<img height="1" width="1" style="display:none" src="https://www.facebook.com/tr?id=625554890944361&ev=PageView&noscript=1" />

‘Rocky’: Όταν ο Ρόκι γνώρισε τον Απόλο

To 1976 o Συλβέστερ Σταλόνε έβαλε τον φτωχό πλην τίμιο Ρόκι Μπαλμπόα στο ίδιο ρινγκ με τον θρυλικό, ανίκητο Απόλο Κριντ για να μιλήσει για την ψυχή του Αμερικάνικου ονείρου.

Εκείνο όπου o (βιο)παλαιστής Ρόκι Μπαλμπόα, ένα παιδί του λαού, επιλέγεται ως αντίπαλος του πρωταθλητή Βαρέων Βαρών σε έναν αγώνα τιμής και επιβίωσης.

-Why do you wanna fight?

-Because I can’t sing or dance.

 

Αυτό που αγαπώ πιο πολύ στο “Rocky” είναι το πόσο πολύ δεν είναι αθλητική ταινία. Όχι πως έχω πρόβλημα με τις αθλητικές ταινίες, duh, απλά εδώ ο ίδιος ο αγώνας έρχεται τόσο πολύ σαν συμβολισμός επιβίωσης και περηφάνιας, σχεδόν σαν υποσημείωση του υπόλοιπου φιλμ, που κάθε φορά που το βλέπω το θαυμάζω από την αρχή. Αν μη τι άλλο το “Rocky” του Τζον Αβίλντσεν έχει μεγαλύτερη συγγένεια με το νεορεαλιστικό σινεμά παρά με τις μετέπειτα προσθήκες στο franchise, ακολουθώντας ένα φτωχό νέο ζευγάρι σε ένα urban σκηνικό οριακής απελπισίας.

Ο Ρόκι έχει ταλέντο ως πυγμάχος αλλά δεν το έχει εκμεταλλευτεί επειδή η ζωή δεν πολυνοιάζεται για όνειρα και άλλες τέτοιες πολυτέλειες. Σε μια από τις καλύτερες σκηνές της ταινίας, ο μέγας κόουτς Μίκι μπλέκεται σε δημοσιότατο τσακωμό με τον Ρόκι, ο οποίος βγαζει τα προς το ζην κάνοντας μικρές βρωμοδουλειές. Όταν ο Ρόκι του ζητάει τα ρέστα, γιατί ο Μίκι τον έχει πάντα στη μπούκα, εκείνος ξεσπά: “Θα σου πω!”, φωνάζει. “Είχες το ταλέντο να γίνεις καλός πυγμάχος αλλά αντί για αυτό σπας πόδια για λογαριασμό ενός φτηνού, δευτέρας διαλογής καρχαρία.” “Είναι ένας τρόπος να ζεις,” απαντά δειλά ο Ρόκι. “Είναι σπατάλη ζωής” φωνάζει ο Μίκι εξοργισμένος, θα πίστευε κανείς, σε ίσα μέρη με τον Ρόκι και με τον κόσμο τον ίδιο.

Η ενσάρκωση αυτή του φτωχού Ρόκι Μπαλμπόα είναι η αγαπημένη μου από όσες ακολούθησαν: Μετά βίας μπορεί να σχηματίσει δυο προτάσεις στη σειρά, είναι αργός, αλλά παλεύει, προσπαθεί, αντιπροσωπεύει μια γενικότερη κοινωνική αγωνία. Δεκαετίες πριν ο Φόρεστ Γκαμπ ενσαρκώσει την ιδέα πως η Αμερική είναι η γη της μεγάλης ευκαιρίας μέσα από ποπ ρεβιζιονισμούς και χαριτωμένα μοντάζ, ο Ρόκι συνάντησε την Άντριαν, δύο φτωχοί και περιθωριακοί νέοι που ζουν τη μία μέρα μετά την άλλη ελπίζοντας μα δίχως πραγματικά να τολμούν να ελπίσουν.

