<img height="1" width="1" style="display:none" src="https://www.facebook.com/tr?id=625554890944361&ev=PageView&noscript=1" />

Το 'Jurassic World' είναι ΟΚ αλλά δεν το λες και μαγεία

Το πολυαναμενόμενο δεινοσαυροσίκουελ, τα μεγαλύτερα τέρατα και ο Chris Pratt ως νέος Ιντιάνα Τζόουνς.

Έχουν περάσει πολλά χρόνια, πάνω από 2 δεκαετίες, αλλά κάποια πράγματα δεν αλλάζουν ποτέ. Ή τουλάχιστον, δεν αλλάζουν στον αυτοαναφορικά νοσταλγικό κόσμο στον οποίο συχνά χάνονται Χολιγουντιανοί δημιουργοί.

Στο "Jurassic World" δύο αδέρφια, που θα τα ξεχάσεις υπερβολικά γρήγορα για να έχει σημασία να μάθεις τα ονόματά τους, παιδιά γονιών που βρίσκονται στα χωρίσματα, ταξιδεύουν στο νησί του original "Jurassic Park", όπου το όνειρο του Χάμοντ ζει και βασιλεύει, μεγαλύτερο από ποτέ. Το πάρκο δεν είναι τώρα απλώς ένα πάρκο, είναι ένας ολόκληρος κόσμος. Και, μαθαίνουμε, η ατραξιόν αυτή διασκεδάζει σταθερά τον κόσμο όλα αυτά τα χρόνια.

Αλλά επειδή ο κόσμος κάποια στιγμή βαριέται ακόμα και το εντυπωσιακό, το πάρκο αυτό οφείλει -για να παραμείνει βιώσιμο- να ενδώσει στις ορέξεις του πλήθους και να παραδώσει κάτι ακόμα πιο μεγάλο, ακόμα πιο τρομερό, ακόμα πιο εντυπωσιακό. Ο κόσμος θέλει πάντα κάτι διαρκώς μεγαλύτερο.

Η #diplis διάσταση στην οποία λειτουργεί εδώ η ταινία είναι εμφανής, εξάλλου από την πρώτη στιγμή της πρώτης ταινίας, το "Jurassic Park" franchise πάντοτε είχε αυτή τη meta διάσταση. Στην κλασική πρώτη ταινία, οι επιστήμονες και τα πιτσιρίκια που επισκέπτονται το beta testing του πάρκου, ξεκινούν ένα μαγευτικό ταξίδι που καλωσορίζει στην συναρπαστική διαδρομή του κι εμάς, τους θεατές. Καθίστε στις θέσεις σας και προσδεθείτε, μας λέει. Θα γνωρίσετε κάτι αληθινά απίστευτο.

 

Και όντως, γνωρίσαμε. Όταν αντικρύζουμε τους δεινόσαυρους για πρώτη φορά χαζεύουμε, ανοίγουμε το στόμα μας, όπως οι χαρακτήρες. Όταν βλέπουμε για πρώτη φορά τον T-Rex τρομάζουμε, όπως κι οι χαρακτήρες. Όλο το ταξίδι μας βρίσκει συνεχώς να μαζεύουμε το σαγόνι από το πάτωμα, μια διαδρομή εντυπωσιασμού, ανακάλυψης και θαυμάτων. Το μαγευτικό έτος 1993! Τότε που η θέα ενός βροντόσαυρου να μασουλάει θάμνους μπορεί να ήταν το πιο απίστευτο θέαμα. Δεινόσαυροι! Στην οθόνη μας!

Φυσικά τα χρόνια πέρασαν και τα εφέ συνέχισαν να γίνονται όλο και πιο εντυπωσιακά, όλο και πιο εξεζητημένα, στο σημείο που πλέον ο κόσμος απέκτησε αναισθησία απέναντί τους. Τώρα, όπως κι επιστήμονες του "Jurassic World", έτσι κι οι δημιουργοί πρέπει διαρκώς να βρίσκουν πιο μεγάλα, πιο εντυπωσιακά δημιουργήματα. "Ίσως επειδή όλοι αυτοί οι σκηνοθέτες μεγάλωσαν με τα ειδικά εφέ, δεν ξέρουν πώς ή δεν τους νοιάζει πώς να τα κάνουν να μοιάζουν τρομακτικά," γράφει σε μια πολύ καλή σπιλμπεργκικής σκοπιάς ανάλυση ο Ντάρεν Φράνις στο Entertainment Weekly.

