Ζήσαμε πρωτόγονες εμπειρίες στο Far Cry Primal

Θα μπορούσαν να ήταν και πρωτόγνωρες, αν η Ubisoft αποφάσιζε να απομακρυνθεί από τη μανιέρα της.

Δεν έχουμε πολύ καιρό που ασχοληθήκαμε με το Far Cry ως σειρά παιχνιδιών (check εδώ) και γράψαμε δύο κουβεντούλες για το Primal, τι μπορούμε να περιμένουμε από αυτό και τα λοιπά. Πλέον, το μέλλον έγινε σήμερα, και μετά το τέλος της βασικής ιστορίας και κοντά 40 ώρες στη γη του Oros, έχουμε τη δυνατότητα να μιλήσουμε με ασφάλεια για το νέο μέλος της φυλής FC, για το τι είναι και τι ντεν είναι που θα έλεγε και ο Ντούσκο.

Κλείνουμε άμεσα με τα προκαταρκτικά, αναφέροντας ότι το Far Cry Primal κυκλοφορεί σε PS4, Xbox One, και PC. Μετά από αυτό, αφήνουμε το κινητό στην άκρη, φοράμε την προβιά μας, κραδαίνουμε το ματσούκι μας και μεταφερόμαστε στο 10.000 π.Χ., όπως μας προτείνει η λιτή εισαγωγή του παιχνιδιού.

Στο Oros, στην άγρια τη γη

Κι αυτό είναι πιθανότατα το μοναδικό σπαρτιάτικο κομμάτι του παιχνιδιού. Το tutorial έχει μαμούθ, sabretooth tiger, γνωριμία με τα βασικά και άμεσα βουτιά στα βαθιά με θέμα την επιβίωση. Εκείνη την εποχή ο άνθρωπος δεν είχε να ανησυχεί για πολλά. Τι θα φάει, πως δεν θα τον φάνε, και να βγάλει από μέσα του ότι πρωτόγονο ένστικτο έχει, απλά πράγματα. Από τα πρώτα λεπτά, καθίσταται σαφές ότι η γη του Oros τα προσφέρει όλα αυτά πλουσιοπάροχα, σε σημείο που το παρατραβάει αλλά ας μην ξεκινήσουμε πρωί-πρωί τη γκρίνια.

 

Ο ήρωάς μας Takkar, αποτελεί μέλος της φυλής Wenja, της σαφώς πιο αδύναμης (αρχικά) επί Oros. Οι Udam και Izila κυριαρχούν, η καθεμία με τα όπλα της, και οι softblood όπως αναφέρονται χαρακτηριστικά, είναι οι υποτελείς της υπόθεσης. Δουλειά, τι δουλειά, ηθική υποχρέωση και καθήκον, του Takkar είναι να τους στηλώσει, να τους μεγαλώσει (σε αριθμούς και ποιοτικά), να τους αναβαθμίσει σε σημείο που δεν θα φοβούνται κανέναν και τίποτε. Προφανώς, όχι αναίμακτα, με φωτιά και ρόπαλο (και ακόντιο, και τόξο και πολλά άλλα).

Από πλευράς ιστορίας, αυτή ήταν η πιο safe επιλογή που είχε στα χέρια της η Ubi. Αναγνωρίζοντας ότι η εποχή και το ζήτημα της γλώσσας (μέχρι και γλωσσολόγους προσέλαβαν) δεν προσφέρονται για ανάπτυξη χαρακτήρων και πολύπλοκο σεναριακό χτίσιμο, αποφάσισε να μην πειραματιστεί. Μόνο που αυτή ήταν και η γενικότερη προσέγγιση, δηλαδή παίζω εκ τους ασφαλούς. Σε επίπεδο story μπορεί να μην ενοχλεί, αλλά υπάρχουν άλλα, πιο μεγάλα, που πειράζουν. Μανούρας συνέχεια μετά το πρωινό, που παρεμπιπτόντως είναι κατσίκα ταρτάρ με συκώτι ελαφιού. 

Του Wenja η μάνα και του ninja ο πατέρας

Στενός μου φίλος αναρωτήθηκε με ύφος και πολύ φρύδι πως είναι δυνατόν να βγάζουν τίτλο Far Cry χωρίς πυροβόλα όπλα και οχήματα και με θέμα τον προϊστορικό άνθρωπα. Κατέληξε λέγοντας μήπως δεν θα έπρεπε να βαφτιστεί Far Cry; Κι όμως, κυρίες και κύριοι, αν δεν υπήρχε το Far Cry στον τίτλο, το gaming κοινό θα κατηγορούσε δικαίως την Ubi ότι κοροϊδεύει τον κόσμο.