Οι εμβληματικές σκηνές προπόνησης

Η συμβολική Μεγάλη Ευκαιρία έρχεται καθαρά από ένα παιχνίδισμα της τύχης, όταν ο Απόλο Κριντ επιλέγει τον Ρόκι για λόγους καθαρά πρακτικούς δικούς του, έντεχνα πακεταρισμένους σαν μια ευκαιρία προς τον απλό λαό. Επειδή εξάλλου η Αμερική “είναι η γη της ευκαιρίας, σωστά;”. Ο Απόλο βλέπει φυσικά τον Ρόκι σαν μύγα, ένα απλό gimmick. Ένα από τα κυρίαρχα στοιχεία της ταξικής πάλης είναι το μένος, το αγνό μίσος που τρέφει το προνόμιο για τα φτωχά στρώματα, και αυτό είναι κάτι που η ταινία αγγίζει: Ο Ρόκι Μπαλμπόα επιλέγεται ως εκπρόσωπος του λαού σε αυτό τον αγώνα αλλά το όλο σύστημα του φέρεται σαν ενόχληση, με τον ίδιο τον Απόλο να προσωποποιεί την άγνοια.

Υπό αυτή την έννοια, το φινάλε είναι ιδανικό: Ο όποιος Ρόκι δε θα είχε φυσικά ποτέ τύχη στο να νικήσει τον όποιο Απόλο, γιατί τέτοιοι θρίαμβοι πολύ απλά δεν επιτρέπονται. Το ότι επιβιώνει όμως μέχρι τέλους με την αξιοπρέπειά του, το ότι δεν επιτρέπει στο σύστημα να τον χρησιμοποιήσει ως συμβολικό παλιάτσο, είναι όλος ο θρίαμβος που χρειαζόταν. Στην ανατριχιαστική τελική σκηνή, ο αγώνας τελειώνει και το “The Final Bell” του Μπιλ Κόντι ξεκινά καθώς οι δύο αντίπαλοι αγκαλιάζονται. “Δε θα γίνει καμία ρεβάνς,” είναι έξαλλος ο Απόλο. “Δε τη θέλω,” απαντά ο Ρόκι την ώρα που κάμερες και μικρόφωνα τον περικυκλώνουν αλλά εκείνος ψάχνει την Άντριαν στο πλήθος. Η στιγμή είναι τέλεια: Ο Απόλο ανακοινώνεται ως νικητής μα μόλις και μετά βίας διακρίνεται μες στο πλήθος που βρίσκεται στο ρινγκ. Ο Ρόκι αγκαλιάζει την Άντριαν. Το “Adrian, I did it” το λέει στη δεύτερη ταινία μα, ειλικρινά, θα μπορούσε κάλλιστα να το έχει πει κι εδώ.

Ο μεγάλος αγώνας

“Apollo Creed vs. the Italian Stallion. Sounds like a damn monster movie.”

Αλλά στα αλήθεια.

Το σχόλιο του Στέφανου Τριαντάφυλλου για τους πρωταθλητές του ΝΒΑ

1976, Celtics (4-2 τους Suns)

“Οι Celtics πήραν το τελευταίο πρωτάθλημα "εκείνης της ομάδας" έστω και χωρις τον Bill Russell. Και το έκαναν με το στυλ που έπρεπε: με νίκη στην τρίτη παράταση απέναντι στους Suns στον καλύτερο ίσως τελικό που είδαμε ποτέ!”

Ο μη-Ρόκι MVP της ταινίας

Ο τιτάνας Μίκι με την θρυλική ατάκα “you’re gonna eat lightning and you’re gonna crap thunder.” Μια από τις αγαπημένες μου σκηνές της ταινίας είναι η επίσκεψη του Μίκι στο φτωχό δυάρι του Ρόκι όταν ανακοινώνεται ως αντίπαλος του Απόλο. Για 5 επίπονα, καθηλωτικά λεπτά, μονολογεί προσπαθώντας να ζητήσει συγγνώμη από τον Ρόκι μα χωρίς να τολμά να του τη ζητήσει. Η σχέση αυτών των δύο κάνει την ταινία ζωντανή.

