Κυρίες και κύριοι, σας παρουσιάζουμε το The Division

Το open world shooter/ RPG της Ubisoft ανήκει ξεκάθαρα στην primera division των videogames.

Από τη μέρα που ολοκληρώθηκε η closed beta του Division (με την open δεν κατάφερα ν’ ασχοληθώ λόγω ανωτέρας ωμής βίας), ήθελα να ξαναπαίξω, είχα μια γλυκιά προσμονή για το τι άλλο μπορεί να κρύβει το παιχνίδι. Στο δικό μου μυαλό, μόνο καλό ήταν αυτό και μετά την πολύωρη ενασχόληση με την full έκδοση, θεωρώ ότι δικαιώθηκα. 

Πρώτα τα βασικά. Το The Division (πήγα να γράψω Tom Clancy’s και τα ρέστα αλλά είναι σαν να λες UEFA Champions League και Barclays Premier League, περίπου διακοσμητικό στη φάση αυτή) είναι ένα always connected open world shooter τρίτου προσώπου με έντονο το RPG στοιχείο. Το παιχνίδι κυκλοφορεί σε PS4, Xbox One και PC, αλλά το βασικό είναι ένα. Μην μπουρδουκλωθείς με τα always connected, online, και τα λοιπά. Το παιχνίδι παίζεται άνετα και σόλο. Ας τα δούμε όλα αυτά αναλυτικά.

Friday, bloody Friday

Ως σύλληψη, η ιδέα πάνω στην οποία βασίζεται το σενάριο του παιχνιδιού είναι εξαιρετικά ενδιαφέρουσα, όπως πιθανώς θα διάβασες εδώ by Χρήστος Χατζηιωάννου. Ένας ιός μιξ που μεταδίδεται μέσω των χρημάτων την περίφημη Black Friday και οδηγεί την Νέα Υόρκη στο χάος, δεν μοιάζει εκτός πραγματικότητας. Κάπως έτσι, καλείται η επίλεκτη ομάδα Division να φέρει μια κάποια ομαλότητα στην πόλη που δοκιμάζεται από τις συνέπειες της πανδημίας και να εντοπίσει την πηγή του προβλήματος.

 

Για την ακρίβεια, αποτελείς μέλος του δεύτερου κύματος. Τι συνέβη με το πρώτο; Αυτό είναι ένα σωστό ερώτημα. Σε κάθε περίπτωση, το παιχνίδι δεν επιθυμεί να χτίσει πάνω στην ιστορία (και στους επαναλαμβανόμενους διαλόγους), πόσω μάλλον στον κεντρικό ήρωα που θα φτιάξεις με τα χεράκια σου. Αυτό, κατά τη γνώμη μου, είναι το πρώτο (από τα δύο σοβαρά) μειονέκτημα του Division, η έλλειψη δηλαδή πλοκής που θα σε κάνει να ψηθείς στα κάρβουνα. Ευτυχώς, το ρόλο του ψήστη αναλαμβάνει το gameplay.

Το ίδιο ισχύει με τον αμίλητο και άχρωμο ήρωα του παιχνιδιού. Βέβαια, αυτή εδώ μοιάζει με συνειδητή επιλογή. Το παιχνίδι δεν θέλει να εστιάσεις στο άτομο, αλλά στην ομάδα. Δεν μπορεί, και δεν γίνεται εκ των πραγμάτων, να φέρει ένας την άνοιξη στο Μανχάταν. Μόνο η συνεργασία και τα προτερήματά της θα φέρουν αποτελέσματα, στοιχείο που, κι αυτό, ενισχύεται από το gameplay, περισσότερα παρακάτω.

Μέσα στο γήπεδο χιονίζει, και με πληροφορούν ότι χιονίζει κι έξω απ’ αυτό

Από τα πρώτα λεπτά στο Camp Hudson όπου μαζεύονται οι «νεοσύλλεκτοι», αλλά κυρίως από την περιήγηση στο διαθέσιμο τμήμα της Νέας Υόρκης (εξαιρετικό user interface, σχεδόν αδύνατο να χαθείς), καθίσταται εμφανές ότι μιλάμε για ένα όμορφο παιχνίδι. Πολύ όμορφο, ο διευθυντής θα σε κατατοπίσει πλήρως κι εδώ.

