<img height="1" width="1" style="display:none" src="https://www.facebook.com/tr?id=625554890944361&ev=PageView&noscript=1" />

Το Far Cry θα μας ενώνει για πάντα

Το Primal δεν αργεί, οπότε είναι η κατάλληλη ευκαιρία να μπούμε στα άδυτα της περίφημης σειράς παιχνιδιών.

Δεν έχω το θάρρος να ανακηρύξω τo Far Cry, ως σειρά παιχνιδιών, υποτιμημένο, παρόλα αυτά νιώθω ότι βρίσκεται σε δεύτερο, ενδεχομένως και τρίτο, ράφι. Δίκαια ή άδικα δεν το γνωρίζω, δεν ξέρω καν αν η εκτίμηση που κάνω είναι η σωστή. Εκείνο που σίγουρα επιθυμώ, και πραγματοποιώ ήδη, είναι να αφιερώσω δύο λόγια σε ένα από τα αγαπημένα μου shooters πρώτου προσώπου. Καλά, δύο λόγια ακριβώς δεν θα είναι, μην λέμε και ψέματα στον κόσμο.

Η αφορμή είναι η επικείμενη κυκλοφορία του Far Cry Primal στις 23 Φεβρουαρίου, σε PS4 και Xbox One, και την 1η Μαρτίου στα PC. Αλλά για το νέο μέλος, το παρόν και το μέλλον, θα πούμε λίγα λόγια, όντως λίγα, στο τέλος. Τώρα, θα μιλήσει η ιστορία.

Σε μια εποχή όχι και τόσο μακρινή

Το original Far Cry κυκλοφόρησε το 2004 στα PC. Ήταν το μοναδικό της σειράς που ανέπτυξε η Crytek  και, παρεμπιπτόντως, το πρώτο της πνευματικό τέκνο. Το παιχνίδι βασίστηκε σε tech demo και τις διάφορες μορφές που αυτό πήρε(X-Isle), και θα μπορούσαμε να πούμε ότι για χάρη του δημιουργήθηκε η εξαιρετική μηχανή CryEngine.

Ναι, δεν θα ήταν υπερβολικό να χαρακτηριστεί ως επίτευγμα για την εποχή εκείνη, και όχι μόνο. Τα εκπληκτικά γραφικά (και ο ήχος για να μην τον υποτιμάμε) και η τεχνική αρτιότητα πυροβολούσαν το μάτι από τα πρώτα λεπτά και δεν ήταν τυχαίο ότι χρησιμοποιήθηκε για αρκετά χρόνια ως εργαλείο για τις δυνατότητες ενός PC γενικότερα, και της κάρτας γραφικών ειδικότερα. Μπορούσες να τρέξεις ομαλά το Far Cry σε ultra high ως τον ουρανό settings; Τότε το μηχάνημά σου μετρούσε.

Πέρα όμως από τεχνολογικό θαύμα και τις βραβεύσεις του, το Far Cry ήταν και εξαιρετικό FPS. Ο συνδυασμός των: ανοικτά περιβάλλοντα που επιτέλους μας ξεκόλλησαν από τους διαδρόμους, εναλλακτικές πορείες και στρατηγικές, level design, όπλα, κάλυψη, πιστολίδι, δημιούργησαν ένα ακαταμάχητο shooter σύνολο. Αν έπρεπε με το (ν)τουφέκι να επιλέξω τι ήταν αυτό που ξεχώρισα, τότε θα έλεγα χωρίς δισταγμό το πρώτο. Το τροπικό νησί, ο σχεδιασμός του, η εναλλαγή στο περιβάλλον (βουνό, παραλία, πάει λέγοντας) και οι προοπτικές που ανοίγονταν στο gameplay χάρη στο στοιχείο αυτό, ήταν μια περιζήτητη αλλαγή σε σχέση με τα corridor shooters των περιοριστικών, όσο να πεις, εσωτερικών χώρων.

Για να εκφράσω δημόσια την αμαρτία μου, το twist της υπόθεσης με τους μεταλλαγμένους, αρχικά με ξενέρωσε, περίμενα το παιχνίδι να ζήσει και να πεθάνει ως πιο ρεαλιστικό, με αντιπάλους κανονικούς ανθρώπους. Παρόλα αυτά, η λέξη κλειδί είναι το ‘αρχικά’, σύντομα οι σφαίρες έφευγαν με το ίδιο πάθος και αφοσίωση. Με μία λέξη, σουτεράρα, κι αν δεν κατέχεις το original, μπορείς να βρεις το HD remake σε PS3 και Xbox 360 (ψηφιακή μορφή).

