Τον λένε Νότη Χαλκίδη και είναι ο δικός μας (στη) Rockstar

Έχουμε άνθρωπο στο ξακουστό το στούντιο; Έπαιζε μπάσκετ; Τι άλλο θα ακούσουμε σε αυτή τη συνέντευξη;

Ο Νότης Χαλκίδης είναι open world designer στην περίφημη Rockstar North, αυτή που βγάζει τα GTA μωρέ. Χαμηλών τόνων, πρόσχαρος, μετριοπαθής αλλά όχι μέτριος, παραχώρησε στα γραφεία μας μια ενδιαφέρουσα συνέντευξη. Δεν ξέρω αν θα συζητηθεί, αλλά τη συζήτηση αυτή αξίζει να τη διαβάσεις. Καλύτερα να τον αφήσω να μας τα πει (όχι άλλα κάλαντα), δεν είμαι εγώ ο (Rock)star.

Είσαι ο και λέγεσαι.

Νότης Χαλκίδης, γεννημένος στις 23 Μαΐου του 1981, φαντάζομαι νούμερο παπουτσιού δεν χρειάζεσαι.

Όχι. Και εργάζεσαι;

Εργάζομαι στην Rockstar North στο Εδιμβούργο. Σύμφωνα με πολύ κόσμο ευθύνομαι, εν μέρει, για τη βία και την εγκληματικότητα στον πλανήτη.

Ναι, είναι του σατανά αυτά τα πράγματα. Τελοσπάντων, έχουμε καταλάβει οι απέξω ότι στην Rockstar δεν ισχύει τεράστιο καθεστώς πίεσης, όπως αλλού ενδεχομένως.

Ισχύει. Σίγουρα οφείλεται και στην επιτυχία των παιχνιδιών. Η publisher Take Two, αλλά και τα αφεντικά της developer, γνωρίζουν ότι αν πάρουμε περισσότερο χρόνο, το game θα βγει καλύτερο, θα δοθεί προσοχή στη λεπτομέρεια.

Ωραία. Αλλά πως έφτασες στην Rockstar;

Να το πάμε από πολύ πίσω; Καταρχάς, το game development ήταν ένα από τα παιδικά μου όνειρα που ποτέ δεν είχα παραδεχτεί σε κανέναν. Ακόμα κι όταν με ρώταγαν σε ηλικία 7-8 ετών τι θέλω να γίνω, δεν το έλεγα πουθενά, γιατί δεν θα με έπαιρναν στα σοβαρά, ειδικά εκείνη την εποχή, ειδικά στην Ελλάδα. Κάτι αντίστοιχο με το να δηλώσει κάποιος ότι θέλει να γίνει αστροναύτης. Πάντα όμως το είχα στο πίσω μέρος του μυαλού μου, γι’ αυτό και υποσυνείδητα επέλεξα σπουδές πληροφορικής.

 

Το Facebook που είναι τεράστιος ρουφιάνος, το λέει ξεκάθαρα, Καποδιστριακό.

Φοίτησα στο τμήμα πληροφορικής του Πανεπιστημίου Αθηνών, το οποίο πάντως δεν είχε άμεση σχέση με τα videogames. Απλώς, ήθελα τότε να μείνω στην Αθήνα, και για λόγους μπάσκετ.

Ποια ήταν η πρώτη σου επαφή με videogames;

Ήταν σε ένα φεριμπότ σε καλοκαιρινές διακοπές, 3-4 ετών, όπου βρήκα το Space Invaders. Μετά από λίγους μήνες, ο θείος μου που δούλευε σε εταιρεία εισαγωγής ηλεκτρονικών ειδών, μου δάνεισε ένα μηχάνημα με παραλλαγές του Pong, πιο μετά ένα Atari 2600. Είχα το προνόμιο να δω όλη την εξέλιξη των videogames.

Πρώτη δική σου κονσόλα ή υπολογιστής;

Με χαρτζιλίκι από κάλαντα, το NES. Από τότε έγινα, εντός εισαγωγικών, Nintendo fanboy, τσακωμοί με SEGA fans, αγνές εποχές.

