<img height="1" width="1" style="display:none" src="https://www.facebook.com/tr?id=625554890944361&ev=PageView&noscript=1" />

Όταν ο Jesse Owens έτρεχε ενάντια στον Χίτλερ

Το ‘Race’ φέρνει στη μεγάλη οθόνη μια από τις μεγαλύτερες αθλητικές ιστορίες όλων των εποχών. Πόσο καλά το κάνει;

“Να πας εκεί και να ξεκωλώσεις τον Χίτλερ”. Ok, η αυθεντική ατάκα ήταν “Go there and stick it up Hitler’s ass”, αλλά ο ελληνικός υπότιτλος αρμόζει καλύτερα σε αυτό που έκανε ο δρομέας Jesse Owens στους διαβόητους Ολυμπιακούς του Βερολίνου το 1936.

 

Το ‘Race’ κλείνει συνομωτικά το μάτι με τον δίσημο τίτλο του και διεκπαιραιώνει αυτό που υπόσχεται. Θίγει τα φυλετικά ζητήματα που είχαν προκύψει σε μία Γερμανία που προετοιμαζόταν με σταθερά βήματα για τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, αλλά παρουσιάζει και τη χωρισμένη Αμερική του Jim Crow που ήθελε τους μαύρους πολίτες να κάθονται στο πίσω μέρος του λεωφορείου. Ακόμα κι αν πρόκειται για τον πιο πολλά υποσχόμενο αθλητή στη χώρα. Πριν περάσουμε όμως στον επίπεδο τρόπο που αντιμετωπίζει και τα δύο θέματα η ταινία, ας πούμε πρώτα δύο λόγια για μία ιστορία που δεν πιάνει συχνά το Χόλυγουντ.

 

Ο Jesse Owens, γιος πρώην σκλάβων, είναι ο πρώτος από την οικογένειά του που πάει κολλέγιο και σίγουρα ο πρώτος μη λευκός από την περιοχή του που πάει καρφωτός για να σπάσει ό,τι ρεκόρ υπήρχε στον στίβο μέχρι εκείνη τη στιγμή. Τα ρεκόρ σπάνε εύκολα, αλλά τα μετάλλια μένουν τον ενημερώνει σύντομα ο προπονητής του, και έτσι ο στόχος τους γίνονται οι Ολυμπιακοί της επόμενης χρονιάς. Οι Αγώνες αυτοί όμως γίνονται με φόντο σβάστικες, φυλακίσεις Εβραίων και τον Χίτλερ να ποντάρει στην υπεροχή της Αρείας φυλής του στα μετάλλια, οπότε το αν θα πρέπει ή όχι η Αμερική να συμμετάσχει σε ένα γεγονός που έχει σχέση με τα αθλητικά ιδεώδη όσο και η μαγιονέζα μ’ ένα hot dog είναι φλέγον.

Το σενάριο παρουσιάζει ισότιμα και τις δύο πλευρές του νομίσματος, αλλά ο νεαρός αθλητής αποφασίζει να τρέξει, όχι μόνο “για την Αμερική ρε γαμώτο” αλλά και γιατί δεν έχει καμία όρεξη να ακολουθεί πλέον τα πρέπει των άλλων. Η έκβαση είναι προβλέψιμη, αλλά ο αγώνας που έκανε ο Owens και η υποστηρικτική του ομάδα εκτός σταδίου ίσως δεν είναι και τόσο ευρέως γνωστή. Το καλό νέο είναι ότι το ‘Race’ αναλαμβάνει τη δουλειά της ενημέρωσης με επιτυχία. Το κακό είναι ότι δεν ξεφεύγει καθόλου από τα πλαίσιά της, παρά την τίμια προσπάθεια των ηθοποιών.