Προφανώς, για την ομώνυμη ταινία του 2008, και τον καταστροφέα Uwe Boll που έχει ματώσει τόσες και τόσες μεταφορές παιχνιδιών, δεν θα ήθελα να μιλήσω. Οι περιπέτειες με τη δικαιοσύνη δεν είναι κάτι που επιθυμώ.

Out of Africa ή Hello Africa;

Βέβαια, πριν περάσουμε στο Far Cry 2, να πούμε και μια κουβέντα για το Instincts (2005) του Xbox (και του 360). Λιγότερο ανοικτό το εν λόγω remake λόγω τεχνικών περιορισμών, αλλά με τη σημαντική προσθήκη του map editor που πρόσφερε νέες multiplayer δυνατότητες. Οι ταλαντούχοι τοπογράφοι-μηχανικοί gamers έφτιαξαν εξαιρετικούς χάρτες και το online πεδίο μάχης κέρδισε την κοινότητα σε ποικιλία και φρεσκάδα. Αντίθετα, δηλώνω κατηγορηματικά ότι το FC2 (2008) είναι το μοναδικό που δεν με κέρδισε.

Το παιχνίδι έγινε αρκετά φλύαρο, πάντα κατά τη γνώμη μου, λόγω της μεγάλης διεύρυνσης του open-world στοιχείου, μόνο που οι devs δεν φρόντισαν να γεμίσουν την τεράστια έκταση με ουσία. Αποστάσεις που ακόμα και με αυτοκίνητο έμοιαζαν ακάλυπτες, πολλές random μάχες, πήγαινε-έλα διαρκώς, κουραστικό το τέχνασμα με την μαλάρια, κάπου χάθηκε το τόπι και ο Ντρογκμπά μαζί.

Πιθανώς να το έχω πάρει πιο στραβά απ’ ότι του αξίζει (θα ήθελα τη γνώμη σου στα σχόλια). Από την άλλη, μην το αδικώ, πρόκειται κατά κοινή ομολογία για ένα πολύ καλό shooter, όμορφο στο μάτι και στο χέρι (αγαπάω φλογοβόλο), και με μια ανοικτοσύνη που σε προκαλεί να εξερευνήσεις κάθε σπιθαμή. Αλλά λίγο άδειο.

Ναι, Τρίτων εκεί; 

Βασικά, τρίτον και καλύτερον από το δεύτερον. Πράγματι, μια τετραετία (ακόμα) αργότερα, κυκλοφορεί το Far Cry 3 (2012) και ανανεώνουμε τους όρκους αγάπης με τη σειρά. Κι επειδή μπορεί να παρεξηγήθηκα προηγουμένως ως μη λάτρης των open-world games, συμβαίνει ακριβώς το αντίστροφο: τα λατρεύω, αλλά μόνο όταν διατηρούν αμείωτο το ενδιαφέρον. Έτσι, η Ubisoft Montreal έκανε τις απαραίτητες προσθαφαιρέσεις, βρήκε πατήματα στον αγωνιστικό χώρο και παρουσίασε ένα πλήρες FPS ανοικτού κόσμου.

Βήμα πρώτο τα πολλά και καλά, σε μεγάλο βαθμό, side missions που πλαισίωναν ιδανικά τη βασική ιστορία. Για την ακρίβεια, είχαν τη δύναμη να σε τραβήξουν από το story, θυμάμαι αρκετά δικά μου playthroughs να επικεντρώνονται, π.χ., σε κατάληψη outposts (εξαιρετική η χρήση σχεδιασμού και στρατηγικής) και κυνήγι, παρά στις main αποστολές. Για να τα λέμε όλα, αυτό μπορεί να κρύβει και μια αδυναμία της πλοκής, στοιχείο όχι μακριά από την πραγματικότητα, παρόλα αυτά το gameplay αποζημίωνε αδρά.

Stealth, αναβαθμίσεις, η επιστροφή στις ρίζες (τροπικό νησί), και πολλά άλλα, αποτελούν στοιχεία φαινομενικά άσχετα μεταξύ τους, όμως έδεναν αρμονικά στο Far Cry 3, μια εξαιρετική shooting εμπειρία. Εκείνο που πραγματικά ήταν άσχετο, αλλά αποτελεί ένα από τα καλύτερα standalone expansions που έχω παίξει ποτέ, ήταν το FC3: Blood Dragon. Ειλικρινά, αδυνατώ να καταλάβω γιατί υπάρχει το FC3 μπροστά από το Blood Dragon, αν εξαιρέσουμε ενδεχομένως το γεγονός ότι βασίζεται στην ίδια μηχανή και δανείζεται γενικότερα μηχανισμούς από την πατρική φιγούρα.