Κατά τη διάρκεια των σπουδών, μοιράζεσαι με κάποιον την επιθυμία σου για το game development;

Το turning point ήταν όταν διάβασα μια αγγελία για εσωτερικό συντάκτη στο PC Master. Και εντελώς αψυχολόγητα, σε μια περίοδο που δεν είχα χρόνο ούτε για ύπνο, απαντάω και πάω για συνέντευξη. Αντί βιογραφικού, μιας και ήμουν 21 ετών και δεν είχα πείρα, τους έστειλα μια τετρασέλιδη ιστοριούλα με το layout των review του PC Master, στην οποία παρέθετα τα προσόντα μου και μερικά inside jokes για να δείξω ότι ξέρω που πάω.

Πρωτότυπο.

Πιστεύω ότι έπαιξε ρόλο για να με προσλάβουν, έμεινα ως εσωτερικός συντάκτης για 3 μήνες. Όταν έληξε η σύμβαση, η έλλειψη χρόνου με οδήγησε να τους προτείνω να γίνω εξωτερικός κι έμεινα για αρκετά χρόνια. Το 2009 με κάποια παιδιά από το PC Master, τους Χάρη Κλάδη, Νίκο Κόντη και Πέτρο Κηπουρόπουλο, είπαμε να ξεκινήσουμε το gaming site byteme, βλέποντας την πτώση των εντύπων αλλά και θέλοντας να ξεκινήσουμε κάτι δικό μας. Σε κάθε περίπτωση, ξεκινώντας να γράφω για το PC Master ήταν η πρώτη φορά που τα videogames έγιναν κάτι παραπάνω από χόμπι, με την ελπίδα να τα δουν έτσι και οι τριγύρω, να παίζω χωρίς οι υπόλοιποι να το βλέπουν ως παλιμπαιδισμό.

 

Και πως έφτασες στην «άλλη πλευρά»;

Το πήρα απόφαση όταν τελείωνα τη στρατιωτική μου θητεία. Βρισκόμουν στην άβολη μεταβατική φάση που ψάχνεσαι για το τι θα κάνεις στη ζωή σου και είχα μια συζήτηση με τον Πέτρο Κηπουρόπουλο, ο οποίος πέταξε την ιδέα, περισσότερο ως αστείο. Αλλά εγώ θυμήθηκα το ανομολόγητο παιδικό όνειρο. Είχα ένα πτυχίο πληροφορικής, είχα ασχοληθεί στο χαβαλέ με mods για FIFA, NBA 2K, απλά θεωρούσα ότι είχα μεγαλώσει αρκετά, ήμουν 27 ετών και το τρένο είχε φύγει. Δειλά-δειλά το συζήτησα με τους δικούς μου, και για μεγάλη μου έκπληξη, θυμούμενος παλιές αντιδράσεις όταν έπαιζα, ενθουσιάστηκαν διότι είδαν την αγάπη μου γι’ αυτό. Με στήριξαν, ηθικά και οικονομικά, στις μεταπτυχιακές σπουδές μου στο Newcastle, πάνω στο game programming, για 4 χρόνια.

Όταν τελείωσες, δούλεψες σε μια indie ομάδα ανάπτυξης;

Ναι, στην Whispering Gibbon, η οποία έφτιαχνε παιχνίδια για κινητά. Συγκεκριμένα, δούλεψα σε έναν εξομοιωτή για μπονζάϊ. Όταν τελείωσα, έπρεπε ν’ αποχωρήσω, ο ιδιοκτήτης δεν είχε τα απαραίτητα κονδύλια, ήμασταν μια ομάδα 3-4 ατόμων.

Παρένθεση. Τα κονδύλια πως βρίσκονται, βοηθάει το κράτος, ποιος;

Βοηθάνε πολλοί φορείς, όχι μόνο το κράτος. Στην περίπτωση αυτή, τη χρηματοδότηση ανέλαβε ένα πανεπιστήμιο από τη Σκωτία, αφού πρώτα είχε δει ενα prototype για να εγκρίνει την παροχή χρημάτων. Περίπου ένα χρόνο μετά, έμαθα ότι βοήθησε και η Microsoft. Γενικά, υπάρχουν πολλές ευκαιρίες στο εξωτερικό για να ξεκινήσεις κάτι δικό σου, λιγότερη γραφειοκρατία. Θυμάμαι χαρακτηριστικά τον Κώστα Ζαρίφη, που είχε δουλέψει στην Lionhead με τον Molyneux. Ξεκίνησε τη δική του εταιρεία σε ένα απόγευμα, από τον καναπέ του σπιτιού του.

