Αυτή είναι η μαρτυρία μας για το The Witness

Στο μυαλό του Jonathan Blow συμβαίνουν 'χειρότερα' πράγματα κι απ' ό,τι σαυτό του John Malkovich (και του Bozidar Maljkovic).

Τι είναι αυτό το τούνελ, πως βρέθηκα εδώ; Ώπα, μία πόρτα. Αλλά ανοίγει παράξενα. Πρέπει να πατήσω ένα Χ λέει και με αρχή τον κύκλο να σχεδιάσω μια γραμμή και να καταλήξω στην άλλη άκρη. Εύκολο, αλλά γιατί να το κάνω; Τελοσπάντων, θα το κάνω, θ’ ανοίξω την πόρτα. Στο βάθος κήπος. Να ‘χαμε μια χοιρινή πλάκα-πλάκα, πείνασα. Καταρχάς, εγώ δεν έχω κήπο. Το κέρατό μου, τι γίνεται; H εξώπορτα είναι αμπαρωμένη και 3 καλώδια είναι συνδεδεμένα πάνω της, αλλά χωρίς ρεύμα δουλειά δεν γίνεται.

Για να τ’ ακολουθήσω. Αχά, ένα πάνελ με έναν γρίφο. Η πατέντα του είναι ίδιας μορφής με την πόρτα, λίγο πιο δύσκολος. ΟΚ με αυτό το πάνελ, πάω να βρω τ’ άλλα δύο. Done, βγαίνω έξω. Που στο διάολο είμαι; Τι είναι αυτό αριστερά; Κάτι σαν αποθήκη. Πάνω στην πόρτα υπάρχει ένα πάνελ με μαύρα και άσπρα σχήματα. Αποκλείεται να μπω εδώ μέσα, συνεχίζω την εξερεύνηση. Κι άλλα πάνελ. Μια πόλη-φάντασμα, θάλασσα, ένα ναυάγιο. Για ν’ ανέβω λίγο πιο ψηλά να δω τι σκατά γίνεται. Ρε φίλε, είμαι σε νησί. Ήρθα εδώ με το πλοίο και είμαι ο ναυαγός Τομ Χανκς. Ή μήπως είναι το νησί του Lost; Αν δω καμιά πολική αρκούδα, θα βεβαιωθώ. Αλλά μάλλον, είμαι μόνος. Είμαι μόνος.

Blow, blow my mind

Είμαι νεκρός ή ζωντανός; Μήπως με απήγαγαν εξωγήινοι; Καλά, θα τους πω εγώ, θα δούνε τι θα πάθουνε. Πάω να ψάξω το νησί, να βρω όπλα, να εντοπίσω το κρυμμένο διαστημόπλοιο και να τους αρχίσω στις λεϊζεριές. Αλλά, τελικά, εδώ έχει μόνο γρίφους (και ήλιο). Κι όποτε λέω θα φύγω, είχα πει θα φύγω, είχα πει. Κι όμως είμαι ακόμα εδώ. Και είμαι μόνος.

Κατά βάση, αυτό είναι το The Witness (το έπαιξα σε PS4), κυκλοφορεί και στα PC, προς το παρόν μόνο σε ψηφιακή μορφή). Παιχνίδια του μυαλού κάθε είδους, από σπαζοκεφαλιές μέχρι φιλοσοφικές αναζητήσεις. Αν και είναι δύσκολο να φανταστείς τι σκέφτεται ο Jonathan Blow, είμαι βέβαιος ότι θα ήθελε minimal reviews, ενδεχομένως και λευκές σελίδες χωρίς κείμενο, άντε με πέντε screenshots. Μηδενικές εξηγήσεις, καμία ανάλυση, ο παίκτης να διαμορφώσει την εμπειρία του ανεπηρέαστος. Μόνος του.

Όσο κι αν σέβομαι (απεριόριστα) τον μεγάλο δημιουργό, γιατί τέτοιος είναι πια, δεν μπορώ να σεβαστώ αυτή του την επιθυμία, πρέπει να δικαιολογήσω το ψωμί μου. Παρόλα αυτά, υπόσχομαι ότι δεν θα προδώσω τίποτα, μακριά από μένα τα spoilers, για το τέλος, για τα πάντα. Θα προσπαθήσω, όσο πιο safe γίνεται, να σου ψιθυρίσω δύο κουβέντες κι έπειτα αποφασίζεις αν σου ταιριάζει ή όχι. Μόνος σου.

Σπαζοπονοκεφαλιές

Λοιπόν, 8 περίπου χρόνια μετά το υπέροχο platform/puzzle game Braid, ο Blow μας προσφέρει ένα απίστευτο puzzler με τον τίτλο The Witness. Ο τεράστιος αριθμός γρίφων του βρίσκεται διασκορπισμένος σε όλο το νησί και θα μπορούσαμε να πούμε ότι χωρίζονται σε δύο μεγάλες κατηγορίες: λογική και ευαισθησία; Όχι, λογική και παρατηρητικότητα.

