<img height="1" width="1" style="display:none" src="https://www.facebook.com/tr?id=625554890944361&ev=PageView&noscript=1" />

Τα αγαπημένα μας videogame sequels, τα δεύτερα και καλύτερα

Στην παρούσα φάση, δεν μας ενδιαφέρει το 3, το 4, το 44, μόνο το 2 που ήταν ανώτερο του original.

Είπαμε πρόσφατα ότι τα videogame sequels δεν είναι καταραμένα όπως τα κινηματογραφικά. Αντίθετα, είναι αρκετές οι φορές που προσφέρουν ανώτερες εμπειρίες παικτικά συγκριτικά με τους προκατόχους τους, πολύ απλά γιατί βελτιώνουν κάποια πράγματα, προσθέτουν άλλα, αφαιρούν τα περιττά, διορθώνουν λάθη.

Ήρθε η στιγμή να το αποδείξουμε με παραδείγματα, ενδεχομένως και με επιχειρήματα, αν και η (κάθε) λίστα παραμένει εξόχως υποκειμενική. SOS: Μιλάμε για τα αγαπημένα No2 games, καλύτερα στα μάτια μας σε σχέση με το πρώτα και ίσως τα ανώτερα της σειράς, το θέμα είναι απόλυτα συγκεκριμένο. Εξάλλου, όσο σύνηθες είναι το δεύτερο να μας αρέσει περισσότερο, άλλο τόσο είναι από το τρίτο game να ξεκινά η κατηφόρα (αν και υπάρχουν λαμπρές εξαιρέσεις, π.χ. Resi 4, Burnout Takedown, MGS3, GTA Vice City, COD4, και άλλα). Κι αφού ολοκληρώσεις την ανάγνωση, περιμένω κόσμιο σχόλιο με δικές σου αναφορές και διαφωνίες/ συμφωνίες. Τώρα, τι το έγραψα αυτό ενώ είναι βέβαιο ότι θα υπάρξει έστω κι ένας (κακός) αντίλογος του παλλόμενου πέους, δεν ξέρω...

Uncharted 2

 

Το πρώτο Uncharted δεν ήταν απλώς πολύ καλό παιχνίδι, αποτέλεσε τον τίτλο που χάρη σε αυτόν ξεκίνησε σιγά-σιγά η αντιστροφή του κλίματος για το PS3 στη μάχη με το Xbox 360. Ένα εξαίρετο δείγμα action adventure game, με δυνατά cover based πιστολίδια, γρίφους, όμορφα γραφικά, ιντριγκαδόρικη ιστορία κι έναν Nate κάτι σαν αρσενικός Laras.

Παρόλα αυτά, το Uncharted 2 είναι ανώτερο στα μάτια μου γιατί κατάφερε να βελτιώσει/ αναβαθμίσει όλα, μα όλα, τα παραπάνω (ιδιαίτερα το κινηματογραφικό στοιχείο), να είναι πραγματικά πολύ ζόρικο να εντοπίσεις ψεγάδι. Άσε που εδώ κάνει ντεμπούτο η θεά Chloe Frazer. Δεν ξεχνάμε ότι σε ένα μήνα έρχεται το Uncharted 4 , έτσι;

Borderlands 2

 

Το original ήταν μια ωραία έκπληξη, ένα δωράκι που δεν το περιμένεις, όχι Audi ενδεχομένως, αλλά ένα T-shirt με το αγαπημένο σου θέμα. Το δεύτερο, όμως, το είχες αναγράψει στη λίστα σου στον Αϊ Βασίλη και ήρθε όπως ακριβώς το επιθυμούσες.

Περισσότερο fun, περισσότερο looting, περισσότερα όπλα, περισσότερη ποικιλία (π.χ. εχθροί), όλα πλουσιοπάροχα και με καλοδεχούμενη δόση υπερβολής που ποτέ δεν ξεφεύγει και δεν σε μπουκώνει. Μπράβο ρε Gearbox, όχι ειλικρινά μπράβο. 

Silent Hill 2

 

Αυτό εδώ με ζόρισε. Ήμουν έτοιμος να το βάλω σε αυτά που αδυνατώ να ξεχωρίσω (check τέλος άρθρου), καθώς τα δύο πρώτα Silent Hill βρίσκονται πολύ ψηλά στη λίστα μου, στα αγαπημένα όλων των εποχών. Παρεμπιπτόντως, από το SH3 ξεκινά η υποχώρηση, από το The Room (4) και μετά έχει Ριαθόρ.

Επιπλέον, αν θέλουμε να είμαστε απόλυτα ακριβείς, direct sequel του πρώτου (σεναριακά) είναι το τρίτο. Εστιάζοντας όμως στο παικτικό κομμάτι, το 2 είναι αυτό που λένε ένα τσικ πιο ατμοσφαιρικό και ανατριχιαστικό. Συν τοις άλλοις, έχει και Pyramid Head, αυτό που το πας;

Hitman 2

 

Ξεκάθαρη περίπτωση, όσον αφορά στην ποιότητα ανάμεσα στο πρώτο και το δεύτερο παιχνίδι. Το Hitman: Codename 47 ήταν μια εξαιρετική ιδέα, αλλά ενσωμάτωνε διάφορα προβλήματα που δεν του επέτρεπαν να χαρακτηριστεί κορυφαίο. Τα περισσότερα ζητήματα διορθώθηκαν στο Silent Assassin, το οποίο ραφιναρίστηκε επαρκώς και ξεκίνησε το μύθο του καραφλού δολοφόνου.