Πες μου τώρα για την Rockstar.

Μετά το τέλος της συνεργασίας μου με την Whispering Gibbon, είχα δώσει στον εαυτό μου 2-3 μήνες να βρω δουλειά. Έκανα αίτηση στην Rockstar, μεταξύ σοβαρού κι αστείου. Και μου απάντησε με buzzer beater, μόλις 3-4 ώρες πριν φύγω από Αγγλία για Ελλάδα απογοητευμένος κι έτοιμος να τα παρατήσω, και 2 ώρες αφότου είχα στείλει όλα τα πράγματά μου με μεταφορική. Είναι λάθος η άποψη ότι οι μεγάλες εταιρείες απαιτούν τεράστια βιογραφικά και προϋπηρεσία σε ΑΑΑ παιχνίδια. Δεν ισχύει, αυτό που μετράει είναι τα προσόντα και να μπορούν να σε πλάσουν, να προσαρμοστείς στον δικό τους τρόπο εργασίας. Σε όσους με ρωτούν τι πρέπει να κάνουν για να μπουν στη βιομηχανία, απαντώ να φτιάχνουν παιχνίδια. Όποτε έχουν χρόνο να δημιουργούν, να μην βασίζονται στις σπουδές. Πρέπει να ξεχωρίσεις. Προσωπικά, παρουσίασα ένα απλοϊκό μπασκετοπαίχνιδο για κινητά. Και πλέον καταλαβαίνουν πότε κάτι είναι δικό σου και πότε όχι, π.χ. μια generic εργασία από το πανεπιστήμιο.

 

Ο τίτλος λέει open world designer. Σε απλά ελληνικά;

Ξεκίνησα τον Ιανουάριο του 2014 και ουσιαστικά δεν έχω ασχοληθεί 100% με κάποιο project. Βοήθησα στο GTA V, περισσότερο στο online τμήμα του, μιας και το παιχνίδι είχε ήδη κυκλοφορήσει σε PS3 και Xbox 360, και σε κάποιες λεπτομέρειες για τη next-gen έκδοση. Με το συγκεκριμένο αντικείμενο τώρα έχω ξεκινήσει σιγά-σιγά να ασχολούμαι και μακάρι να μπορούσα να σου πω με τι ακριβώς, αλλά...

Λογικά θα πληρώνουν μέχρι και τα δισέγγονά σου αν αποκαλύψεις κάτι...

Είναι το πιο δύσκολο κομμάτι της δουλειάς, πρέπει να προσέχεις πολύ να μη σου ξεφύγει κάτι. Σε κάθε περίπτωση, στο GTA V ασχολήθηκα με random events, mini games, από design έως προγραμματισμό.

Πόσοι άνθρωποι χρειάστηκαν για να βγει το GTA V;

Δεν είναι τόσο θέμα αριθμού, όσο εργατο-ωρών. Στη Rockstar North είμαστε πάνω από 400 άτομα και η πλειοψηφία ασχολήθηκε με το GTA V. Όταν δουλεύεις σε μια μεγάλη εταιρεία όπως η Rockstar, υπάρχουν και τα υποστηρικτικά στούντιο που βοηθούν στην ανάπτυξη. Στην πράξη, για το εν λόγω videogame πρέπει να δούλεψαν κατά περιόδους κοντά στα 1000 άτομα.

Κάνεις αυτό που κάνεις και αγαπάς, γυρνάς σπίτι. Έχεις όρεξη να παίξεις videogames για την τρέλα σου ή έχεις μπουχτίσει;

Εξαρτάται. Η αλήθεια είναι ότι έχω ελαττώσει το καθημερινό gaming, συνήθως το αφήνω για ΠΣΚ, που έχω και λίγο πιο καθαρό κεφάλι. Από την άλλη, μετά από τόσα χρόνια ως δημοσιογράφος, παίζω επιτέλους τα games που θέλω, χωρίς να μπαίνω στη θέση του reviewer, αν και υποσυνείδητα το κάνω κάποιες φορές.

