Η κριτική μας για το Metal Gear Solid 5: The Phantom Pain

Αποχαιρετισμός στα όπλα (του Hideo Kojima) ή αλλιώς ο πόνος του αποχωρισμού είναι αβάσταχτος.

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένας άσημος δημιουργός, που προσπαθούσε με μανία να μπει στην gaming βιομηχανία. Αγαπούσε τον κινηματογράφο, τις ταινίες δράσης, το Hollywood, τα mechs, η φαντασία του ταξίδευε χιλιόμετρα μακριά όταν άκουγε τις λέξεις κατασκοπεία και Ψυχρός πόλεμος. Όλα τα παραπάνω προσπάθησε να τα συμμαζέψει και να τα μεταφέρει στο δικό του πεδίο δράσης, τα videogames.

Δυστυχώς, το 1987 η τεχνολογία δεν βοηθούσε και πάρα πολύ. Ο άνθρωπος ήθελε να φτιάξει ένα, ενδεχομένως διαφορετικό, shooter, όμως αντιλήφθηκε γοργά ότι έπρεπε να περιοριστεί στο stealth κομμάτι. Κι όμως, κάπως έτσι και μέσα από δυσκολίες και περιορισμούς, γεννήθηκε όχι απλά ένα παιχνίδι ή μία θρυλική σειρά, αλλά ένα ολόκληρο είδος, εξαιρετικά αγαπημένο για τα δικά μου γούστα. Το τέλος εποχής, ή η αρχή της αν θέλουμε να κοιτάξουμε πιο μακριά, λέγεται Metal Gear Solid 5: The Phantom Pain.

Ένα μπράβο στο σύστημα υγείας της Κύπρου

Περισσότερος συναισθηματισμός και δράμα στον επίλογο. Προς το παρόν, ξυπνάς μετά από κώμα εννιά ετών σε νοσοκομείο της Δεκέλειας στην Κύπρο, μετά τα συγκλονιστικά γεγονότα που βίωσες στον πρόλογο του παιχνιδιού (που κυκλοφόρησε ξεχωριστά) Ground Zeroes. «Νοσοκόμα, νοσοκόμα, γρήγορα!» φωνάζει ο γιατρός, με τη φωνή του Έλληνα ηθοποιού Χρήστου Βασιλόπουλου. Καλός ο Kiefer Sutherland (καλύτερος ο David Hayter αλλά τεσπά...), αξία αναγνωρισμένη ο Troy Baker, αλλά έχουμε και δικό μας παιδί κι αυτόν στηρίζουμε.

 

Σταδιακά, ο Big Boss μαθαίνει τον χρόνο που κοιμόταν και τα κουσούρια που του άφησαν οι τραυματισμοί του. Ένας Snake δεν μπορεί να τα καταπιεί όλα αυτά με ευκολία, αλλά η αλήθεια είναι πως δεν έχει και την πολυτέλεια του χρόνου να το φιλοσοφήσει. Οι εχθροί του ανακαλύπτουν τον τόπο ανάρρωσης και οφείλει, στον εαυτό του και στους οπαδούς του (κυρίως), να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων και του ονόματος που κουβαλάει. Σε μια εισαγωγή-υπερπαραγωγή, πιθανώς too much ακόμα και για τον Hideo «Hollywood» Kojima, μαθαίνεις ή θυμάσαι τα βασικά και τι έχεις να αντιμετωπίσεις στο Phantom Pain.

Καλήν καλώς, το μεγάλο αφεντικό διασώζεται από αυτήν τη δύσκολη κατάσταση. Ο Ocelot τον ενημερώνει για το μέγεθος της καταστροφής μετά την επίθεση που δέχτηκε η Mother Base στο τέλος του Ground Zeroes. Παρόλα αυτά, με τη βοήθεια εθελοντών, η βάση χτίζεται σε νέα τοποθέσια και το μόνο που χρειάζεται η οργάνωση (Diamond Dogs) για να επιστρέψει στα παλιά μεγαλεία είναι να γυρίσει ο φυσικός αρχηγός της. Revenge time, όμως όχι για το παρελθόν, όπως επισημαίνει ο Big Boss, αλλά για το μέλλον.