 

Ο Stephan James αποφοίτησε έγκαιρα από το εφηβικό show ‘Degrassi: The Next Generation’ και αντικατέστησε τον John Boyega που προτίμησε να παίξει στο νέο Star Wars. Ποιος ήταν ο πιο τυχερός είναι σχετικά προφανές, αλλά ο James δε δυσκολεύεται καθόλου να σηκώσει στους ώμους του την ταινία. Με τους κατάλληλους συνεργάτες, ο μικρός θα πάει καλά. Έχει, βέβαια, και καλή παρέα. Όποιος κοιτάει με μισό μάτι τον Jason Sudeikis λόγω των κωμικών του ρόλων, μπορεί να χαλαρώσει. Είναι άνετος στα παπούτσια του προπονητή Larry Snyder, έχει πολύ καλή χημεία με τον James και ενώ δε μεταμορφώνεται σε κάτι που δεν το περιμένεις, δίνει αρκετά για να τον εμπιστευτούν ξανά σε δραματικό ρόλο.

Ο Jeremy Irons δίνει αέρα φινέτσας στον ρόλο του αμφιλεγόμενου Avery Bundage, βασικού υπέρμαχου της Αμερικανικής συμμετοχής στους Αγώνες, ενώ η Carice Van Houten που υποδύεται τη Leni Riefenstahl, σκηνοθέτιδα της ταινίας των συγκεκριμένων Ολυμπιακών, περιφέρεται με ύφος Ουπς-Τα-Παίρνω-Από-Το-Λάθος-Στούντιο που προκαλεί συμπάθεια.

 

Ο σκηνοθέτης, τώρα, Stephen Hopkins δεν είναι άγνωστος στο είδος των biopic. Αντίθετα, έχει κερδίσει Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Ταινίας για Τηλεόραση με το ‘The Life and Death of Peter Sellers’ to 2005. Έκτοτε έχει ασχοληθεί κυρίως με τηλεοπτικά επεισόδια, γεγονός που μπορείς να εντοπίσεις εύκολα από τη στενή οπτική γωνία που έχει στο ‘Race’. Όταν έχεις να διαχειριστείς ταυτόχρονα μία ρατσιστική Αμερική που βγαίνει από τη Μεγάλη Ύφεση και μία Γερμανία που πλανάται σα μπαμπούλας πάνω από την Ευρώπη, θα πρέπει να είσαι μεγάλος τεχνίτης για να τα δείξεις και τα δύο όπως πρέπει. Εδώ, όσα βλέπεις στην οθόνη εκτυλίσσονται σαν ένα λήμμα της Wikipedia που σε πάει από την Πληροφορία Α΄ στην Πληροφορία Β΄.

Για να σου δώσουμε μία ιδέα, εάν είδες το ‘The Butler’ πριν τρία χρόνια μπορείς να περιμένεις κάτι παρόμοιο. Το συναισθηματικό βάρος υπάρχει, αλλά πότε χρησιμοποιείται με τόση φειδώ που το ξεχνάς και πότε προσπαθεί να σε αναγκάσει να κλάψεις με το ζόρι. Ακόμα και τα καλογυαλισμένα πλάνα της ταινίας έρχονται σε αντίθεση με τον σκοταδισμό της περιόδου και ενίοτε σε βγάζουν από την ατμόσφαιρα. Μάλλον άδικη αντιμετώπιση μιας ιστορίας που σε άλλα χέρια θα είχε να δώσει πολλά.

Παρ’ όλα αυτά εάν παρακολουθήσεις το ‘Race’ ως μία εισαγωγή στη ζωή και τα επιτεύγματα του Jesse Owens, θα το απολαύσεις και με το παραπάνω. Αν θες πάλι να βιώσεις στο πετσί σου μία από τις πιο μαύρες σελίδες στην Παγκόσμια Ιστορία, μάλλον θα απογοητευτείς.

*Το ‘Race’ βγαίνει στους κινηματογράφους στις 21 Απριλίου.

TAGS
REVIEWS
ADVERTISING
  • top stories
  • BEST OF NETWORK

ΣΙΝΕΜΑ