 

Βέβαια, καλό θα ήταν να το δεις με τα μάτια σου, ιδιαίτερα μια βραδινή χιονοθύελλα η οποία περιορίζει μεν σημαντικά την ορατότητα, αλλά είναι πανέμορφη σε ψηφιακό επίπεδο. Γενικότερα, τα όποια μικροπροβλήματα στα γραφικά παρατηρούνται μόνο αν θες να τους δώσεις σημασία. Ο σχεδιασμός και η απεικόνιση της πληγείσας πόλης είναι εξαιρετικός, ενώ ο κύκλος ημέρας νύχτας κάνει κι αυτός δουλίτσα.

Spot on και ο ήχος, ιδιαίτερα τα εφέ, με τη μουσική να μου θυμίζει έντονα Mass Effect αν και το σκηνικό, προφανώς, δεν προσφερόταν για τόσο φουτουρισμό. Λεπτομέρειες θα πεις, και θα έχεις δίκιο, στην τελική δεν είναι καθόλου κακή.

Gameplay εσύ superstar

Λοιπόν, το The Division ως είδος παιχνιδιού ακούγεται πολύπλοκο, οπότε δώσε μου λίγο χρόνο να ξεδιαλύνω την κατάσταση. Και η αλήθεια είναι πως παίζεται πολύ πιο εύκολα απ’ όσο γράφεται.

 

Καταρχάς, πρέπει να είσαι συνδεδεμένος στο internet για να παίξεις και local saves δεν υπάρχουν. Το καλό είναι ότι οι servers δουλεύουν ικανοποιητικά έως τώρα (έχω παίξει περίπου 50 ώρες σε PS4), δεν αποσυνδέθηκα ούτε μία φορά. Το δοκίμασα ακόμα και σε ώρες αιχμής (Σάββατο απόγευμα, Κυριακή μεσημέρι), βράχος το σύστημα. Απλώς, υπήρξε μία φορά που άργησα να συνδεθώ, περίπου 5 λεπτά, οπότε είναι σαν να μην έγινε ποτέ.

Τώρα, οι δύο βασικοί πυλώνες του παιχνιδιού είναι το cover based πιστολίδι τρίτου προσώπου και οι RPG μηχανισμοί, θα πρέπει να δώσεις βάση και στα δύο για να προοδεύσεις. Ο γάμος των δύο «φύλων» οδηγεί σε ένα αποτέλεσμα που τα (εμπορικά και ποιοτικά) στοιχεία δείχνουν ότι θα μακροημερεύσει και πιθανώς θα φέρει νέα τέκνα.

 

Στο shooting κομμάτι, το Division βασίζεται στην κάλυψη. Πατώντας μια φορά το ανάλογο κουμπί και στη συνέχεια παρατεταμένα για να αλλάξεις κάλυψη (πέφτει η χειροβομβίδα χαλάζι) δεν δίνεις στόχο, προστατεύεσαι. Γενικότερα, το πιστολίδι είναι παραπάνω από μια χαρά και τα όπλα έχουν καλή αίσθηση.

Όμως, αν εμπιστευτείς μόνο τις ικανότητές σου στη σκοποβολή, δεν θα πας πολύ μακριά. Για την ακρίβεια, και το ίδιο το παιχνίδι αν ήταν απλά ένα shooter, δεν θα ήταν κάτι το ξεχωριστό. Ο ανοικτός κόσμος και κυρίως τα RPG στοιχεία είναι που το αναδεικνύουν. Mods, skills, perks, πρέπει να οργανωθείς/ προετοιμαστείς κατάλληλα, ακόμα και να φτιάξεις τον εξοπλισμό σου (crafting) ή και να πουλήσεις/ αγοράσεις (λιγότερο αυτό). Για παράδειγμα, AI εχθροί υψηλού επιπέδου (και με ονοματεπώνυμο), σκοτώνονται πιο δύσκολα, δεν καθαρίζεις πάντα με ένα headshot όσο περιέργο κι αν ακούγεται αυτό σε έναν shootερά.

 

Όσο προχωράς στο παιχνίδι (κι όσο αποκτάς ισχυρότερο εξοπλισμό και αναβαθμίζεσαι), καταλαβαίνεις τη διαφορά. Κάθε χτύπημα παίρνει πόντους από αυτόν που το δέχεται και όλα παίζουν ρόλο. Προσωπικά, αγάπησα ένα rifle και τις βολές από απόσταση (και το turret για βοηθό), αλλά ο καθένας καστομάρεται όπως νομίζει. Επίσης, μπορείς να επιλέξεις μια ισορροπημένη ανάπτυξη χαρακτήρα ανάμεσα σε δύναμη πυρός, υγεία και skills, ή και να επικεντρωθείς κάπου. Όλα έχουν να κάνουν με τον τρόπο παιχνιδιού σου και οι δυνατότητες παρέχονται, ανάλογα πάντα και με την κατάσταση που αντιμετωπίζεις.