Άνοιξε την πόρτα (του ελικοπτέρου) και δες

Ο Hideo Kojima μας υποσχέθηκε ένα πρωτοποριακό open world game, για πρώτη (και τελευταία;) φορά στη σειρά. Η πρώτη εντύπωση, αναπόφευκτα λόγω αλόγου (αλλά και κοπής φυτών, interaction με την πανίδα της περιοχής), είναι ένα Red Dead Redemption διαφορετικής προελεύσεως. Γρήγορα, θα εμφανιστεί και ο συνειρμός του Far Cry 3 (διείσδυση σε outposts), ενώ η αποστολή μελών της οργάνωσης σε διάφορες δουλίτσες έχει κάτι από μεταγενέστερο Assassin’s Creed.

 

Ευτυχώς, δεν είναι μόνο ότι όλα αυτά τα δανεικά στοιχεία από εγνωσμένης αξίας open world games δένουν εξαιρετικά, υπάρχουν και οι πινελιές του Ιάπωνα δημιουργού και των συνεργατών του. Σε κάθε περίπτωση όμως, η διάσημη stealth προσέγγιση του MGS εμπλουτίζεται από νέα στοιχεία, τα οποία στην πλειονότητά τους αποτελούν shooter ενέσεις, όπως για παράδειγμα τα λίγα δευτερόλεπτα αντίδρασης στην περίπτωση που σας ανακαλύψει κάποιος ή Reflex (ανεκτίμητα headshots). Στην άλλη όχθη, μεγάλη ιδέα είναι το Fulton device, το οποίο σου επιτρέπει να στείλεις με αυτοσχέδιο αερόστατο ανθρώπους, ζώα και αργότερα εξοπλισμό και οχήματα στην Mother Base.

Πριν επιστρέψουμε στο gameplay, αξίζει να σημειωθεί πόσο υπέροχος είναι αυτός ο κόσμος. Δύο βασικές τοποθεσίες, Αφγανιστάν και σύνορα Ζαΐρ-Αγκόλας, εξαιρετικά σχεδιασμένες και γεμάτες με «πράγματα». Κανείς δεν πρόκειται να σε κλείσει στη φυλακή αν αποφασίσεις να παραμερίσεις για λίγο (ή πολύ) τις βασικές αποστολές και ν’ ασχοληθείς με side ops ή ακόμα και να περιπλανηθείς ελεύθερα για ν’ ανακαλύψεις τα μύρια όσα. Τα γραφικά είναι πράγματι πανέμορφα και ευνοούν την «άδολη» εξερεύνηση (το παίξαμε σε PS4, κυκλοφορεί επίσης σε Xbox One και PC), π.χ. άραγε τι θέα να έχει πάνω από κείνο το βουνό;

Που να βρω ένα φιλαράκι

Στο Phantom Pain εισάγεται και η έννοια του Buddy. Αν και ο Snake (αυτο)σαρκάζεται λέγοντας ότι προτιμά να δουλεύει μόνος του, στο παιχνίδι έχεις και συνεργάτη σε κάθε αποστολή. Το άλογο δεν θεωρείται απλά μεταφορικό μέσο, καταρχάς αν θέλεις κάτι τέτοιο είναι προτιμότερο ν’ αρπάξεις ένα τζιπάκι, ή ακόμα και τανκ (καλός χειρισμός).