 

Έστω και χωρίς μπαμ-μπουμ ή τζιπάκια, το Primal έχει το ίδιο FC open-world action stealth πρόσωπο (ή προσωπείο), όπως αυτό ταυτοποιήθηκε στο FC2 (π.χ. φωτιές) και κυρίως στα FC3 και FC4. Παρά το γεγονός ότι λείπουν τα βασικά συστατικά της σειράς, με έναν τρόπο που μόνο ο Χαρδαβέλας (πύλες του ανεξήγητου, όχι το ταβέρνα show) και ο Guillemot μπορούν να εξηγήσουν, το Primal αποτελεί μέλος της οικογένειας, το DNA τεστ είναι τσάμπα λεφτά και κόπος.

Το καλό σε αυτό είναι πως όσοι απορροφήθηκαν σε FC3 και FC4, θα το απολαύσουν. Μαζί τους κι εγώ, που θα συνεχίσω να ασχολούμαι για λίγο ακόμα και μετά το τέλος της «εργασίας» με κάτι δευτερεύουσες αποστολές. Ο χάρτης είναι μεν μικρότερος σε σχέση με το παρελθόν, κάτι που κρίνεται ως λογικό δίχως μέσο μεταφοράς (με ρόδες, αστερίσκος εδώ), αλλά είναι γεμάτος με 1000 πράγματα, σχεδόν στην κυριολεξία. Η γη του Oros είναι πανέμορφη (ίσως λίγο πιο γυαλιστερή από ότι θα έπρεπε) και κρύβει διαφορετικά τερέν, βουνά, λαγκάδια, ποτάμια, χιόνια (φορέστε κάτι εδώ για να μην κρυώσετε), σπηλιές, μυστικά, του Νεάντερταλ τα μάτια.

 

Το κακό σε αυτό είναι πως σχεδόν όλα είναι υπερβολικά γνώριμα, από νόρμες έως και gameplay μηχανισμούς, κι έχουν συνδεθεί στο μυαλό μας με άλλες εποχές και καταστάσεις. Fast travel, outposts, crafting, skills, αναβαθμίσεις, κυνήγι, ζώα, super foods, φυτά, grappling hook, takedowns, τρόποι προσέγγισης αποστολών, τα missions τα ίδια, ο κατάλογος είναι τόσο μακρύς που σίγουρα κάτι θα έχεις να προσθέσεις κι εσύ. Η gaming ποιητική αδεία σε κάποια από αυτά είναι σεβαστή, έστω κι αν το 10.000 π.Χ. δεν συμβαδίζει με την παρουσία τους, δεν ενοχλεί το καθετί ξεχωριστά (π.χ. μας έχουν ξεμείνει κάτι λεοπαρδάλεις, να τις βάλουμε στο Primal;).

Αλλά, ΟΛΑ αυτά μαζί, με απλή αντικατάσταση του sniper rifle με ακόντιο (παρεμπιπτόντως, απίστευτη αίσθηση το headshot με δόρυ ή βέλος) και του ελέφαντα ή του τζιπακίου με πλάτη μαμούθ ή αιλουροειδούς (ο αστερίσκος της μετακίνησης που λέγαμε), αποτελούν ένα αλλόκοτο déjà vu.

Κυρ Αννίτα βούλωσα

Το παρήγορο είναι πως τα λίγα καινούρια στοιχεία και ορισμένες αντικατάστασεις σύγχρονων μεθόδων με παλαιολιθικές, λειτουργούν μια χαρά. Η γήτευση ζώων είναι πρωτόγονα εύκολη μεν, αλλά τουλάχιστον τα «οικόσιτα» βοηθούν αποτελεσματικά με τους διάφορους κινδύνους που ελλοχεύουν στο παιχνίδι, το καθένα με τον τρόπο του (π.χ. κουκουβάγια scouting, τζάγκουαρ stealth, αρκούδα ωμή βία).

 

Ένα άλλο ωραίο παράδειγμα πάνω σε αυτό είναι η χειροβομβίδα-μέλισσα. Επιπλέον, ο κύκλος ημέρας-νύχτας παίζει όντως ρόλο, καθώς όταν σκοτεινιάζει κάποιοι άνθρωποι κοιμούνται (γι’ αυτό και η stealth κατάληψη των outposts γίνεται λίγο πιο εύκολη), αλλά πολλά ζώα ξυπνούν. Και κυνηγούν. Επειδή λοιπόν δεν είναι δύσκολο να γίνεις θήραμα, καλό θα είναι να βάλεις φωτιά σε ρόπαλο, ακόντιο και βέλη, μια έξτρα προστασία παρέχεται.

Βέβαια, για να είμαι ειλικρινής, η αίσθηση του απροστάτευτου και τα ζητήματα επιβίωσης ισχύουν περισσότερο στα αρχικά στάδια του παιχνιδιού. Όσο ο Takkar αναβαθμίζεται και εξοπλίζεται, αυτή η αίσθηση ξεθωριάζει, ώσπου ο ήρωας γίνεται μάλλον πανίσχυρος και η συλλογή αντικειμένων, φυτών, ξύλων και πολλών άλλων στοιχείων μετατρέπεται από ζωτική σε ανούσια και βαρετή διαδικασία.