Ωωω, είναι κλοπή

Με άλλα λόγια, ο χάρτης είναι ανοικτός προς εξερεύνηση, αλλά αν είσαι χαμηλού level, π.χ. 7, και οδηγηθείς σε περιοχή του 20-23, οι αντίπαλοι θα σε τελειώσουν. Πρέπει να ψηθείς στη μάχη των βασικών αποστολών και ιδίως των side missions στις περιοχές που σε παίρνει, κι έπειτα να προχωρήσεις. Βλέπουμε τον κάθε αγώνα ξεχωριστά και στο τέλος κάνουμε ταμείο.

Γι’ αυτό και το looting αποτελεί σπουδαία υπόθεση. Ακόμα και μία random μάχη με τους εχθρούς τεσσάρων «βασικών ειδών» που κυκλοφορούν στους δρόμους, μπορεί να κρύβει ως ανταμοιβή ένα νέο ζόρικο οπλάκι, έως και ταπεινά medkits ή σφαίρες. Επιπλέον, καλούδια μπορεί να κρύβονται σε κάθε γωνιά της πόλης, π.χ. σε διαμερίσματα.

 

Να σημειώσω εδώ ότι το The Division επιθυμεί πολύ να βιώσεις την εμπειρία με άλλους παίκτες (groups 2 έως 4 ατόμων), να συνεργαστείς. Αν θες να το παίξεις λύκος μοναχός, γίνεται (με μία τύπου βοήθεια από NPC), αλλά χάνεις μέρος της διασκέδασης. Παρεμπιπτόντως, το ματσάρισμα με άλλους παίκτες (φίλους ή μη) είναι απλούστατο. Ότι είναι καλύτερο να παίξεις με δικούς σου ανθρώπους, ή έστω με gamers που ξέρουν τι κάνουν και συνεργάζονται, δεν το συζητάμε. Σε κάθε περίπτωση, το παιχνίδι προσαρμόζει τη δυσκολία ανάλογα με τα άτομα, και με αυτό εννοώ κυρίως τον αριθμό των εχθρών.

Μαύρη ζώνη για την ανθρωπότητα

Κι αυτό μας οδηγεί στην Dark Zone, τις περιοχές που χτυπήθηκαν πιο βάναυσα από τον ιό και έχουν μετατραπεί σε no man’s land. Eίναι οι μόνες που επιτρέπεται το PvP, δηλαδή να στραφείς ενάντια σε άλλον παίκτη, και το μήλο της έριδας είναι, τι άλλο, το loot. Μόνο που τα αντικείμενα είναι μολυσμένα και δεν μπορείς να τα πάρεις έτσι απλά μαζί σου. Έτσι, πρέπει να καλέσεις (ή κάποιος άλλος) ένα ελικόπτερο για να συμβεί το επιθυμητό extraction. Τα αντικείμενα αυτά τα τσιμπολογάς όπως και εκτός Dark Zone, δηλαδή ψάξιμο και μάχες με AI κακούς. Ή…

 

Ενώ όλοι οι agents είστε τυπικά στην ίδια πλευρά, δεν είναι διόλου απίθανο να στην πέσουν για λάφυρα. Προσωπικά, στην closed beta με σκοτωκλέψανε για πρώτη φορά δύο Πολωνοί, οι Μπόνιεκ και Λάτο something, δεν κάνω πλάκα. Από τη στιγμή που θα αποφασίσεις να χτυπήσεις το «αίμα» σου, γίνεσαι rogue και σημαδεύεσαι με κόκκινο χρώμα για να ξέρουν και οι άλλοι τι κουμάσι είσαι. Σημαντική λεπτομέρεια: μπορεί να σε προδώσει και μέλος της ομάδας σου.

Βέβαια, από τη στιγμή που θα αποφασίσεις να εισέλθεις στην Dark Zone, καλό θα είναι να συνοδεύεσαι, έστω και με το ρίσκο που προανέφερα, ενδεχομένως για να δημιουργήσεις τη δική σου σπείρα. Το πως θα κινηθείς είναι πάλι δικός σου λογαριασμός, πάντως γύρω από την περιοχή προσγείωσης γίνεται συνήθως της σιχαμερής σαλαμάνδρας ο θάνατος, είτε έτσι (προδότες), είτε αλλιώς (ΑΙ εχθροί).

