στιβ Ρότζερς από τον πόλεμο που τώρα είναι on / off again πράκτορας / πολεμική μηχανή) δε βοηθά την κατάσταση.

Η ομάδα χωρίζεται στα δύο. Κακός υπάρχει αλλά ο αληθινός εχθρός είναι οι αντικρουόμενες κοσμοθεωρίες, οι εγωισμοί και οι εμμονές των πρώην συναδέλφων που έρχονται σε ευθεία σύγκρουση.

Για να συμβεί αυτή η ταινία λοιπόν, πρέπει να θεωρείται δεδομένο πως ο casual θεατής διαθέτει μια έστω βασική γνώση της ύπαρξης και της ιστορίας μιας ντουζίνας χαρακτήρων, οι μισοί εκ των οποίων δεν είχαν καν εμφανιστεί σε προηγούμενα ‘Captain America’. Και θα πρέπει ο ίδιος θεατής να είναι αρκετά πια εκπαιδευμένος ώστε να καταλαβαίνει πως μετά τους τίτλους τέλους ακολουθεί κάτι πολύ σημαντικότερο από 1-2 teaser σκηνές: Ακολουθεί μια ολόκληρη σειρά από ταινίες που θα έχουν ως σημείο εκκίνησης ετούτη εδώ.

Η Marvel έχει πλέον αρκετή αυτοπεποίθηση ώστε να μπορεί λοιπόν να ρίξει μια τέτοια ταινία στις αίθουσες, ένα υπερ-crossover διαφορετικών χαρακτήρων και franchises που ουσιαστικά αποτελεί το υπερμεγέθες προοίμιο μιας τεράστιας μάχης, και ταυτόχρονα το στρώσιμο της πλοκής για την επόμενη τριετία Marvel ταινιών. Και οι σκηνοθέτες Άντονι και Τζο Ρούσο (του εκπληκτικού ‘Captain America: Winter Soldier’ και των επερχόμενων τρίτων και τέταρτων ‘Avengers’) ξέρουν ακριβώς τι να κάνουν ώστε να υπηρετήσουν αυτές τις ιδέες κι αυτές τις ανάγκες.

Όμως η δημιουργική φιλοδοξία εξαντλείται στο να προετοιμάζεται ικανοποιητικά το έδαφος για τη συνέχεια, το οποίο είναι κρίμα. Οι ιδέες είναι μη-ιδέες, υπό την έννοια πως όλα αυτά έχουν συμβεί και θα συμβούν ξανά και σε γενικές γραμμές ξέρουμε ακριβώς πώς θα κυλήσει η ταινία. Δεν προβοκάρει καν ιδιαίτερα: Η πολιτική διάσταση έστω και του ομώνυμου κόμικ του Μαρκ Μίλαρ παρουσιάζεται ως περίληψη, κρατώντας ουσιαστικά μόνο την κεντρική ιδέα του ότι σε ένα φορτισμένο κλίμα, οι ήρωες χωρίζονται στα δύο. Οι λόγοι καταλήγουν να μην είναι τελικά καν ιδεολογικοί, αλλά περισσότερο προσωπικοί και εμμονικοί.

Το φοβερό της υπόθεσης είναι ότι δεν υπάρχει απολύτως τίποτα στην ταινία που να μην λειτουργεί σωστά, απλά τα προαναφερθέντα δεν την ενδιαφέρουν. Ακούγεται οξύμωρο, αλλά σε αυτό το σημείο βρισκόμαστε με τη Marvel το 2016. Είναι ένα στούντιο που παίζει μόνο του στο γήπεδο, ένα δικό του παιχνίδι, με δικούς του κανόνες, και φυσικά κερδίζει.

Πάμε για spoilers και συγκεκριμένα σχόλια:

*Μέσα στην όλη υπερπληθώρα χαρακτήρων είναι εύκολο να χαθεί ο ιστός της ιστορίας του συγκεκριμένου αυτού franchise, δηλαδή του Κάπτεν Αμέρικα, το οποίο είναι κρίμα γιατί νομίζω είναι το καλύτερο από όλα τα μεμονωμένα της Marvel. Ακολουθεί μέσα από αυτές τις τρεις ταινίες την εξέλιξη ενός ανθρώπου από αδύναμο σε παντοδύναμο κι από αφελή στρατιώτη, υπάκουο στο σύστημα, σε περιθωριακό αμφισβητία και ανυπάκουο επαναστάτη. Και το κάνει αυτό διαγράφοντας τις παράλληλες ιστορίες του Στιβ Ρότζερς και του Μπάκι.