Παίζεις και ως reviewer και ως developer.

Σωστά! Μπορεί να σκεφτώ ότι εδώ ωραία το έχουν κάνει αυτό, ας το κρατήσω στο πίσω μέρος του μυαλού μου.

 

Και τι σου αρέσει να παίζεις;

Πριν λίγα χρόνια θα σου έλεγα ότι το αγαπημένο μου είδος είναι τα sports games. Τα τελευταία έτη, και πριν την Rockstar, είχα στραφεί στα open world. Γενικά, είναι κλισέ, αλλά παίζω λίγο απ’ όλα. Το μόνο είδος που δεν με τραβάει είναι τα online games, δηλαδή MMO, MOBA κτλ. Ίσως και λόγω χρόνου, δεν θέλω να αφιερωθώ σε ένα μόνο παιχνίδι.

Πόσο ζήλεψες ότι έβγαλε άλλος το Rocket League;

Το διαπίστωσα με κάτι φίλους, με τους οποίους μαζευτήκαμε σπίτι και παίζαμε μέχρι να πάμε στην πρεμιέρα του Star Wars. Οι περισσότεροι το έπαιζαν για πρώτη φορά, ορισμένοι σιχαινόντουσαν sports και ποδόσφαιρο, άλλοι τα racing games. Ενθουσιάστηκαν όλοι. Μάλιστα, είναι το game που παίζει ο περισσότερος κόσμος στη δουλειά στο lunch break.

Αλήθεια, τι παιχνίδι θα ήθελες να βγάλεις;

Είναι λογικό όταν βρίσκεσαι σε μία δημιουργική δουλειά, να θέλεις να φτιάξεις κάτι δικό σου. Όσοι εργάζονται στο χώρο έχουν άπειρες ιδέες, αλλά δεν είναι απαραίτητα όλες καλές, και τελικά μπορεί να μην υλοποιηθεί καμία. Είναι από τους κλάδους που πρέπει ν’ αγαπάς, καταλαμβάνει μεγάλο μέρος του χρόνου σου. Πολλές φορές επιστρέφω από τη δουλειά, θέλω ν’ ανοίξω την Unity και να φτιάξω prototypes ορισμένων ιδεών, αλλά είναι στιγμές που νιώθεις εξαντλημένος. Πάντως, ναι, κάτι σαν το Rocket League, μια απλή ιδέα, easy to play hard to master, local multiplayer, νομίζω ότι είναι ακριβώς το είδος του παιχνιδιού που θα ήθελα να φτιάξω στο μέλλον. Θα με ενδιέφερε πολύ ένα μπασκετικό. Μεταξύ σοβαρού κι αστείου, προσπαθώ να πείσω τους προϊσταμένους μου να βάλουμε ένα basket mini-game σε κάποιον από τους επόμενους τίτλους του στούντιο.

Η ζωή πως είναι στο εξωτερικό, συνήθισες εύκολα;

Πολύ ευκολότερα απ’ ότι περίμενα, βοήθησε ότι γνώριζα τη γλώσσα. Επίσης, παίζει ρόλο ότι οι Βρετανοί είναι εξοικειωμένοι με τους ξενούς, ιδιαίτερα σε μια φοιτητούπολη όπως το Newcastle, ή μια τουριστική όπως το Εδιμβούργο. Σε κάθε παρέα υπάρχουν ξένοι, σε κάθε εταιρεία δουλεύουν ξένοι, π.χ. στην Rockstar North το 1/3 περίπου δεν είναι Βρετανοί.