Προφανώς, όταν μιλάμε για 600+ γρίφους (οι οποίοι δεν είναι απαραίτητο να λυθούν όλοι για να φτάσεις στο τέλος), υπάρχουν αρκετές παραλλαγές, π.χ. οι ακουστικοί, για να μην μπουκώσει ο παίκτης, αλλά οι παραπάνω αποτελούν τις 2 βασικές κατηγορίες, τους πυλώνες. Σε ένα τέτοιο videogame, που βασίζεται στα puzzles, είναι βασικό οι γρίφοι να έχουν μεν το στοιχείο της πρόκλησης, αλλά ταυτόχρονα να στηρίζονται στην (κοινή) λογική. Συμβαίνει αυτό;

Κατά βάση, ναι. Βέβαια, θα πρέπει να επισημάνω ότι υπάρχουν και ορισμένοι που βασίζονται στη λογική του Blow, όχι την κοινή, ο οποίος ξαφνικά αποφασίζει να αλλάξει νόρμες και προηγούμενους κανόνες χωρίς προειδοποίηση. Κανόνες που, γενικά, θα πρέπει να καταλάβεις χωρίς εξηγήσεις, εισαγωγές και tutorials. Μόνος σου.

Τα όμορφα νησιά, όμορφα φτιάχνονται

Γενικότερα, ο Blow είναι κατά των εξηγήσεων. Αν περιμένεις μια στιβαρή ιστορία πίσω από όλα αυτά, έπαιξες και (δεν) έχασες. Η εξερεύνηση του απίστευτα σχεδιασμένου νησιού (επιτέλους, μια από τις περιπτώσεις που ο 'ιδιαίτερος' σχεδιασμός ταιριάζει σε ένα παιχνίδι, λέω εγώ) αποτελεί κι αυτή ένα από τα κύρια συστατικά του The Witness, στην αγωνιώδη προσπάθεια να καταλάβεις τι γίνεται. Στο διάβα σου είναι πιθανό να βρεις μυστικά, ηχογραφήσεις, να δεις κάτι (δεν λέω τι), να βιώσεις το τέλος. Δεν είναι βέβαιο, όμως, ότι θα βγάλεις συμπέρασμα.

Και δεν χρειάζεται, γράφω ταπεινά. Πολλά πράγματα που θα δεις μπορεί να έχουν σημασία, ορισμένα άλλα όχι, για παράδειγμα ο καναπές στο γρασίδι στην άκρη του γκρεμού. Το τελευταίο, και μερικά άλλα, μου θύμισε το επεισόδιο των Απαράδεκτων με τον Παρασκευά και τον τεράστιο Κωνσταντίνο Τζούμα (μα, ποιος ηλίθιος κρέμασε την καρέκλα στον τοίχο;). Δεν πρόκειται απαραίτητα για κάποιο είδος υψηλής διανόησης, αλλά για εικόνες που ξεπετάχτηκαν από το μυαλό του Blow. Τόσο απλά.

Μέσω της εξερεύνησης, ο δημιουργός σε καλεί να σκεφτείς ελεύθερα, χωρίς εμπόδια και όρια. Θέλεις; Καλά κάνεις. Δεν θέλεις; Πάλι καλά κανείς. Δεν υπάρχει καμία δέσμευση και ο Blow δεν έχει καμία διάθεση να σε βάλει εντός πλαισίων, δηλαδή να σφραγίσει το μυαλό σου και να κάνει σε σένα ότι πιθανότατα σιχαίνεται να συμβαίνει σε αυτόν. Μην κάνεις στους άλλους ότι, και τα λοιπά, και τα λοιπά. Έτσι, η απουσία συγκεκριμένης σεναριακής δομής εξυπηρετεί αυτόν το σκοπό. Από μένα, καμία αντίρρηση.

Ιδέες και λύσεις για τον άνθρωπο

Και, δυστυχώς, εγώ δεν κατάφερα να ζήσω αυτό το μεγαλείο στην πλήρη μορφή του. Λίγο η αγωνία μου και το άγχος να ολοκληρώσω το παιχνίδι για να γράψω το «review» στην ώρα του, λίγο η ανυπομονησία μου για το τι κρύβεται παραπέρα, με «ανάγκασαν» να στραφώ σε οδηγό και βίντεο στο YouTube για να λύσω μερικούς γρίφους, τους λεγόμενους λογικής Blow (μισή ντροπή δική του, μισή δική μου) αν θυμάσαι την αναφορά παραπάνω.

