Γιατί το Tetris είναι το κορυφαίο puzzle game όλων των εποχών

6+1 λόγοι (τουλάχιστον) για να σεβαστείς τον θρύλο των 'τουβλακίων'.

Σου έχω υποσχεθεί (και είναι μην τάξεις σε παιδί, gamer και αναγνώστη ταυτόχρονα) ένα αφιέρωμα στα arcade games. Είμαι 100% κατά της αθέτησης συμφωνιών, όμως στην προκειμένη περίπτωση τα πράγματα είναι ζόρικα. Ποιο παιχνίδι να βάλεις και ποιο ν’ αφήσεις εκτός λίστας, μιλάμε για εκατοντάδες κλασικά games. Κι αν στις υπόλοιπες λίστες που έχουν δημοσιευτεί κατά καιρούς στο OneGamer έχουν προκληθεί μανούρες, μικρές ή μεγάλες, σκέψου τι θα συμβεί σε μια τέτοια περίπτωση: θα γίνουν τα βουντού της δεκαετίας (κόκορες θα ξεκληριστούν) και θα μπουν στο κόλπο τα πυρηνικά όπλα.

Δεν απορρίπτω, ακόμα, την περίπτωση ένος τέτοιου αφιερώματος. Προς το παρόν, όμως, ας επικεντρωθούμε στο Tetris, το κορυφαίο puzzle game ever για μυριάδες υποκειμενικούς και αντικειμενικούς λόγους (εδώ θα βρεις μόνο 7), το οποίο, στην τελική, δεν ξεκίνησε από τα arcades. Ανοίγουν οι ουρανοί και πέφτουν τα 'τουβλάκια'...

Παράδοση, ήθη και έθιμα

Πρώτη μου σκέψη ήταν να κάνω ένα αφιέρωμα στο Pac-Man, αλλά το αφεντικό μου είπε ότι ήδη έχει γράψει ο Καίσαρης γι’ αυτό, ότι είναι το πιο αντρικό παιχνίδι όλων των εποχών και άλλα παρόμοια (ok yes, σε είδα στο Σύνταγμα προχθές). Δεν θα στεναχωρηθώ, έχω τον κολοσσό που λέγεται Tetris.

Δημιουργός του είναι ο «πάλαι ποτέ Σοβιετικός και νυν Ρώσος», Alexey Pajitnov. Η ιστορία τον θέλει να δουλεύει καλοκαιριάτικα στην Academy of Science στη Μόσχα, το 1984. Στόχος του ήταν να διερευνήσει τις δυνατότητες της Artificial Intelligence, μια εξαιρετική αφορμή και δικαιολογία για να φτιάξει το δικό του παιχνίδι. Ο άνθρωπος, σε συνέντευξή του στον Guardian για τα 30 χρόνια του Tetris (Ιούνιος 2014), δεν το κρύβει ούτε κατά διάνοια: από τα μικράτα του, αγαπούσε τα puzzle games.

Η ανάπτυξη του Tetris έγινε στον υπολογιστή Electronika 60, o οποίος δεν είχε «κανονικά γραφικά», στο μόνιτορ απεικονίζονταν μόνο κείμενα. Έτσι, όπως επισημαίνει ο Pajitnov, τα πρώτα κομμάτια του παιχνιδιού φτιάχτηκαν από γράμματα.

Είναι όχι εθιστικό, αλλά ΕΘΙΣΤΙΚΟ

Με το Tetris να αποτελεί την πρώτη εξαγωγή ψυχαγωγικού software από τη Σοβιετική Ένωση στις ΗΠΑ, τα πράγματα πήραν το δρόμο τους. IBM PC, Commodore 64, arcades, Game Boy, ένα τριαξονικό κάρο από προσωπικούς υπολογιστές και κονσόλες, είχαν την τιμή να το φιλοξενήσουν. Ο λόγος είναι απλός: εξαιρετικά απλό στη σύλληψη ώστε να μπορεί να το παίξει ο καθένας, αλλά ζόρικο στην τελειοποίηση. Ο ορισμός κάθε εθιστικού παιχνιδιού εκεί έξω.

Από το προσπαθώ να μην αφήσω κενό ούτε για δείγμα μέχρι το δεν προλαβαίνω γιατί τα τουβλάκια πέφτουν με ρυθμό καταιγίδας, η απόσταση είναι μερικά levels δρόμος. Στην αρχή όλα μοιάζουν ειδυλλιακά: να δούμε τι κομμάτι ακολουθεί για να πράξουμε ανάλογα με το τρέχον, να τακτοποιηθούν όλα με μαμαδίστικη συλλογιστική. Στη συνέχεια, η μουσική ανεβάζει ρυθμούς, η πτώση κομματιών το ίδιο, το μυαλό παίρνει στροφές σαν κινητήρας F1 μονοθεσίου, και τα αντανακλαστικά σου οφείλουν να είναι τα αντίστοιχα του πιλότου και δεν προλαβαίνεις να αερίσεις τα φασόλια που έφαγες. WTF?

Το έπαιζε μετά μανίας μέχρι και ο κουμπάρος μου...

Τραγικό επιχείρημα, τουλάχιστον μέχρι να το δεις για να το πιστέψεις. Προσωπικά, με το Tetris γνωρίστηκα στα arcades. Ως παρέα εφήβων, είχαμε καταπιεί γερό σκάλωμα με τα ηλεκτρονικά εκτός από έναν, ο οποίος μας τρόλαρε διαρκώς για τη συνήθεια αυτή, ως «άνθρωπος του πνεύματος». Παρόλα αυτά, του άρεσαν αρκετά οι σπαζοκεφαλιές και τα puzzles. Την εικοστή φορά που του μίλησα για το Tetris, αποφάσισε να το δει με τα μάτια του, αν και ως επαγγελματίας τρόλερ η μουρμούρα στη διαδρομή ήταν αναπόφευκτη.