 

Βέβαια, το να γίνεις rogue σημαίνει άμεση στοχοποίηση, το να σε χτυπήσουν οι άλλοι agents είναι θεμιτό. Κι αν πεθάνεις ως άτιμος, αυτό έχει μεγάλη επίπτωση στα xp points που χάνεις, πολλά περισσότερα από το να σου αφαιρεθεί η ζωή ως καλός. Κάπως έτσι, τη δεύτερη εβδομάδα έχει ηρεμήσει αρκετά η κατάσταση σε σχέση με την πρώτη, ή στην beta. Μία συμφορά λένε πως βγάζει την κακή πλευρά του ανθρώπου πιο εύκολα από την ηθική. Κι αυτό περιορίζεται με τους κανόνες, με τις συνέπειες των πράξεων. Η Dark Zone, έχει γίνει λιγότερο επικίνδυνη ζώνη, αν και η ένταση παραμένει γιατί ποτέ δεν ξέρεις τι γίνεται, με τους παίκτες να συλλέγουν απλά loot. Γενικότερα, είναι ένα τμήμα του παιχνιδιού που θα εξελίσσεται με τον καιρό, το πιο δυναμικό, που λογικά θα αξίζει να επισκέπτεσαι και στο μέλλον με όποιες αλλαγές επιφέρουν οι devs.

Any given Friday

Διάβασες τι έγραψα στο Far Cry Primal; Ε, αυτή τη φορά η Ubi δεν έκανε τα ίδια ακριβώς λάθη. Ναι, ο χάρτης παραμένει μπουκώμενος με υπο-αποστολές (και εκατοντάδες collectibles), μόνο που τώρα υπάρχει νόημα και σκοπός χάρη στο RPG στοιχείο, οφείλεις να χτίσεις χαρακτήρα για να επιβιώσεις.

 

Το ελάττωμα εδώ (το δεύτερο που λέγαμε) είναι η μικρή ποικιλία των side missions που οδηγούν σε παρόμοια πιστολίδια. Ευτυχώς, αυτό είναι κάτι που σώζεται εν μέρει χάρη στα διαφορετικά περιβάλλοντα όπου διαδραματίζονται (εσωτερικοί, εξωτερικοί χώροι). Όπως και να ‘χει, μιλάμε για ένα εξαιρετικό και εθιστικό videogame που καταφέρνει κάτι ασυνήθιστο. Συνήθως, όπου οι developers προσπαθούν να πειραματιστούν και να ενσωματώσουν πολλά στοιχεία μαζί, αργεί να ξημερώσει, το πράγμα μπερδεύεται.

Στο The Division, αντίθετα, λειτουργεί ταμάμ. Υπάρχει ισχυρή δομή και συνοχή, παρά τα διαφορετικά στοιχεία που πιθανώς έχεις δει κι αλλού. Το να φωνάξεις Destiny, είναι το εύκολο, και ίσως παραπλανητικό σε κάποιο βαθμό. Από Borderlands, έως κάποια ψίχουλα από Ghost Recon Phantoms και ενδεχομένως H1Z1. Ανόμοια φαινομενικά που δένουν περιέργως αρμονικά.

 

Κι επειδή γνωρίζω το κουσούρι του Έλληνα gamer, που ως ένα σημείο είναι και δικό μου, επαναλαμβάνω: Δεν είναι ΜΜΟ, παίζεται ευχάριστα και σόλο. Το γεγονός ότι είτε multi, είτε co-op, είτε έτσι, είτε στουπέτσι, το The Division δεν χάνει το ενδιαφέρον του και είναι σταθερά πολύ καλό (έστω και χωρίς να τελειοποιείται κάπου), αποτελεί πόντο εμπειρίας που ελάχιστα games διαθέτουν. Και το σίγουρο είναι ότι αξίζει full τα λεφτά του, οι ώρες που θα περάσεις μαζί του είναι ατέλειωτες. Θα κολλήσεις.

ΝΑΙ: Αν θέλεις μια ολοκληρωμένη εμπειρία gaming

OXI: Αν δεν θέλεις να μπλέξεις με open world/ RPG μηχανισμούς που, εσένα (όχι εμένα), σε κουράζουν

TAGS
REVIEWS
ADVERTISING
  • top stories

GAMES