Η μέρα σε αθλητικά νέα της Φιλαδέλφεια

Στις 3 Δεκεμβρίου του 1976 που βγήκε στις αίθουσες το “Rocky”, ο Μπαλμπόα δεν ήταν το μόνο περήφανο τέκνο της Φιλαδέλφεια που έχανε. Οι 76ers υποδέχονταν τους αντίστοιχα μέτριους Seattle SuperSonics σε ένα ματς ανάμεσα σε ομάδες του περίπου 12-10. Το Σιατλ κέρδισε 112-121. Ο Τζούλιους Έρβινγκ, στην πρώτη του σεζόν στους 76ers, ήταν τρίτος σκόρερ με 19 πόντους. Στο χόκεϊ, οι Philadelphia Flyers έπαιξαν εκτός έδρας με τους Washington Capitals φέρνοντας ισοπαλία 4-4. Ήταν η δεύτερη συνεχόμενη ισοπαλία τους. Όχι μια πολύ συναρπαστική περίοδος για ομάδες της Φιλαδέλφεια. Δυο μέρες μετά, οι Philadelphia Eagles θα υποδέχονταν και θα έχαναν 7-26 από τους Dallas Cowboys στην προτελευταία αγωνιστική του NFL. Ήταν η 5η συνεχής ήττα. Ρόκι Μπαλμπόα, είσαι ξεκάθαρα η μεγάλη ελπίδα της πόλης.

Τι κάνει η Άντριαν

Άλλη μια υπέροχη στιγμή ενός φιλμ γεμάτο με τρομερές μικρές σκηνές χαρακτήρων (κάτι που μέχρι το “Creed” καμία ταινία της σειράς δε θα ξανάβρισκε). Όταν ο Ρόκι φέρνει την Άντριαν στο σπίτι του εκεί κάποια στιγμή αγχώνεται και κάνει να φύγει. Ο Ρόκι τη σταματάει, μα όχι βίαια. Εκείνη τον κοιτάζει, κάπως σα να τον εξερευνά αβέβαια, και μετά φιλιούνται. Η Άντριαν της Ταλία Σάιρ δεν είχε ποτέ άπειρα πράγματα να κάνει στο franchise, αλλά στην πρώτη ταινία είναι το ιδανικό συμπλήρωμα του Ρόκι. Οι δυο τους σχεδόν δεν μιλάνε με λέξεις. Απλά συνδέονται.

Ο άλλος ρόλος του Σταλόνε

Η άλλη χαμηλών τόνων και κρυφά εξαιρετική ερμηνεία της καριέρας του Σταλόνε ήταν στο “Cop Land” του Τζέιμς Μάνγκολντ, όπου έπαιζε τον σερίφη μιας πόλης του Νιου Τζέρσεϊ που σταδιακά ανακαλύπτει τη σκοτεινή αλήθεια για την τοπική διαφθορά.

Μια τυχαία λίστα: Οι 7 καλύτερες 7ες ταινίες σε κινηματογραφικές σειρές

7. Dracula A.D. 1972

6. X-Men: Days of Future Past

5. Frankenstein and the Monster from Hell

4. Histoire(s) du cinéma, Chapter 4(a): The Control of the Universe

3. Creed

2. Abbott and Costello Meet Frankenstein

1. Wes Craven’s New Nightmare

Rocky legacy

H ταινία κέρδισε 3 Όσκαρ! Ταινίας, Σκηνοθεσίας και Μοντάζ. Ήταν ακόμα υποψήφιο για 7(!), μεταξύ των οποίων η διπλή υποψηφιότητα του Σταλόνε σε Α’ Ανδρικό και Σενάριο. Αλλά τελοσπάντων, αυτά είναι για τα trivia, το βασικό είναι ότι ο Αβίλντσεν κι ο Σταλόνε έφτιαξαν μια σχεδόν ξεγυμνωμένη από το οποιοδήποτε εφετζίδικο στοιχείο κοινωνική ταινία η οποία γέννησε ένα από τα πιο επιτυχημένα franchise όλων των εποχών. Η ταινία παραμένει ένας μινιμαλιστικός, χαμηλών τόνων θρίαμβος, που καταφέρνει παρόλ'αυτά να είναι γεμάτη εμβληματικές στιγμές, από το τρέξιμο στους δρόμους της πόλης και την προπόνηση με τα κρέατα, μέχρι τη μουσική του Μπιλ Κόντι και το ψυχωμένο "Adrian!" του φινάλε.

ADVERTISING
  • top stories
  • BEST OF NETWORK

ΣΙΝΕΜΑ