<img height="1" width="1" style="display:none" src="https://www.facebook.com/tr?id=625554890944361&ev=PageView&noscript=1" />

Gamer, μην αρχίζεις τη μουρμούρα

Στάσου λίγο να σου πω, ίσως υπάρχει τρόπος να τ’ αλλάξεις όλα. Με πράξεις.

Λοιπόν, το διήμερο που πέρασε βρέθηκα στο εξωτερικό και είδα/ έπαιξα το... Ωπ, υπάρχει εμπάργκο, θα πληρώσω ρήτρες, θα με κλείσουν μέσα, το παιδί μου θα μεγαλώσει μόνο με τη μαμά του, τι πάω να κάνω. Υπομονή μια βδομάδα, τρελαμένε One Gamer, και για να καλύψουμε το κενό του προγράμματος δεν θα βάλουμε διαφημίσεις αλλά θα καταπιαστούμε με ένα γενικότερο θέμα, από τα λεγόμενα «τροφή για σκέψη». Για κάνε τον κόπο και διάβασέ το, μπορεί να σε ενδιαφέρει.

Η μανούρα τρώγεται λιγότερο ευχάριστα από το μανούρι

Σε όλους αρέσει η γκρίνια, ΑΡΚΕΙ να την προκαλούν, όχι να την δέχονται. Πρώτη στην κατάταξη και με διαφορά η αήττητη γυναικεία, ιδιαίτερα ΕΚΕΙΝΕΣ τις μέρες του μήνα (τι θα γίνει με τις βρώμικες κάλτσες σου, θα τις μαζέψεις από το πάτωμα, σκουλήκια θα βγάλουν). Μαμαδίσια, γκομενίστικη, συζυγική, παιδική, δεν χάνει με τίποτα κι από κανέναν.

 

Δεύτερη στη λίστα η ελληνική. Ως έθνος, έχουμε κάνει τεράστια λάθη, ένα από αυτά είναι ότι δεν εκμεταλλεύομαστε τα πρωτεία μας στο σπορ. Ακόμα και σε καλές περιόδους, προφανώς όχι εντός κρίσης, είμαστε ικανοί να γκρινιάξουμε για τα οικονομικά μας. «Τι λέει ρε Μπάμπη, πώς τα πας;». «Έτσι κι έτσι, ρε Θανάση. Ευτυχώς, έχουμε εκείνες τις ελίτσες στο χωριό και το διαμερισματάκι στην Ηλιούπολη που νοικιάζουμε και τα φέρνουμε βόλτα». Όπου ελίτσες βάζεις αμέτρητες ρίζες και διαμερισματάκι τη λέξη ρετιρέ και καθαρίζεις.

Τείνω να πιστέψω τα τελευταία χρόνια ότι το χάλκινο μετάλλιο γκρίνιας ανήκει στους gamers. Δεν είναι μόνο ότι τολμάς να βαθμολογήσεις το αγαπημένο του παιχνίδι με 8 και ακούς Παναγιές και Βούδες. Δεν είναι μόνο ότι τολμάς απλά ν’ αναφέρεις το λατρεμένο του videogame σε κάποια λίστα (αναγνωρίζοντας δηλαδή την αξία του, αλλά δεν βρίσκεται στις top επιλογές του συντάκτη) και ο gamer δεν σέβεται τη γνώμη σου. Όχι, υπάρχουν και χειρότερα.

 

Οι πιο συνήθεις διαμαρτυρίες των τελευταίων ετών από τους gamers έχουν ως εξής (η σειρά τοποθέτησης είναι τυχαία): τα παιχνίδια δεν τα φτιάχνουν όπως παλιά, είναι πιο εύκολα, πιο μικρά σε διάρκεια, δεν είναι πρωτότυπα, είναι ακριβά, το έχουν παρα-αφοδεύσει με τα day one DLC, αλλά και τα patches, που σημαίνει ότι δεν είναι προσεγμένα και το game testing πιθανώς ελλιπές.

Πού είναι τα χρόνια;

Για να ορίσουμε μια αφετηρία στην κουβέντα, όλα τα παραπάνω είναι παράπονα που έχουν βάση. Πάμε όμως να δούμε συνοπτικά την κάθε γκρίνια ξεχωριστά, και να διαπιστώσουμε τα περιθώρια δράσης-αντίδρασης που έχουμε αλλά και τις ευθύνες μας. Με άλλα λόγια, μπορεί κάποια να μην ξεκινούν από μας, αλλά καταλήγουν στο χέρι μας.

Τα videogames έχουν γίνει πράγματι πιο εύκολα, υπό την έννοια ότι πηγαίνεις «περισσότερο άχαστος» στον τερματισμό και οι developers δεν βάζουν το, δικό τους και το δικό μας, μυαλό να δουλέψει. Δεν είναι τυχαία η επιτυχία των Demon’s/Dark Souls και του Bloodborne, και η εκτίμηση που τους έχουν οι hardcore παίκτες: είναι ζόρικα αλλά όχι άδικα.