Και κάπως το βλέπεις να επαληθεύεται: Το "Jurassic World" είναι μια ταινία που, επιφανειακά, σχολιάζει την εξάρτηση της βιομηχανίας από το κενό, όλο και πιο φασιαριόζικο θέαμα. Και προχωρά, μην κάνοντας τίποτα για αυτό.

***

Tο "Jurassic World" αγνοεί (και εν μέρει αντικρούει) οτιδήποτε συνέβη στα σίκουελ της αρχικής ταινίας, επιστράφοντας με ευλάβεια σε αυτήν και μόνο σε αυτήν. Η σύνθεση είναι ίδια, γνώριμη. Τα παιδιά, κομμάτια μιας προβληματικής οικογένειας (η οποία είναι τόσο περιφερειακή που είναι λες και η ύπαρξή της υπάρχει αποκλειστικά ως homage στις κλασικές Οικογένειες Σε Κρίση των ταινιών του Σπίλμπεργκ). Το αταίριαστο ενήλικο ζευγάρι: ο εκπαιδευτής του Κρις Πρατ και η control freak θεία που δεν έχει ιδέα πώς να συνδεθεί με άλλον άνθρωπο (την παίζει αποτελεσματικά, παρά το πολύ προβληματικό υλικό, η Μπράις Ντάλας Χάουαρντ).

Ο εκκεντρικός εκατομμυριούχος που Έχει Ένα Όνειρο και είναι λίγο επικίνδυνος αλλά η ταινία κατά βάση τον θαυμάζει. Ο μοχθηρός εκπρόσωπος του στρατιωτικού τομέα (απολαυστικός όπως πάντα ο Βίνσεντ Ντ'Ονόφριο όταν παίζει καρτουνίστικους villains) που θέλει να χρησιμοποιήσει τους Βελοσιράπτορες ως εξελιγμένες πολεμικές μηχανές.

Οιτδήποτε συμβεί στην ταινία, ξέρεις ότι θα συμβεί. Όλα, τα πάντα, το παραμικρό. Ξέρεις σε κάθε σκηνή που ξεκινάει, πώς θα εξελιχθεί, τι θα συμβεί, ποιο μάθημα θα πάρει ο κάθε χαρακτήρας. Τα πάντα είναι εκεί, τα ξέρουμε, τα έχουμε ξαναδεί, γι'αυτό υπάρχει αυτή η ταινία: Επειδή αγαπάμε τόσο πολύ το σκελετό του "Jurassic Park" που τώρα ντύνεται και ξαναντύνεται με νέο τρίχωμα. Κι επειδή ακριβώς εμείς, ο κόσμος, τα έχουμε ξαναδεί όλα αυτά, τώρα πρέπει να είναι πιο μεγάλα, πιο εντυπωσιακά.

Όλα αυτά δε σημαίνουν πως δεν έχει όντως εντυπωσιακά στοιχεία η ταινία. Σκηνές δεινοσαυρικού μακελειού μπορούν όντως να προσφέρουν το περιστασικό άνοιγμα στόματος. Από τη νέα σοδειά πλασμάτων, ένας αμφίβιος δεινόσαυρος είναι που κλέβει την παράσταση σε διάφορες σκηνές. Και μπορεί ο Πρατ και η Χάουαρντ να παίζουν χαρακτήρες παγιδευμένους σε κουρασμένες και κουραστικές δυναμικές, αλλά έχουν αρκετή γοητεία και χαρισματικότητα για να μας κουβαλήσουν με άνεση ως το τέλος.

(Αν και από την ταινία λείπει τρομερά πολύ ένας αληθινός αστάθμητος παράγοντας, ένας Ίαν Μάλκολμ του Τζεφ Γκόλντμπλουμ ας πούμε, ο αληθινός MVP της αρχικής ταινίας.)