 

Υπάρχει και το ρομπότ D-Walker, αλλά θα είναι πιο εύκολο να συνδεθείς συναισθηματικά με το κουτάβι που σώζεις και μετατρέπεται σε σκύλαρο (και ναι, φοράει κι αυτός patch στο μάτι), ο οποίος μυρίζει εχθρούς, φυτά και ζώα, και σου «χαρίζει» τις τοποθεσίες τους. Η ελαφρά ντυμένη και ικανότατη sniper, η Quiet, είναι μια διαφορετική ιστορία, καλύτερα να αποφύγω όμως τις περισσότερες κουβέντες, γιατί υπάρχει κίνδυνος spoilers. Επιπλέον, το ελικόπτερο, χωρίς να θεωρείται φίλος, δεν σε μεταφέρει απλά στις αποστολές, αλλά δίνεται η δυνατότητα ανεφοδιασμού πυρομαχικών και άλλων όπλων και αντικειμένων, καθώς και το εναέριο χτύπημα μιας περιοχής που σφύζει από αντιπάλους και δεν βλέπεις άλλο τρόπο να την σκαπουλάρεις.

Σε κάθε περίπτωση, μέσα από την απόκτηση χρημάτων, αποστολής στη βάση υλικών, ειδικού και μη προσωπικού, φυτών κι ένα κάρο πραγμάτων, έχεις τη δυνατότητα να φτιάξεις τα πάντα ή σχεδόν τα πάντα. Ελάχιστα πράγματα δίνονται έτοιμα και στην ουσία μιλάμε για δημιουργία/ κατασκευή/ αναβάθμιση όπλων, φαρμακευτικών ουσιών, items, gadgets, χαμός πραγματικός. Και το πιο σημαντικό όλων μοιάζει να είναι το προσωπικό, μέσω εθελοντών που εντάσσονται στον αγώνα σας, ή αντιπάλων που στέλνονται «αεροστατικώς» και πείθονται να γίνουν μέλη σας, ακόμα και απαχθέντων ή special φυλακισμένων τους οποίους διασώζεις.

 

Σε κάθε γωνιά του κόσμου κρύβονται blueprints, μέταλλα, καύσιμα, που να στα λέω. Κι όλα αυτά μετατρέπονται από πόρους σε χρήσιμα «Snake εξαρτήματα», χάρη και στο ορθό staff management, δηλαδή το κάθε νέο DD μέλος να εισαχθεί στη μονάδα της αντίστοιχης δεξιότητας που διαθέτει και να προσφέρει. R&D, Support, Medical, απαιτούν προσοχή και προδέρμ ώστε γρήγορα να φτάσουν σε καλό επίπεδο εμπειρίας και να ξεκλειδώσουν καλούδια, εξαιρετικά χρήσιμα για μακροημέρευση και επιτυχία. Είπαμε, είναι ένας καινούριος, ζωντανός κόσμος, ξέχνα τo γραμμικό stealth.

Created by

Αλλά μην ξεχνάς τον Hideo Kojima. Μπορεί να υπάρχει σαφής αλλαγή πλεύσης στο είδος παιχνιδιού, μπορεί οι διαφοροποιήσεις σε πολλά επίπεδα να είναι ορατές, όμως το Phantom Pain είναι από τα χεράκια του μεγάλου Ιάπωνα δημιουργού, τελεία και παύλα.

 

Για παράδειγμα, το stealth gameplay, παρά τη shooter προσέγγιση που κλείνει περιπαικτικά το μάτι, είναι εδώ, η φιλοσοφία παραμένει αναλλοίωτη. Το να ολοκληρώσεις μια αποστολή με S Rank, σημαίνει κυρίως κλασικά MGS πράγματα, μπορείς ακόμα και ν’ απενεργοποιήσεις το Reflex. Μαρκάρεις τους πάντες και τα πάντα, περνάς απαρατήρητος, δεν σκοτώνεις, δεν ματώνεις. Ή τα επικά boss fights, που άλλες φορές σου βγάζουν την Παναγιά «δικαίως» ή άλλες «αδίκως», γιατί απλά δεν βάζεις το μυαλό να σκεφτεί. Sniper αναμετρήσεις με Quiet και θηλυκές Skulls, ή μια λέξη μόνο: Sahelanthropus.