 

Από την άλλη, χαίρομαι ιδιαίτερα που έχουμε βάλει σχεδόν οριστικά στο ντουλαπάκι περιπτώσεις του τύπου «χάνω στο τέλος του επιπέδου και ξαναγυρνάω από την αρχή του». Ήταν εφιάλτης από τότε, και πλέον μου μοιάζει κάτι το αδιανόητο. Δεν έχω τον ίδιο χρόνο όπως παλιά, ούτε τις αντοχές, ούτε τη διάθεση να αντικαθιστώ διαλυμένα στον τοίχο controllers. Προφανώς, δεν είμαι fan και των αντίστροφων περιπτώσεων όπου το παιχνίδι σε παίρνει από το χεράκι σαν τρίχρονο που περνάει το δρόμο.

Καπού εδώ χωράει και η γκρινιά για το «πιο μικρά παιχνίδια». Πράγματι, κι εδώ είναι αλήθεια ότι τα games βαστάνε λιγότερο χρονικά, συγκεκριμένα το single player, αλλά ως ένα βαθμό. Υπάρχουν action RPG και open-world games (ή τα αθλητικά), που δεν έχουν ταβάνι. Ο δικηγόρος του σατανά θα σου πει ότι το multiplayer αντικαθιστά τις χαμένες ώρες του single, αλλά εσένα δεν σε ενδιαφέρει αυτό, απόλυτα σεβαστό. Όμως, μήπως επειδή ίσχυε αυτό ακριβώς που περιγράψαμε παραπάνω, ότι δηλαδή όταν έχανες γυρνούσες συχνά-πυκνά στην αρχή της πίστας, υπήρχε μια τεχνητή επιμήκυνση του χρόνου παιχνιδιού στο μυαλό σου χάρη στις πολλές επαναλήψεις; Ε;

Η τιμή, τιμή έχει

Τα παιχνίδια είναι πλέον πιο ακριβά. Σωστό, αρκεί να μιλάμε πάντα για αυθεντικές κόπιες, έτσι Μάκη Μαυρογένη; Από την άλλη, βλέπεις τους τίτλους τέλους ενός παιχνιδιού και φτιάχνεις καφέ, πηγαίνεις τουαλέτα για τα χοντρά, ετοιμάζεις home-made πίτσα και είσαι ακόμα στη μέση των credits. Ένας σωρό κόσμος έχει ασχοληθεί με την ανάπτυξη του videogame, κόσμος από δω, κόσμος από κει, μουσικές, voice acting, localization, αυτό είναι το τίμημα για τη μετατροπή του αγαπημένου μας χόμπι σε mainstream και πιο ρεαλιστικού χάρη στην τεχνολογία.  

 

Το αντέχεις; Πιθανότατα όχι, και δεν σε άδικω, έπαιρνες 1-2 games το μήνα, και πλέον 5-6 το χρόνο (γι’ αυτό και θέλεις να είναι μεγάλα και καλά). Επιπλέον, παρατηρείς και κάποιες υπερβολές στην ανάπτυξη ενός game, ενώ δεν ξεχνάς τη δύναμη του μάρκετινγκ που πλέον έχει θεριέψει και ξεφύγει, ανεβάζοντας έτσι την τελική τιμή.

Για το λόγο αυτό, επιθυμείς, για την ακρίβεια επιβάλλεται, να είναι το τελικό προιόν προσεγμένο, χωρίς bugs που καθιστούν το παιχνίδι unplayable, παγώματα στην οθόνη και αλλοιωμένα saves (που σε αναγκάζουν να παίξεις από την αρχή, όχι μόνο επίπεδο αλλά και game ολόκληρο). Στην άλλη όχθη, οι developers σου λένε ότι η ανάπτυξη των games έχει γίνει πλέον ζόρικη υπόθεση, το hardware έχει τεράστια περιθώρια και οφείλουν να τ’ ανακαλύψουν. Το να καλύψουν από την πρώτη μέρα κάθε πιθανή λεπτομέρεια είναι σχεδόν αδύνατο, εξ ου και η ανακάλυψη των patches. Εσύ, βέβαια, γκρινιάζεις και κατεβάζεις updates αμέτρητων GB σαν τον ψηφιακό κουβαλητή. Κι άμα δεν έχεις internet,  άμα ρε παιδί μου, τι γίνεται; 

Έξτρα ή μήπως standard περιεχόμενο;