Βέβαια, σοβαρές επιφυλάξεις εγείρονται για το αν πρόκειται για το καλύτερο της σειράς. Τα δικά μου λεφτά ποντάρονται στο Blood Money (τυπικά τέταρτο, ουσιαστικά τρίτο), όμως οι απόψεις διίστανται. Σε κάθε περίπτωση, είναι τέτοια η διαφορά μεταξύ original και διαδόχου, ώστε να του αξίζει μια θέση εδώ. Δικαιωματικά.

Batman Arkham City

 

ΟΚ, δεν έχει το 2 στην πλάτη, αλλά μεγάλα παιδιά είμαστε και ξέρουμε, το Arkham City αποτελεί τη συνέχεια του Arkham Asylum.

Ναι, το Asylum έσπασε κατάρα ετών, ήταν το παιχνίδι που βασίστηκε σε σούπερ-ήρωα και τα κατάφερε κάτι παραπάνω από καλά. Κι εκεί που λες, πόσο πιο φοβερό και τρομερό να είναι το City, διαψεύδεσαι στο φτερό. Το κρίσιμο στοιχείο εδώ είναι το «άνοιγμα των συνόρων», η αιώρηση χωρίς τέλος, μια πόλη στα πόδια σου που μετατρέπει το άσυλο σε κάτι ασφυκτικά περιοριστικό. Το δεύτερο, και όχι ασήμαντο, είναι η βελτίωση των μηχανισμών μάχης. Αρκούν αυτά, νομίζω, για να μην κάνω και κάποιο spoiler.

System Shock 2

 

Πολλές φορές ξεχνάμε ότι δίχως System Shock, πιθανώς να μην είχαμε BioShock. Κι αυτή είναι μια πρόταση τιμητική αλλά και περιφρονητική συνάμα, γιατί το παιχνίδι από μόνο του είναι εξαιρετικό. Πόσω μάλλον το δεύτερο.

Διαμάντια και τα δύο System Shock λοιπόν, αλλά με το δεύτερο έχει συμβεί κάτι το εντυπωσιακό. Συνοπτικά και με απλά λόγια, το sequel ήταν να γίνει ένα εντελώς διαφορετικό game, με μια κουβέντα δεν προοριζόταν για sequel, θα είχε κι άλλο τίτλο προφανώς. Η publisher ΕΑ, για εμπορικούς λόγους, θέλησε να βγάλει System Shock 2. O δημιουργός, αυτός ο σατανάς Ken Levine, κατάφερε τελικά να φτιάξει ένα game που ήταν μεν οικείο (FPS/ RPG με survival horror στοιχεία) σε σχέση με το πρώτο αλλά και διαφορετικό ταυτόχρονα. Το αποτέλεσμα; Αριστούργημα.

Half-Life 2

 

Στο πρώτο Half-Life οφείλουμε την ύπαρξη των «εμπλουτισμένων» FPS. Στο δεύτερο, χρωστάμε την καλή gaming ζωή μέσα σε αυτά. Καταρχάς, αν το Half-Life 2 δεν ήταν εξωπραγματικό, δεν θα περιμέναμε το τρίτο μέρος εδώ και τόσα χρόνια σαν λιοντάρι που έχει να φάει αντιλόπη από πρόπερσι. 

Το gravity gun ίσως να είναι το λιγότερο. Το Half-Life 2 αποτελεί γενικώς ένα τεχνολογικό άλμα (Source engine), για την εποχή και όχι μόνο, από γραφικά και physics έως το ΑΙ των εχθρών. Και μην ξεχνάμε και το story, ε; 

Street Fighter II

Το πρώτο SF είναι μπροστά του μια τρίχα από την καράφλα του Dhalsim. Για την ακρίβεια, είναι σαν να μην υπάρχει, μια χαλαρή προθέρμανση για το κανονικό τουρνουά.

 

Ε, ναι, το Street Fighter II έθεσε τις βάσεις και τον πήχη (μηχανισμοί, combos, και πάει λέγοντας), αποτέλεσε την αιτία της έκρηξης των fighting games από το 1991 κι έπειτα. Έχεις κάθε νόμιμο δικαίωμα να σου αρέσει περισσότερο κάποιο άλλο παιχνίδι του είδους. Δεν ξέρω αν έχεις το ηθικό, ενώ καλό θα ήταν να του ανάβεις ένα κεράκι, μία στο τόσο, που υπήρξε.