Να επισημάνω ότι γενικά υπάρχει σωστή ή λάθος προσέγγιση, ίσως να είναι μπακαλίστικο. Αλλά να γνωρίζεις ότι με το stealth μαθαίνεις πράγματα: κεφαλοκλειδώνεις τον φρουρό, σου δίνει πληροφορίες (αρκεί να υπάρχει στη βάση ο ανάλογος μεταφραστής, η γλώσσα παίζει τεράστιο ρόλο, θυμήσου με), γλιτώνεις από ενδεχόμενο ψάξιμο και έξτρα μπελάδες, τον στέλνεις με Fulton, δεν τον βρίσκει κανείς (προσοχή στους κοντινούς φρουρούς), αποκτάς και προσωπικό.

 

Και, φυσικά, Kojima δεν είναι μόνο αυτά, τα «πεζά». Σημαίνει και μουσικές επιλογές, εντοπίζοντας κασέτες με κομμάτια από διάφορες δεκαετίες, κυρίως 80s (αυτό λογικό, αλλά το Friday I’m in Love του ’92, πώς είναι δυνατόν να υπάρχει σε κόπια στο 1984 του Phantom Pain;). Σημαίνει και σαφέστατα αντιπολεμικά και κοινωνικά μηνύματα, όπως στην παρούσα φάση η εκμετάλλευση των παιδιών και η εισαγωγή από προ-εφηβική ηλικία στη βία και στο αίμα. Αποτελεί μια άβολη gameplay στιγμή διότι μπορεί να τα εξουδετερώνεις χωρίς να τα σκοτώνεις (πάντως, με απώτερο σκοπό να τα γλιτώσεις από μία μοίρα που δεν επέλεξαν), αλλά δεν παύει να πρόκειται για εμπλοκή με ανήλικους.

Δεν ξέρω, κάπως με προβλημάτισε (πατέρας γαρ), παρόλα αυτά κάθε προβληματισμός είναι για καλό, λέω ταπεινά, και ο σκοπός μοιάζει να είναι «ιερός».  Ίσως κάποια στιγμή πρέπει ορισμένα πράγματα να μας τα ρίξουν ωμά στα μούτρα για να τα αντιληφθούμε πλήρως. 

 

Κατά τα λοιπά, έχω άλλου είδους «πραγματική» ένσταση για την ιστορία και την πλοκή, πιθανώς τη μόνη παραφωνία, ιδιαίτερα για παιχνίδι Kojima, και ποιος ξέρει πόσο εμπλέκεται και η Konami σε αυτήν. Καταρχάς, ακούγεται έντονα ότι το Phantom Pain θα είχε και τρίτο Chapter, αλλά η εταιρεία είπε «σώνει, ως εδώ, να βγει στην αγορά». Είναι αυτός ο λόγος, βασικός ή μη δεν ξέρω, που Kojima και εταιρεία μοιάζει να μην έχουν μέλλον μαζί;

Σε κάθε περίπτωση, τα μακρόσυρτα cut-scenes αποτελούν παρελθόν. Λογικό, πόσω μάλλον για open-world game, εκ πρώτης όψεως. Το πραγματικό πρόβλημα όμως, έγκειται στο γεγονός ότι το σενάριο σαν να έχει λόξυγγα, να παρουσιάζει ασυνέχειες, να μην είναι δεμένο, να κόβεται και να ράβεται για να γίνει πιο σύντομο, κάτι που χωρίς να κάνω spoiler δεν μπορώ επακριβώς να το χαρακτηρίσω. Αυτό είναι το κόστος, το τίμημα, της μετατροπής από γραμμικό σε open-world game;

The publisher who sold the world of gaming

Και ναι, και όχι. Υπάρχουν σπουδαία παιχνίδια ανοικτού κόσμου εκεί έξω, σπουδαία σε επίπεδο gameplay και ιστορίας, καλύτερο παράδειγμα από το Red Dead Redemption, σε προσωπικό επίπεδο, δεν υπάρχει. Μην παρεξηγηθώ, εκ των κορυφαίων είναι και το Phantom Pain, αλλά σεναριακά δεν κατάφερε να με συγκινήσει όσο τα προηγούμενα της σειράς, ιδίως τα MGS1, Snake Eater και IV.