Τότε δεν κατεβάζεις/ αγοράζεις DLC. Το οποίο εκ πρώτης όψεως είναι ευχάριστο, δεν δίνεις έξτρα λεφτά για σούπερ έξτρα περιεχόμενο. Αλλά, μήπως δεν είναι σούπερ έξτρα περιεχόμενο; Μήπως είναι standard το οποίο παλιότερα θα ήταν εντός του παιχνιδιού, αλλά τώρα το κόβουν για να πληρώσεις κάτι παραπάνω (αφού η διαδικασία ανάπτυξης/ προώθησης έχει γίνει χρονοβόρα και κοστοβόρα), πατώντας πάνω στην απλούστατη διαπίστωση ότι πρόκειται για το αγαπημένο σου game, ήρωα, gadget, χάρτης δεν ξέρω γώ τι;

 

Ναι, αυτό είναι! Και όχι τίποτα άλλο, το αγαπημένο σου game δεν είναι πια τόσο φρέσκο και πρωτότυπο. Η πεντηκοστή έκδοση του George of the Jungle έχει μεν αναβαθμισμένα, σούπερ γραφικά, αλλά στο gameplay σου θυμίζει την 49η. Άσε που δεν βγαίνουν πια νέες IP, καινοτόμα videogames, γκρινιάζεις ότι έχουμε πήξει στα remakes, στις επανεκδόσεις, στη νιοστή version ενός μεγάλου franchise. Είσαι ωραίος, αλλά αναρωτήσου πόσες ευκαιρίες έχεις δώσει, έχουμε δώσει, σε games που κάνουν ντεμπούτο στο χώρο. Ναι, ορισμένες φορές δεν εφευρίσκουν τον τροχό, σύμφωνοι. Κάποιες ελάχιστες όμως, το κάνουν, ενώ υπάρχουν και φορές που επεκτείνουν μια γνωστή από αλλού εμπειρία, δίνουν μια εναλλακτική διάσταση, χωρίς να πρωτοτυπούν μεν αλλά έχουν κάτι φρέσκο. Δοκίμασες;

Δεν είμαστε καθόλου μακριά από την εποχή που η έκδοση του Pro για PS2 στην Ελλάδα σάρωνε (δεν εννοώ στα καλά της, εννοώ μέχρι πρόσφατα που έβγαινε μαζί με την PS3 έκδοση), και εξαιρετικά κοντά σε αυτήν που παγκοσμίως το GTA V έχει διαθέσει σε retailers 52 εκατομμύρια αντίτυπα και το Evolve 2,5 (σύμφωνα με στοιχεία της Take Two). Μην παρεξηγηθώ, λατρεύω GTA, είναι και το πρώτο μου αφιέρωμα εδώ στο OneMan, του αξίζει να πουλήσει 152 εκατομμύρια. Τη διαφορά ανάμεσα στα δύο θέλω να επισημάνω, μεταξύ γνωστού και άγνωστου (είναι και διαφορετικά games αλλά τεσπά...): Χάος.

People have the power

Πού καταλήγουμε; Έχουμε τη δύναμη, ως καταναλωτές, να ελέγξουμε την κατάσταση. Έχουμε τη δύναμη να πράξουμε, όχι να γκρινιάξουμε. Αν κάτι μας ενοχλεί, αν βλέπουμε ότι κάτι πάει στραβά, αν δεν μας αρέσει ότι ζούμε, το αλλάζουμε. Απλά, δεν αγοράζουμε, ή αν το θέμα μας είναι η τιμή του προϊόντος, το ψάχνουμε. Ενημερωνόμαστε, διαβάζουμε, κρίνουμε, αποτιμούμε. Και λάθη θα κάνουμε, είναι εντός παιχνιδιού.

 

Όμως, το να μουρμουρίσουμε σαν Ελληνίδα γριά στην πλατεία του χωριού για την έλλειψη πρωτοτυπίας και μετά ν’ αγοράσουμε day one (ή χειρότερα να προπαραγγείλουμε) την special edition του George of the Jungle 51, το οποίο έχουμε διαβάσει ότι τελειώνει σε 5 ώρες, έχει σοβαρά προβλήματα συνδεσιμότητας, season pass και διάφορα επί πληρωμή DLC, δεν βγάζει νόημα. Το παιχνίδι θα πουλήσει τρελά, θα βγει το George of the Jungle 52 (γιατί πούλησε το προηγούμενο, κουκιά μετρημένα...) και, φυσικά, θα το αγοράσουμε μανουριάζοντας. Και ο κύκλος συνεχίζεται, δεν θα γίνει ποτέ του τετράγωνο...

ΥΓ: Η ειρωνεία: Θεωρούμαι εξαιρετικά γκρινιάρης από τους φίλους μου, έχω και το σχετικό avatar. Βασικά, κάνω χαβαλομανούρα (νούμερο δύο στη σχετική λίστα πίσω από τον Θέμη Καίσαρη), αλλά άντε να το καταλάβουν οι προκατειλημμένοι...

Credit κεντρικής εικόνας: alicesacco.deviantart.com

ADVERTISING
  • top stories
  • BEST OF NETWORK

GAMES