Υπό αυτή την έννοια είναι κρίμα που αυτή η ταινία, από όλες τις ταινίες, θα έπρεπε να είναι τόσο πολύ ‘Avengers’, γιατί χάνεται η ουσία της ιστορίας του franchise. Ήθελα να είναι περισσότερο για αυτούς τους δύο, αυτό έκανε εν πολλοίς τόσο καλό το ‘Winter Soldier’. Εδώ το κέντρο βάρους μετατοπίζεται πολύ άτσαλα με την εισβολή του Τόνι Σταρκ στο franchise.

*Βάσει του προηγούμενου, μου άρεσε πάρα πολύ που η κορύφωση της ταινίας δεν ήρθε με μια ακόμα θορυβώδη τρίτη πράξη όπου τα πάντα γκρεμίζονται και οι πάντες παίζουν ξύλο με τα πάντα (όπως συνέβαινε σχεδόν σε κάθε Marvel ταινία ως τώρα), αλλά αντιθέτως η τελική μάχη ήταν μια σχετικά χαμηλότερων τόνων αλλά σαφώς μεγαλύτερης προσωπικής έντασης μάχης των τριών κεντρικών προσώπων της όλης ιστορίας. Κάπου, μακριά από τον κόσμο, ο Στιβ, ο Τόνι κι ο Μπάκι μάχονται μέχρι τελικής εξάντλησης επειδή “σκότωσες τη μαμά μου”. Στηρίζω.

*Οι τελευταίες ξυλιές ανάμεσα στον Τόνι και τον Στιβ έμοιαζαν πολύ σκληρές, σαν ένα φιλικό diss που ξέφυγε και ξαφνικά οι κακίες που ανταλλάζονται είναι σκληρές, προσβλητικές. Οι ‘versus’ μάχες σπάνια έχουν ιδιαίτερη βαρύτητα γιατί δεν πολυπιστεύεις ότι την πιστεύουν την έχθρα τους (πχ το μεγάλο μπούγιο του αεροδρομίου σε αυτή την ταινία ήταν απλά για το χαβαλέ, δεν υπήρξε ποτέ αληθινό νοιάξιμο για το τι θα γίνει) όμως σε αυτές τις τελευταίες στιγμές η έχθρα έγινε πικρή. “Ο πατέρας μου έφτιαξε αυτή την ασπίδα”. *shield drop*. Άψογο.

*Οπότε κρίμα που η ίδια η ταινία υποσκάπτει την δραματική της αυτή κορύφωση αποσυμπιέζοντας την ένταση ΣΤΗΝ ΕΠΟΜΕΝΗ ΣΚΗΝΗ. Δηλαδή έπρεπε να του στείλει το “εγώ να ξέρεις είμαι ακόμα φίλος σου” γραμματάκι με το τηλέφωνο μέσα; Δεν έχουμε που δεν έχουμε αληθινή αγωνία, πρέπει να είναι τόσο εύκολα όλα;

*Συνεχίζω με μάχες. Η μεγάλη μάχη του αεροδρομίου ήταν πολύ διασκεδαστικά γραμμένη, εύγε στους σεναριογράφους Μάρκους και ΜακΦίλι. Αγαπημένο σημείο μακράν η γιγάντωση του Ant-Man και όλα τα αστεία που ξεζούμισαν από αυτό. Πιο προβληματικό σημείο: Ο Vision. Είναι εμφανές ότι παραείναι ισχυρός για μια τέτοια ομαδική μάχη, οι σεναριογράφοι δεν είχαν τι να τον κάνουν, οπότε απλά σε όλη τη διάρκεια βασικά αράζει και πλέκει ή, πιθανώς, χαζεύει τη Γουάντα. Απλά στο τέλος ξυπνάει και ρίχνει (με καθυστέρηση) ένα πύργο. Ουάο, ευχαριστούμε για τη συνεισφορά, πανίσχυρη οντότητα που άραζες δέκα λεπτά.

*Βέβαια μη γελιόμαστε, η ομάδα του Κάπτεν θα το κέρδιζε αυτό. Η Γουάντα μπορεί να τους σβήσει όλους από την ύπαρξη αν θυμώσει αρκετά, άσχετα που εδώ τη βλέπαμε κυρίως να παίζει με τα χρώματα.

*Παρένθεση, μια που το ανέφερα. Η σκηνή στην έπαυλη που δραπετεύει η Γουάντα, φοβερή και φοβερά creepy. Τι έκανε στον Vision, σοβαρά. Ανησύχησα για τον τυπάκο.

*Αγαπημένη σκηνή της ταινίας, για να μείνουμε λίγο στο ίδιο θέμα, ο Vision να μαγειρεύει πάπρικα για τη Γουάντα. Δεν ξέρω με ποια ομάδα ήσασταν σε αυτή την ταινία, αλλά όταν τα φτιάξουν αυτοί οι δύο η σοφή επιλογή θα είναι όποια ομάδα τους έχει μαζί.