Diablo II

Βρίσκομαι σε δύσκολη θέση, είμαι σχεδόν αναγκασμένος να υποπέσω σε κλισέ, αλλά δεν γίνεται αλλιώς. Το Diablo II είναι ο ορισμός του videogame που παίρνει όλα τα καλά στοιχεία του προκατόχου και τα αναβαθμίζει, (σχεδόν) τα τελειοποίει, υπό το φόβο να μην υπάρχει λόγος να βγει τρίτο game στη σειρά. Δεν δάγκωνα τη γλώσσα μου καλύτερα.

 

Αυτό ακριβώς, περισσότερα λόγια δεν χρειάζονται μερικές φορές. Το Diablo ήταν πρωτοπόρο, το II ο καλύτερος πρεσβευτής στη νέα «αποικία».

Dune II

Το πρώτο με το δεύτερο είναι η μέρα με τη νύχτα, όχι τόσο από πλευράς ποιότητας αλλά γιατί έχουμε μπροστά μας δύο διαφορετικά games (μέχρι και οι ομάδες ανάπτυξης δεν είναι οι ίδιες). Με το πνεύμα του κανονισμού, κι όχι το γράμμα, δεν ξέρω καν αν πρόκειται για συνέχεια.

 

Το βέβαιο είναι ένα, το παραδέχεται όλη η gaming κοινότητα και δεν θα το ακούσεις για πρώτη φορά από μένα. Το Dune II δεν είναι το πρώτο real-time strategy που κυκλοφόρησε, αλλά είναι αυτό στο οποίο στηρίχθηκε ένα ολόκληρο είδος παιχνιδιών για να γίνει όπως το ξέρουμε σήμερα. Επαναστατικό και επιδραστικό, τελεία και παύλα.

Επί την ευκαιρία, κι αφού αναφέραμε κανονισμούς και νόμους, να πούμε ότι τεχνικά το Super Metroid δεν είναι το Metroid 2 (τυπικά τον τίτλο κρατά το Return of Samus του GameBoy). Όπως και να ‘χει, πρόκειται για ένα από τα καλύτερα παιχνίδια όλων των εποχών, αυτό είναι κάτι που δεν μπορεί να του το αρνηθεί κανείς.

Mass Effect 2

Γεια σου Miranda, στα τσακίδια μανουρο-Ashley. Προφανώς, συντροφικώς μιλώντας, διότι το πρώτο Mass Effect δεν είναι για πέταμα ούτε κατά διάνοια, ίσα-ίσα που ως story το βλέπω συνολικά σε επίπεδο τριλογίας κι όλα χρήσιμα είναι (έχει και Mako). Παικτικά, όμως, είναι λίγο άγουρο.

 

Στον διάδοχο έχει πέσει σαφής περιποίηση στο shooting, η ισορροπία ανάμεσα σε δράση και RPG στοιχεία είναι ΑΠΟΛΥΤΗ, εύχρηστο και ικανοποιητικού βάθους σύστημα αναβαθμίσεων, τα side-missions βγάζουν ωραίες ιστορίες, τι άλλο να ζητήσει κανείς. Πάντως, όχι ακριβώς το Mass Effect 3, για να τα λέμε όλα. Επίσης, BioWare, από περιέργεια και συγγνώμη κιόλας, με το Dragon Age 2 πώς τα κατάφερες έτσι;

Assassin’s Creed II

Ίσως η πιο μπαμ επιλογή. Το original AC ήταν μια εξαιρετική ιδέα, εξάλλου βαστάει μέχρι τις μέρες μας. Ως concept όλα υπέροχα, ως υλοποίηση όχι και τόσο.

 

Το ACII δεν αποτελεί ακριβώς το sequel που ήρθε απλά να βελτιστοποίησει τον πρόγονο. Ναι, η μάχη πράγματι αναβαθμίστηκε, αλλά γενικώς πάλεψε, ίδρωσε, έκοψε, έραψε, άλλαξε, γέμισε τον κόσμο του (με ωραίες υπο-αποστολές), δημιούργησε έναν ήρωα και τον έχτισε ιδανικά. Και δεν είναι απλά ανώτερο του πρώτου, ακόμα και της σειράς. Στο Assassin’s Creed II μοιάζει να βασίστηκε ολάκερη η Ubi φάμπρικα των open-world games που, ένοχα ή μη, απολαμβάνουμε.

Tιμητικές αναφορές: Sly 2, Left 4 Dead 2, TimeSplitters 2, Kingdom Hearts II, Crash Bandicoot 2, Team Fortress 2, Killzone 2, Age of Empires II, Baldur’s Gate II, The Witcher II

Για ορισμένους είναι καλύτερα των προκατόχων τους. Δεν συμφωνώ, γούστα είναι αυτά, αλλά σίγουρα είναι πολύ καλά games: God of War II, Dead Space 2, Halo 2

Δεν είμαι σε θέση ν’ αποφασίσω: Demon’s/ Dark Souls (ή 1 και 2 μεταξύ τους), Portal, Syberia, Gears of War.

ADVERTISING
  • top stories
  • BEST OF NETWORK

GAMES