 

Επειδή ακριβώς ο χάρτης είναι μικρότερος σε σχέση με προηγούμενα Far Cry αλλά τα events δεν μειώθηκαν στον ίδιο βαθμό, το Primal μοιάζει σαν μύτη μπουκωμένη από αλλεργική ρινίτιδα (καταραμένη άνοιξη). Έτσι, ιδιαίτερα στην αρχή, το πράγμα γίνεται ακραία εκνευριστικό. Όλο και κάτι συμβαίνει στη γη αυτή: random events, αγέλη λύκων κυνηγάει ελάφια, δύο αρκούδες παλεύουν για την περιοχή.

Με μια πρώτη μάτια, αυτό είναι όμορφο, νιώθεις ότι το Oros είναι ζωντανός οργανισμός. Αλλά όταν παλεύεις να φτάσεις στο σημείο του χάρτη που ξεκινά μια βασική ή δευτερεύουσα αποστολή και σου την πέφτει ότι κινείται, ο Σάρας ο Βλάσσης Μάρρας και η Μάρα Ζαχαρέα, και ψοφάς, η επιστροφή σε μακρινό spawn point συνοδεύεται από καντήλια ποικίλης μορφής. Στο σημείο αυτό, μοιάζει η Ubi να προσπαθεί να καλύψει την έλλειψη έμπνευσης και πολλών δυνατών βασικών αποστολών με γεμίσματα διαφόρων ειδών. Καλές οι σέντρες, αλλά σαν το κάτω την μπάλα, δεν έχει.

 

Εργοτάξιο

Εν ολίγοις και πέρα από λεπτομέρειες που εντοπίζει ο καθένας και έχουν σχέση με υποκειμενική άποψη, αυτά είναι τα δύο βασικά μειονεκτήματα που δύσκολα παραμερίζονται: Γενικότερο παραμπούκωμα και υπερβολικά γνώριμα στοιχεία. Όσον αφορά στο τελευταίο, όχι αποκλειστικά Far Cry παρελθόντος. Για την ακρίβεια, το Primal είναι η κορυφή του παγόβουνου μιας συγκεκριμένης μεθοδολογίας, με την Ubisoft να παρομοιάζεται με φάμπρικα παραγωγής open-world games που, μέσες άκρες και ανεξαρτήτως θεματολογίας, έχει έναν μπούσουλα, μια σταθερά που απλά διακοσμείται ανάλογα την περίσταση.

Assassin’s Creed, Watch Dogs, Far Cry. Θα μπορούσαν να είναι από άλλο πατέρα κι άλλη μάνα και καταλήγουν, καθ’ υπερβολήν, τρίδυμα. Παράδειγμα, έστω και φαινομενικά άσχετο. Στο Primal μπορείς, αν θες, να κυνηγήσεις και να υποτάξεις 4 σπάνια και ζόρικα ζώα (Beast Master Hunt Quests). To μυαλό μου πήγε σαν βέλος στα 4 Legendary Ships του Assassin’s Creed IV Black Flag. Αυτή εδώ, θα μπορούσε να θεωρηθεί μια έξυπνη μεταφορά, μια καλά πατενταρισμένη ιδέα. Υπάρχουν άλλες, όμως, που κάνουν καραμπάμ και, κυρίως, κουράζουν πλέον με τη συχνότητά τους.

 

Όσο και να με εξημέρωσε/ γήτευσε το Primal και γενικά να είμαι fan των προαναφερθέντων τίτλων, όφειλα να σε προειδοποιήσω, το ΝΑΙ και ΟΧΙ που ακολουθεί περικλείει σε μία κουβέντα το νόημα. Και, σε κάθε περίπτωση και παρά τα όποια θέματα, το Primal μου άρεσε. Αλλά το θεωρώ μια μεγάλη χαμένη ευκαιρία, σαν αυτές που έχανε ο Αλέκος Αλεξανδρής, για κάτι ακόμα καλύτερο. Τι ακριβώς; Σε μια εποχή που δεν πολυφοριέται (έλα ρε Prehistorik) και είχε πράγματα να δώσει, ίσως μια περισσότερο γραμμική εμπειρία απομακρυσμένη από το Far Cry, ένα εντελώς ξεχωριστό franchise. Μέχρι τότε, πάω να εξασκηθώ στη ρίψη ακοντίου σε ανυποψίαστο Udam που κανιβαλίζει.

ΝΑΙ: Για όσους ΔΕΝ έχουν βαρεθεί τις Far Cry και Ubi πρακτικές

ΟΧΙ: Για όσους έχουν βαρεθεί τις Far Cry και Ubi πρακτικές

TAGS
REVIEWS
  • top stories

GAMES