*Συνεχίζω με χαρακτήρες: SPIDER-MAN! Ο πιτσιρικάς Σπάιντι του Τομ Χόλαντ ήταν ο καλύτερος Σπάιντερ-Μαν του σινεμά ήδη από τα πρώτα του 10”. Κομπάζει όταν πρέπει, είναι σίγουρος όταν πρέπει, τον πιάνει απολαυστική ακατάσχετη λογοδιάρροια την ώρα της μάχης, ξεκινάει να πει το όριζιν στόρι του αλλά ο Τόνι τον διακόπτει στις τρεις λέξεις, έχει θεία Μέι την Μαρίσα Τομέι. Δεν υπήρχε απολύτως τίποτα στο κομμάτι του Σπάιντερμαν που να μη μου άρεσε. Ακόμα και το ότι έχει στριμωχτεί εκεί μέσα τόσο απροκάλυπτα σαν preview για τη συνέχεια, ούτε αυτό με χάλασε. Δε βλέπω την ώρα για το ‘Spider-Man: Homecoming’, την Τζον Χιουζ ταινία Σπάιντερμαν που όλοι μας αξίζουμε.

*Μου άρεσε και ο Black Panther. Ό,τι ομάδα κι αν ήσουν μπαίνοντας στο σινεμά (Κάπτεν Αμέρικα ή Iron Man δηλαδή), υπάρχει σοβαρή πιθανότητα να βγήκες Team Black Panther από μέσα. Ο Τσάντγουικ Μπόζμαν αβίαστα καλός στο ρόλο, το ντιζάιν πολύ κουλ, το στήσιμο του χαρακτήρα στιβαρό (και περιέργως ταιριαστό που σταμάτησε εκείνος τον κακό), και φυσικά εννοείται η σόλο ταινία του σε σκηνοθεσία του αδερφού μου του Ράιαν Κούγκλερ αναμένεται φοβερή.

*Επιστρέφοντας για δυο λεπτά στη σύνθεση των ομάδων. Συμφωνούμε / διαφωνούμε; Σε γενικές γραμμές είμαι ΟΚ με το πώς χωρίστηκαν, ακόμα και οι πιο εξωτερικές και cameo προσθήκες έβγαζαν νόημα (ο Ant-Man φυσικά και θα ήταν Κάπτεν Αμέρικα, ο Σπάιντερμαν λογικό να θαυμάζει τόσο τον Σταρκ, και ο Χώκαϊ, αχμ, δεν ξέρω, sure), και είμαι ΟΚ ακόμα και με τις πιο πολυσύνθετες θέσεις του Pather και της Widow. Αλλά ο Vision με τους κυβερνητικούς; Πιο πολύ θα μου ταίριαζε ένα ‘ναι λοιπόν εγώ θα βοηθήσω αν με θέλετε σε κάτι αλλά γενικά το δίλημμά σας μου είναι αδιάφορο’.

*Μιλώντας για Σπάιντερμαν και Σταρκ, οπότε για να καταλάβω, ο Σταρκ βασικά πήγε και σήκωσε ένα 14χρονο παιδί, το ταξίδεψε στη Γερμανία απλά για να παίξει ξύλο σε ένα παρατημένο αεροδρόμιο και το γύρισε πίσω. Καλοδουλεμένο.

*Μου έκανε μεγάλη εντύπωση η εμφάνιση εδώ του Στρατηγού Ρος του Γουίλιαμ Χερτ. Το ‘Incredible Hulk’ είναι η μόνη ημι-canon ταινία του Marvel Universe, υπό την έννοια πως ποτέ δεν αναφερόμαστε σε γεγονότα από εκεί και ποτέ δεν εμφανίζονται άλλοι χαρακτήρες από αυτή και μέχρι κι ο ηθοποιός είναι άλλος, περισσότερο δηλαδή μια ταινία που απλά συμφωνούμε να ψιλο-αγνοούμε γιατί έγινε και τι να κάνουμε τώρα, πάμε παρακάτω. Μέχρι τώρα όλα αυτά, γιατί η επανεμφάνιση του Ρος και αυτού του ηθοποιού υπενθυμίζει την ύπαρξη εκείνης της ταινίας ως μέρος του MU. Και, εικάζω, μας τον επανασυστήνει για τη συνέχεια.