Κακώς, μην κάνεις το ίδιο λάθος, όσο κι αν κάποια puzzles σε φέρουν στα όριά σου. Το μυστικό είναι να νιώσεις έξυπνος που το έλυσες, να καμαρώσεις. Και, αντίστοιχα, κάποιες άλλες να νιώσεις ηλίθιος, το κατακάθι το ίδιο. Πάρε μολύβι και χαρτί, άνοιξε την κάμερα του κινητού σου και πάρε φωτογραφία της οθόνης, βγάλε screenshot (πανεύκολο και στο PS4 μέσω του Share), γενικά πάρε τον χρόνο σου, απόλαυσέ το. Πιες μια γουλιά από το ουίσκι σου, άναψε και τσιγάρο αν καπνίζεις, σκέψου. Κανείς δεν σε πιέζει, τουλάχιστον όχι ο Blow. Μόνος σου είσαι, στον κόσμο σου, ή μάλλον στον κόσμο του.

Μόνο πρόσεχε μην ζαλιστείς, κυριολεκτικά. Προσωπικά, έχω ένα θεματάκι με τα first-person games, καμιά φορά με επισκέπτεται η ναυτία. Αυτή τη φορά, με επισκέφτηκε στα δύο πρώτα playthroughs (μετά συνήθισα), περίπου κανά δίωρο μετά την έναρξη του παιχνιδιού. Αναλογίστηκα ότι το σφάλμα είναι δικό μου, αλλά την πάτησε κι ένας φίλος που τον φώναξα να τσεκάρει το Witness. Κι έπειτα διάβασα ότι το παθαίνουν κι άλλοι, η αλήθεια είναι λίγοι, γι’ αυτό και ο Blow επεξεργάζεται ένα «anti-motion sickness» patch για μας τους ευαίσθητους.

Τελικά, μονάχος πάνω στη γη, όχι μόνος

Ολοκληρώνω σιγά-σιγά. Διάβασα σε 2-3 σημεία του διαδικτύου ότι το The Witness είναι ιδιαίτερο, είναι για λίγους. Λάθος, το δεύτερο κομμάτι της πρότασης, αντιτείνω σεμνά. Είναι για όλους, τουλάχιστον για κείνους που ψήνονται με τα puzzles. Το έδειξα στον φίλο μου που σου είπα (που παραλίγο να μοιραστούμε τον ίδιο κουβά), στη σύζυγο που παίζει μόνο adventures και puzzle games (και φουλ πασιέντζα btw), θα μπορούσα να το προτείνω στη μάνα μου που έχει λόξα με τις σπαζοκεφαλιές. Βασικά, στους πάντες, και είμαι σίγουρος ότι 9 στους 10 θα το απολαύσουν. Βέβαια, ο ένας θα με βρίσει, και άσχημα μάλιστα.

Το ότι είναι ιδιαίτερο, ασυνήθιστο, απίστευτο όπως το έχω χαρακτηρίσει δύο φορές, δεν σημαίνει ούτε για πλάκα ότι αποκλείει την πλειοψηφία των παικτών. Και γι’ αυτά που προσφέρει, ποσοτικώς και ποιοτικώς, τα 36,99 ευρώ δεν είναι πολλά, το μόνο σίγουρο. Είναι το Myst της εποχής μας, αν έπρεπε να το συγκρίνω, αλλά μάλλον πιο προσιτό αν θυμάμαι καλά.

Λοιπόν, θεωρώ ότι απέφυγα τα πολλά-πολλά και δεν θα σου χαλάσω την έκπληξη που θα νιώσεις, από τη στιγμή που θα πατήσεις το πόδι σου στο νησί και θα πλημμυρίσει το μυαλό σου με χρώματα και σχήματα μέχρι τις υπο-κατηγορίες των γρίφων. Παίξε, νιώσε, ψάξε, σκέψου, out of the box αρκετές φορές, κάνε ότι θες. Αλλά κάντο, είναι απίστευτη εμπειρία.  

ΥΓ.: Άντε να βάλω κι εγώ έναν γρίφο. Σκόπιμα, δεν έχω κάνει χρήση μιας λέξης, αρκετά ταιριαστής με το πνεύμα του παιχνιδιού. Α, και μιας δεύτερης. Ο λόγος; Τις θεωρώ spoiler μεγατόνων. Δες το τέλος του παιχνιδιού και ίσως με καταλάβεις (να, αυτός λέγεται γρίφος λογικής Blow).

ΝΑΙ: Αν σου αρέσουν οι γρίφοι και τα νησιά

ΟΧΙ: Αν παθαίνεις ναυτία όταν κουνάει το καράβι (που πάει σε νησί), ή πονοκεφαλιάζεις με τις σπαζοκεφαλιές  

TAGS
REVIEWS
ADVERTISING
  • top stories

GAMES