Όμως θυμήσου αυτό. Στο "Jurassic Park" οι δεινόσαυροι καλύπτουν κάτι σαν 15-20 του κινηματογραφικού χρόνου. Παίρνουν χρόνο για να εμφανιστούν κι όταν τους βλέπουμε είναι ένα μικρό θαύμα. Ο T-Rex τηζάρεται ανηλεώς κι όταν εμφανίζεται τραντάζεται το σύμπαν μας. Οι μάχες είναι λίγες και μεστές και φοβερές. Οι ανθρώπινοι χαρακτήρες είναι η αρχή και το τέλος. 22 χρόνια μετά θυμόμαστε ακόμα τον πιτσιρικά και την αδερφή του.

***

Ο Κόλιν Τρέβοροου σκηνοθέτησε πριν χρόνια το έξυπνο indie "Safety Not Guaranteed" και όπως συμβαίνει πια, κάθε ανεξάρτητος που γυρνάει κάποιο χιτάκι, προμοτάρεται σκηνοθετώντας αμέσως μετά το επόμενο μεγάλο franchise.

(Άλλα πρόσφατα:

  • Μαρκ Γουέμπ, από το "(500) Days of Summer" στο "Amazing Spider-Man"
  • Γκάρεθ Έντουαρντς, από το "Monsters" στο "Godzilla"
  • Τζος Τρανκ, από το "Chronicle" στο "Fantastic Four"

)

Έχει ήδη πει πως δε θα εμπλακεί με το όποιο σίκουελ του "Jurassic World", το οποίο είναι παραπάνω από βέβαιο δεδομένου του πόσο αναμένεται η ταινία να συντρίψει τα ταμεία αυτό το ΣΚ. Λέει ο Τρέβοροου πως κάθε ταινία σε αυτό τον κόσμο πρέπει να φέρνει ένα δικό της νέο όραμα, να εξερευνά κάτι διαφορετικό. Και έχει ενδιαφέρον αυτή η δήλωση γιατί ο Τρέβοροου ο ίδιος δεν μοιάζει καν να ενδιαφέρεται να κάνει κάτι νέο, παρά να επιστρέψει όσο μπορεί στην αρχική ταινία. Το τονίζω αυτό, γιατί θέλω να είναι σαφές πως ο όλος παραλληλισμός των δύο ταινιών σε αυτό το κείμενο δε συμβαίνει για κάποιον άλλο λόγο, αλλά επειδή το ίδιο το "Jurassic World" το προκαλεί.

Ένας υπάλληλος του νέου αυτού λαμπερού Κόσμου, φοράει ένα vintage μπλουζάκι του παλιού Jurassic Park. Χαρακτήρες χάνονται στην απαγορευμένη περιοχή με τρόπο που παραπέμπει στην πρώτη ταινία και με διαρκείς μικρές και μεγάλες αναφορές, από "από αυτό τον φράχτη περνάει ρεύμα" μέχρι την ανακάλυψη του παλιού κέντρου υποδοχής. Όσο περισσότερο προχωράμε σε βάθος σε αυτή την ιστορία, τόσο περισσότερο ο Τρέβοροου μας φέρνει βαθύτερα, κοντά στο "Jurassic Park".

Δεν είναι απαραίτητα κακό αυτό. Υπάρχει γλύκα και ασφάλεια στη νοσταλγία. Ειδικά όταν αφορά ένα λατρεμένο δείγμα μπλοκμπάστερ κινηματογράφου που λατρεύεται ακόμα, 22 χρόνια μετά. Με το "Jurassic World" οι νοσταλγοί του "Jurassic Park" σίγουρα θα περάσουν όμορφα και ακόμα και κατά λάθος να μπει κάποιος στην αίθουσα, σίγουρα δε θα βλαστημήσει. Οι πρωταγωνιστές είναι ωραίοι, οι δεινόσαυροι ωραιότεροι, η δράση διαρκής, η οπτική θετική και ευχάριστη, ο τόνος είναι γλυκός και η διάθεση είναι θαυμασμού.

22 χρόνια από σήμερα πάντως, κανείς δεν πρόκειται να κάνει νοσταλγικό σίκουελ για αυτή την ταινία.

***

Διάβασε επίσης:

TAGS
REVIEWS
ADVERTISING
  • top stories
  • BEST OF NETWORK

ΣΙΝΕΜΑ