Άρα δεν είχες ποτέ σύνδρομο Γεωργάτου, με φραπέδες και…

Όχι, αν και μου λείπουν κάποια πράγματα, όπως ο ήλιος που βλέπω τώρα. Από την άλλη, όταν έρχομαι Ελλάδα για διακοπές, μου κακοφαίνεται πλέον όταν παρατηρώ κάποια πράγματα και καταλαβαίνω γιατί ενοχλούν όσους δεν ζουν εδώ μόνιμα, π.χ. στοιχεία της νοοτροπίας μας. Παρόλα αυτά, υπάρχουν πράγματα που με ενοχλούν και πάνω, ότι δηλαδή είναι υπερβολικά by the book.

Πώς αντιμετωπίζουν το gaming στην Βρετανία; Το λέω γιατί στην Ελλάδα έχει βελτιωθεί η εικόνα, αλλά είμαστε ακόμα πίσω.

Και εκεί δεν ήταν πάντα έτσι, πριν μερικά χρόνια δεν υπήρχε σεβασμός για το gaming. Μάλλον στην Ελλάδα βρισκόμαστε στο σημείο που ήταν η Βρετανία πριν δέκα χρόνια, υπάρχει η γνωστή διαφορά φάσης. Για παράδειγμα, είχε το BBC πριν λίγους μήνες μια ολόκληρη εβδομάδα αφιερωμένη στον προγραμματισμό και στα videogames, στις επιλογές που ανοίγονται και να φέρει τα παιδιά κοντά σε αυτές. Επίσης, παρακολούθησα ένα ντοκιμαντέρ που ανέλυε ότι δεν υπάρχει άμεση σύνδεση ανάμεσα στη βία και στα videogames, βιολογικά, ψυχολογικά, γενικά, και παρέθετε επιστημονικές έρευνες που αποδεικνύουν ότι δεν έχει αυξηθεί το επίπεδο της εγκληματικότητας λόγω αυτών.

 

Υπάρχουν μελέτες που δείχνουν ότι βοηθούν, π.χ. αντανακλαστικά.

Το hand-eye coordination ενισχύεται, δεν το συζητάμε. Εξίσου προφανές είναι ότι αν κάποιος παραμελεί άλλα κομμάτια της ζωής του για να παίζει όλη μέρα videogames, δεν του κάνει καλό. Αλλά αυτό μπορεί να συμβεί με το οτιδήποτε, π.χ. τηλεόραση.

Τα videogames είναι τέχνη;

Δεν ξέρω αν μπορώ να είμαι αντικειμενικός, αλλά θεωρώ ότι αποτελούν αμάλγαμα πολλών τεχνών μαζί. Ναι, ΟΚ, το FIFA δεν είναι, όμως το ίδιο δεν ισχύει και για το τζιγκλάκι του Jumbo; Τα videogames συνδυάζουν τέχνη και επιστήμη, ένα στοιχείο το οποίο δεν συναντάς εύκολα σε άλλες μορφές, ίσως μόνο στον κινηματογράφο.

Θεωρώ ότι η Rockstar αποτελεί το κορυφαίο στούντιο, μια άποψη που στέκεται και αντικειμενικά ενδεχομένως. Μετά από αυτήν, τι;

Σε ανύποπτο χρόνο έχω δηλώσει ότι αν κάποια στιγμή φύγω από την Rockstar, τότε θα το κάνω για να ξεκινήσω κάτι δικό μου. Ήταν ανέκαθεν από τα αγαπημένα μου στούντιο, σεβόμουν το τεράστιο μέγεθος της Blizzard ή της Valve για παράδειγμα και τα παιχνίδια τους, αλλά δεν ήμουν οπαδός.

Έχει μείνει κανείς από την πρώην DMA (νυν Rockstar North), developer του θρυλικού Lemmings;

Ναι, και καμιά φορά όταν είμαστε με πιο παλιούς στην παμπ και πίνουμε μπύρες, παράδοση κάθε Παρασκευή, διηγούνται ιστορίες από κείνες τις εποχές, τις πιο ρομαντικές, με τα λιγότερα άτομα, τις διαφορετικές συνθήκες και το οικογενειακό κλίμα.  Όχι ότι τώρα, για τα δεδομένα μιας εταιρείας 400 και βάλε ατόμων, δεν επικρατεί καλό κλίμα, κάθε άλλο. Αυτή η φάση μου θυμίζει όταν έπαιζα μπάσκετ στον Πανερυθραϊκό και είχα συμπαίκτη τον Βαγγέλη Βουρτζούμη, ο οποίος είχε παίξει στον Άρη του Γκάλη και του Γιαννάκη, στον Παναθηναϊκό του Ντομινίκ και σχεδόν σε κάθε προπόνηση μας έλεγε ιστορίες.