*Ο ίδιος ο Χαλκ έλειπε από την ταινία, έχοντας αποχωρήσει θλιμμένος στο τέλος του ‘Age of Ultron’ αλλά δεν πειράζει: Θα επανεμφανιστεί στο ‘Thor: Ragnarok’ το οποίο είναι άνετα και μακράν το πιο αναμενόμενό μου Marvel Universe φιλμ της 3ης φάσης. Έχει Χαλκ και Θωρ που μαζί είναι απλά θησαυρός. Έχει Χαλκ, επαναλαμβάνω, δηλαδή Μαρκ Ράφαλο, οπότε αυτομάτως στηρίζω. Έχει Κέιτ Μπλάνσετ. Έχει πάλι Λόκι. Έχει Τέσα Τόμσον του ‘Creed’. Δεν έχει Νάταλι Πόρτμαν (που απλά δεν ψηνόταν στο σίκουελ). Το γυρίζει ο Τάικα Γουϊτίτι του φοβερού ‘What We Do in the Shadows’. Μυρίζει εντελώς κοσμική φάση. Γενικά μπορώ να έχω αυτή την ταινία τώρα;

*Άλλες παρουσίες: Πέθανα με το cameo του Τζιμ Ρας, δηλαδή του Ντιν από το ‘Community’. Θυμίζω πως στο ‘Winter Soldier’ είχαμε δει τον Άμπεντ. Αναρωτιέμαι στα ‘Avengers’ των αδερφών Ρούσο (που ήταν οι βασικοί σκηνοθέτες του ‘Community’) ποιον άλλο χαρακτήρα θα επιστρατεύσουν. Στηρίζω Μπρίτα.

*Ο Marvel Χαραμισμένος Ηθοποιός Του 2016 (ΤΜ) είναι ο Ντάνιελ Μπρουλ στο ρόλο του Ζίμο. Άμα είναι να μην υπάρχει κακός στην ταινία, ε, ας μην υπάρχει ρε παιδιά.

*Μιλήσαμε παραπάνω για αυτοπεποίθηση και φιλοδοξία, οπότε ας επεκταθώ λίγο σε αυτό. Αυτή η αυτοπεποίθηση που έχει αποκτήσει η Marvel σημαίνει πως το τελικό αποτέλεσμα μοιάζει πιο σίγουρο, πιο άρτιο από σχεδόν όλες τις περασμένες ταινίες της αλλά, ταυτόχρονα, και λιγότερο φιλόδοξο. Για να το πω αλλιώς, είναι μια διασκεδαστική (και σαφέστατα αξιοσημείωτη) ταινία που όμως δεν προσπαθεί ιδιαίτερα να σημαίνει κάτι ή να αφήσει κάποιο στίγμα. Οι ταινίες της πρώτης Φάσης ήταν όλες τελείως διαφορετικές μεταξύ τους και το πείραμα Marvel πέτυχε γιατί δοκιμάστηκαν πολλά πράγματα και δεν υπήρχε ποτέ η αίσθηση μοτονίας και επανάληψης.

Στη δεύτερη Φάση μπορεί όλες οι ταινίες να πάταγαν πλέον πάνω στο ακριβώς ίδιο καρμπόν σκελετό αλλά υπήρχε συχνά μεγάλη φιλοδοξία στο περιεχόμενό τους: To ‘Iron Man 3’ ήταν μια αξιέπαινη ιστορία προσωπικής αμφισβήτησης και εξερεύνησης, το ‘Guardians of the Galaxy’ έφερε μια vintage ανάλαφρη διάσταση του fun, το ‘Captain America: Winter Soldier’ ήταν η πρώτη (και μοναδική ως σήμερα) ταινία της Marvel με αληθινά πολιτικές διαθέσεις, ένα κατασκοπικό θρίλερ για τον κρυφό ψυχρό πόλεμο της μετά-9/11 εποχής, το ‘Age of Ultron’ ήταν μια απρόσμενα εσωτερική εξερεύνηση του πόνου και της φρίκης της εξέλιξης. (Το ‘Thor: Dark World’ επίσης υπήρξε, λένε φήμες.) Καθένας γουστάρει αυτές τις ταινίες περισσότερο ή λιγότερο, αλλά όλες ήθελαν πάρα πολύ να είναι κάτι.

Το ‘Civil War’ ευστοχεί στα πάντα αλλά δεν είμαι απόλυτα σίγουρος αν στόχευσε κάτι.

*ΟΚ, το ξανασκέφτηκα. Καλύτερη σκηνή της ταινίας: Ο Κάπτεν Αμέρικα να κρατάει με τα χέρια του ένα ελικόπτερο από το να απογειωθεί. Για λίγο δεν σηκώθηκα όρθιος να αρχίσω να χειροκροτάω.

*Εννοείται #TeamCap από την αρχή ως το τέλος, μην ακούσω καμιά τρέλα.

ADVERTISING
  • top stories

ΣΙΝΕΜΑ