 

Είναι μάλλον θετικό που αρκετά κενά και συμπληρωματικές εξηγήσεις καλύπτονται μέσω της ακρόασης κασετών αλά BioShock, όμως προτιμώ την εικόνα αλά Kojima. Υπερβολικά τα cut-scenes του Guns of the Patriots; ΟΚ, σεβαστή άποψη, την οποία ασπάζονται αρκετοί, αλλά για μένα το Metal Gear Solid ως ιστορία ολοκληρώθηκε εκεί, με δέος και μεγαλοπρέπεια. Από την άλλη, ως gameplay, ατμόσφαιρα και όλα τα υπόλοιπα, με το Phantom Pain ανοίγει ένας νέος κύκλος, μια καινούρια εποχή για το πως οφείλουν να παρουσιάζονται μπροστά στον λοχαγό τα open-world games και δη τα stealth. Αν δεν μπορούν, να κάτσουν σπίτι τους.

To θέμα λοιπόν είναι που θα κάτσει/ πάρει μεταγραφή ο Kojima, τι θα συμβεί με το Metal Gear Solid, αν ο Snake θα είναι ένας ακόμα ήρωας που θα φορέσει παντόφλες, τι αποφάσεις θα πάρει η Konami και ο δημιουργός, τι games θα παίξουν τα χέρια μας απ’ αυτόν. Σημαντικά ερωτήματα, χωρίς απάντηση την ώρα που γράφω το κείμενο. Γι’ αυτό λέω ότι αν αυτή ήταν η τελευταία αποστολή/ συνεργασία του Kojima με τον Snake (διότι Snake άνευ Hideo είναι μακαρόνια χωρίς κιμά), αν πρόκειται για τον αποχαιρετισμό στα όπλα, τότε το τέλος του MGSIV ήταν πιο ταιριαστό. Πιο βαρύ μεν, αλλά όχι ασήκωτο.

 

Αν πάλι τη δεκαετία του ’80 οραματίστηκε αυτό ακριβώς το παιχνίδι (στο μυαλό του Hideo δεν είμαι, μόνο για του Malkovich ξέρω) και δεν είχε τα εργαλεία να το φτιάξει, τότε του αξίζει παράσημο έστω και σήμερα, κοντά 30 χρόνια αργότερα. Ήταν, είναι και θα είναι μπροστά από την εποχή του.

ΝΑΙ: Για Kojiμικούς, Snakους αλλά και πάσης φύσεως λάτρεις των open world games.

ΟΧΙ: Στον Big Boss δεν λες όχι. Στον BIG BOSS.  

Y.Γ.1: Για τα FOB missions, το online τμήμα του Phantom Pain, δεν μπορώ να σου πω και πολλά. Τα προβλήματα συνδεσιμότητας ήταν αρκετά, η Konami βρίσκεται σε διαδικασία επίλυσης. Επίσης, breaking news: βγήκε patch, αρχικά σε PS4 και PC, που φαίνεται να αντιμετωπίζει το θέμα της Quiet στις αποστολές 29 και 42. Υπό προϋποθέσεις, το bug μπορεί να καταστρέψει το save file.

 

Υ.Γ.2: Η αγαπημένη μου version του The Man Who Sold the World. Συγγνώμη τεράστιε David Bowie.

 

TAGS
REVIEWS
ADVERTISING
  • top stories

GAMES