Εξαιρετική ασίστ για το κεφάλαιο μπάσκετ. Είσαι η απόδειξη ότι τα videogames δεν αποκλείουν κάθε άλλη δραστηριότητα. Πώς προέκυψε ως χόμπι;

Προφανώς το ύψος έπαιξε ρόλο, στο νηπιαγωγείο ίσως να ήμουν πιο ψηλός κι από τη νηπιαγωγό. Εξίσου σημαντικός παράγοντας ήταν και η εποχή, καθώς και η γειτονιά που μεγάλωσα, η πιο μπασκετική της Αθήνας, η Νέα Σμύρνη. Το γήπεδο του Πανιωνίου ήταν δύο στενά από το σπίτι μου, είχε παίξει μπάσκετ πολύ παλιότερα και ο πατέρας μου, οπότε ήταν λίγο-πολύ αναμενόμενο. Πήγα εκεί το 1988 σε ηλικία 7 ετών και πέρασα όλα τα στάδια πλην του ανδρικού.

 

Θέση 4;

Ναι, αν και με ύψος 2.03 στις χαμηλότερες κατηγορίες μπορείς να παίξεις και πεντάρι. Βέβαια με τα γόνατα που έχω τώρα, δεν παίζεις πουθενά. Τότε, λόγω σπουδών κυρίως, πάνω από Γ’ Εθνική δεν έπαιξα, άλλαζα ομάδα σχεδόν κάθε χρόνο, έγινα γυρολόγος των αθηναϊκών γηπέδων. Κακά τα ψέματα, στην Ελλάδα να σπουδάσεις και να ασχοληθείς σοβαρά με τον αθλητισμό δεν γίνεται. Προσπάθησα να τα συνδυάσω, με αποτέλεσμα να είμαι μέτριος και στα δύο, ή τελοσπάντων να μην γίνω όσο καλός θα ήθελα.

Έπαιξες και στην Αγγλία.

Προέκυψε ξώφαλτσα. Είχα ξεκινήσει να παίζω στην ομάδα του πανεπιστημίου και έτυχε ο προπονητής να κοουτσάρει και μια ομάδα β’ κατηγορίας. Μου πρότεινε να παίξω, δέχτηκα, και την τρίτη χρονιά ανεβήκαμε στην πρώτη κατηγορία. Αυτοσαρκαζόμενος, λέω ότι έφτασα να δω τον εαυτό μου στο Sky Sports.

Πως βλέπουν το μπάσκετ στην Αγγλία; Το πρότυπο είναι πράγματι το NBA;

Δεν έχουν καμία επαφή με το ευρωπαϊκό μπάσκετ. Για τους Βρετανούς, υπάρχει μόνο το NBA. Το πρωτάθλημά τους δεν συγκρίνεται με το δικό μας από πλευράς επιπέδου, αλλά τα γήπεδά τους έχουν κόσμο, περισσότερο από μίας μικρομεσαίας ομάδας Α1. Το βλέπουν ως οικογενειακή έξοδο, για να περάσουν ωραία, ακόμα κι αν δεν ξέρουν τους κανονισμούς. Γι’ αυτό και δίνουν βάση σε εξωαγωνιστικά ζητήματα, μασκότ, μαζορέτες, λέιζερ, καπνοί, και άλλα. Κατά τα λοιπά, ο προπονητής μπορεί να είναι και ο οδηγός του βαν της ομάδας, ο μέσος Βρετανός να μην ξέρει να σκάει την μπάλα, αλλά οι παίκτες έχουν καλά αθλητικά στοιχεία, αν και τους λείπει η μπασκετική παιδεία.

Σ’ ευχαριστώ πολύ για την ωραία κουβέντα!

Κι εγώ!

ADVERTISING
  • top stories

GAMES