Πλέον, δεν είναι ο μεγαλύτερος fan των videogames, αλλά σκαμπάζει, παίζει μεν, επιλεγμένα δε. Τότε, δεν ξεκολλούσε από το Tetris. Ραλάκια, ποδοσφαιράκια, ξυλίκια, ήταν για τους ανώριμους. Το πολύ-πολύ, να το έσπαγε με λίγο Pang. Και μετά πάλι πίσω. Κούραση...

Στο μυαλό του Pajitnov

Στην αρχή, τα videogames ήταν για nerds. Στη συνέχεια, κι όταν ξεκίνησαν να γίνονται mainstream, μας έκαιγαν τα εγκεφαλικά κύτταρα. Αποτελώ τεράστιο εχθρό των αρνητών/ πολέμιων των ηλεκτρονικών παιχνιδιών και πολύ θα ήθελα αυτή η διαμάχη να περάσει σε άλλο στάδιο, αλλά πολιτισμένοι άνθρωποι είμαστε και καλό είναι να μιλάμε με επιχειρήματα.

Όσες έρευνες, εντός κι εκτός εισαγωγικών, και να βγουν που κατηγορούν τα videogames, θα υπάρχουν πάντα άλλες τόσες που υποστηρίζουν ότι η ενασχόληση με μέτρο βοηθάει το μυαλό να πάρει στροφές. Δεν θέλω να σε κουράσω με επιστημονικούς όρους, τους οποίους ούτε εγώ καταλαβαίνω στην τελική, το συμπέρασμα είναι απλό. Ένα παιχνίδι, πόσω μάλλον το Tetris, είναι εφικτό να βοηθήσει στη γρήγορη και αποτελεσματική λήψη αποφάσεων, στα αντακλαστικά και πάει λέγοντας. Για να σε δω να κάνεις τετράδα, δηλαδή tetris, εσένα που υποτιμάς τα games και βλέπεις Πάμε Πακέτο.

Πρέπει να είχε έμπνευση

Είπαμε ότι το Tetris έχει εμφανιστεί σχεδόν σε κάθε πιθανή πλατφόρμα που τρέχει παιχνίδια. Μόνο που αυτό έχει συμβεί με διάφορους τίτλους, παραλλαγές, επισήμως, ανεπισήμως, και γενικότερα έχει εμπνεύσει το είδος των puzzle games. Όσες μικρές και μεγάλες αλλαγές να έχουν σκαρφιστεί οι ομάδες ανάπτυξης, κάθε παιχνίδι από το οποίο βρέχουν κομμάτια, τούβλα, τζίτζιλι, μίτζιλι από το πάνω μέρος της οθόνης, χαρακτηρίζεται ως Tetris game, στιγματίζεται ως κλώνος, και οφείλει να δοξάζει τον Θεό και τον Pajitnov.

Ειλικρινά, είναι ανέφικτο, χρονοβόρο, έως και περιττό, ν’ αναφέρουμε κάθε πιθανή έκδοση του παιχνιδιού και των μνηστήρων. Έτσι, για τη γεύση, δηλώνω την εκτίμησή μου στο Lumines, το οποίο διαθέτει και δυνατή μουσική. Για τους πιο παλιούς, υπάρχει και το Columns.

Υπήρχε για μια ζωή και πάντα θα υπάρχει

Η ιδέα των tetrominoes (tetriminos στη συγκεκριμένη περίπτωση), pentominoes, γενικότερα των γεωμετρικών σχημάτων, για να το θέσω πιο απλά, τα οποία τοποθετούνται σε προκαθορισμένο πλαίσιο και δημιουργούν ένα puzzle προς επίλυση, είναι προφανώς πιο παλιά από το Tetris. Αυτό που πέτυχε ο Pajitnov ήταν να μεταφέρει τη σπαζοκεφαλιά σε ηλεκτρονική μορφή και να τη συνδέσει στο μυαλό μας με το εν λόγω videogame, να την κάνει ευρέως γνωστή.

Σκέψου λοιπόν πόσες φορές παίζουμε Tetris στην καθημερινότητά μας από αρχαιοτάτων χρόνων. Για παράδειγμα, φεύγεις για διακοπές και έρχεται εκείνη η υπέροχη στιγμή που πρέπει να χωρέσεις στο πορτ-μπαγκάζ τις βαλίτσες της συζύγου, των παιδιών, τα παιχνίδια τους, το καρότσι, το κρεβατάκι-πάρκο, τον ανεμιστήρα. Πολλές φορές έχεις έρθει στο τσακ να απαντήσεις ότι αν θέλει το παιδί να πάρει το παιδί το ποδήλατο μαζί του, μπορεί κάλλιστα να ξεκινήσει τις πεταλιές και θα το βρούμε στη διαδρομή, κάπου στην εθνική οδό. Προσωπικά, παίζω μέρα παρά μέρα Tetris με τα ποτήρια στο πλυντήριο πιάτων. Αλήθεια, τι ειρωνεία να μην λέγεται πλυντήριο ποτηριών.

That’s all folk(s)

Γιατί αυτή η μουσική δεν θα ξεκολλήσει ποτέ από το μυαλό μου. ΠΟΤΕ.

 

Ή, αυτή...

 

Υ.Γ.: Παίξε online (και δωρεάν) στο επίσημο site του Tetris.

ADVERTISING
  • top stories

GAMES