Κατά τα άλλα, δεν έχει καμία σχέση, σε όρους χαρακτήρων, σύμπαντος, ατμόσφαιρας, πουθενά, ένα τεστ DNA θα το ζητούσα αν ήμουν στη θέση του μπαμπά. Κι όμως, διαθέτει πολύ χιούμορ, παρωδία γαρ, και μια eightίλα με την καλύτερη δυνατή έννοια του όρου. Πέρα από την διακωμώδηση, βγάζει έναν φουτουρισμό και μια υπερβολή, στοιχεία για τα οποία η δεκαετία του ’80 θα είναι πάντα περήφανη και πρωτοπόρα. Πέντε τρίχες έχω, πάω να τις κάνω περμανάντ και επιστρέφω.

To τέσσερο

Το Far Cry 3 (πόσω μάλλον το Blood Dragon) ήταν λίγο έως πολύ μια ευχάριστη έκπληξη. Αντίθετα, μια διετία αργότερα, το FC4 (2014) περπάτησε στα καλά στρωμένα μονοπάτια του προκατόχου του (γι’ αυτό το λόγο, βασιζόμενο δηλαδή στην ποιότητα του προηγούμενου, έκανε το καλύτερο launch στην ιστορία του franchise). Υπό αυτήν την έννοια, δεν έχω να σου πω και πάρα πολλά. Ένα καλά δομημένο videogame είναι πάντα ευπρόσδεκτο, παρόλα αυτά η αλλαγή setting (Ιμαλάια, βουνά, λαγκάδια) και κάποιες ανάλογες της τοποθεσίας προσθήκες, για παράδειγμα grappling hook, δεν ήταν συνθήκες ικανές από μόνες τους να κάνουν τη διαφορά.

Μια βόλτα στην πλάτη ελέφαντα έχει χάρη, αλλά για να βγει το φοβερό όνομα το FC4 έπρεπε να δώσει κάτι παραπάνω. Ο εχθρός Βασίλειος Κωστέτσος (μη μου πεις ότι δεν μοιάζει) δεν αρκεί για να φτιάξει ένα δυνατό story, ένα μειονέκτημα που ούτως ή άλλως παρατηρήθηκε και στο FC3, μόνο που εκεί το «νέο» gameplay κάλυψε το κενό. Το δίχως άλλο, ένα αρκετά καλό open-world shooter, όμως ο κίνδυνος παραμονεύει. Ποιός ακριβώς; Πάω κομμωτήριο γιατί βαρέθηκα την περμανάντ κι έρχομαι.

Πρωτόγονα ένστικτα

Με το Primal να έρχεται περίπου 16 μήνες μετά το FC4, o κίνδυνος είναι ξεκάθαρος: να γίνει μια ακόμα ετήσια κυκλοφορία, ένα νέο Assassin’s Creed που θα αλλάζει settings και πρωταγωνιστές σαν τα σώβρακα. Προερχόμενο από την Ubi, απίθανο δεν το λες.

Σε περίπτωση που δεν το ξέρεις, να σε ενημερώσω ότι το Primal εκτυλίσσεται περίπου το 10.000 πΧ. Προφανώς, αποχαιρετάς τα πυροβόλα όπλα και τα οχήματα, ο τίτλος γίνεται action adventure (multiplayer γιοκ) και η υπόθεση επιβίωση μια διαφορετική υπόθεση. Είσαι γητευτής των ζώων (τα παίρνεις μαζί σου στη μάχη), φτιάχνεις όπλα από το τίποτα, κυνηγάς μαμούθ και προϊστορικές τίγρεις (Ice Age γινήκαμε), ο κύκλος μέρας-νύχτας παίζει ρόλο στο gameplay, κι άλλα παρόμοια. Τέλος, η παρουσία δεινοσαύρων είναι πιθανή, αλλά ακόμα δεν έχει επιβεβαιωθεί επίσημα.

Ωραίες οι διαφοροποιήσεις σε ακουστικό επίπεδο, το βρίσκω πολύ ενδιαφέρον, αναμένω την υλοποίηση. Από την άλλη, εμείς κάτι άλλο γνωρίσαμε ως Far Cry, τα είπαμε παραπάνω. Γεμίζω το όπλο, καλύπτω το κορμί μου πίσω από έναν βράχο και προσπαθώ να καταλάβω τι κρύβεται μέσα στη σπηλιά. Μεταλλαγμένοι λες, ε; Κάτι ξέρεις εσύ.

TAGS
REVIEWS
ADVERTISING
  • top stories
  • BEST OF NETWORK

GAMES