<img height="1" width="1" style="display:none" src="https://www.facebook.com/tr?id=625554890944361&ev=PageView&noscript=1" />

Τα 10 adventure games που έχουν τη δική τους ιστορία

Έβαλαν το μυαλό μας να δουλέψει, και γι’ αυτό τους οφείλουμε πολλά.  

Αφορμή για το αφιέρωμα αυτό, στάθηκε το σχόλιο του φίλου Βαγγέλη στο προηγούμενο άρθρο για τα 10 hot κορίτσια του gaming. Για την ακρίβεια είπε:  April... The Longest Journey... αλλά ποιός ασχολείται με τα adventures. Απαντώ: Εγώ ασχολούμαι με τα adventures, ή τουλάχιστον ασχολήθηκα μετά μανίας κατά τη χρυσή εποχή τους. Μπορεί λοιπόν η April να μην με συναρπάζει ως γυναίκα (αν και τώρα που την παρατηρώ έχει υπέροχα μάτια), αλλά το είδος των παιχνιδιών που «υπηρετεί» είναι από τα αγαπημένα μου. Εξάλλου, μην ξεχνάς ότι αυτό το θέμα νοσταλγίας το είχα προαναγγείλει σε ένα αντίστοιχο για τα 10 Amiga games που αγαπήσαμε.

Η αλήθεια είναι ότι το εν λόγω είδος, εδώ και αρκετά χρόνια, βρίσκεται μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας. Τι φταίει; Ένα δίκιο ο φίλος Βαγγέλης το έχει, τα adventures δεν συναρπάζουν, πλέον, τους παίκτες (μήπως έχουμε γίνει λίγο περισσότερο «της ευκολίας»;), δεν πουλάνε κατά το κοινώς λεγόμενο, και οι εταιρείες δεν φημίζονται για τη φιλανθρωπία τους. Ας είναι, εμείς ξεκινάμε το ταξίδι μας πίσω στο χρόνο. Και, ως συνήθως, δεν τίθεται θέμα για το αν έχω ξεχάσει κάτι, αυτή είναι η δική μου αγαπημένη λίστα, με το υποκειμενικό στοιχείο να παραμονεύει. Αν έβαζα ένα adventure για «αντικειμενικούς λόγους», που κι αυτό αμφισβητήσιμο είναι σε ζητήματα γούστου, θα ήταν σαν να σε κοροϊδεύω/ χαϊδεύω τ’ αυτιά σου, και δεν το επιθυμώ.

Leisure Suit Larry

Για να σε ιντριγκάρω και ν’ αποκτήσω από τα πρώτα λεπτά την πλήρη προσοχή σου, λέω να ξεκινήσω με την επική φιγούρα του Larry. Όπως θα συμβεί και στη συνέχεια του εν λόγω αφιερώματος, είναι από τις περιπτώσεις που δύσκολα μπορείς να επικεντρωθείς σε μεμονωμένο παιχνίδι της σειράς. Για την ακρίβεια, ως «Larry games», αναγνωρίζω μόνο τα 6 πρώτα, αυτά με τη συμμετοχή του δημιουργού Al Lowe και της χρυσής εποχής της Sierra. Παρεμπιπτόντως, για να μην μπερδευτείς, το τελευταίο καλό Leisure Suit Larry είναι το 7, κι αυτό γιατί 4 δεν κυκλοφόρησε ποτέ, μια ιστορία αρκετά πολύπλοκη για να την πιάσουμε τώρα.

Το γεγονός ότι το σεξ βρίσκεται σε πρώτο πλάνο, αρκεί και περισσεύει για να δημιουργηθεί ο μύθος γύρω από το όνομα Larry, αν και οι σκηνές του παιχνιδιού ήταν περισσότερο αθώες απ’ ότι αφηνόταν να εννοηθεί, ας το πούμε οπτικό υπονοούμενο. Από την άλλη, είναι βέβαιο ότι πρόκειται για adult game, πόσω μάλλον για την εποχή λανσαρίσματος του πρώτου Leisure Suit Larry (1987), 100 μίλια πιο ενηλικό από την πλειονότητα των gaming κυκλοφοριών της περιόδου. Το θέμα μας ήταν ο ποδόγυρος του πρωταγωνιστή, η απεγνωσμένη προσπάθειά του, και συνήθως αποτυχημένη, να προσελκύσει θηλυκά στο ντιβάνι του.

Φαλλοκρατικό; Μισογυνίστικο; Καλώς ή κακώς, δεν είμαστε στο OneWoman για να μάθουμε την άλλη άποψη, πάντως δεν ήταν και Lula, το «δεν έχω λόγια να περιγράψω» sim game της Interactive Strip. Σε κάθε περίπτωση, το χιούμορ ήταν εδώ, έστω κι αν μάταια περιμένω το Stathis Psaltis edition σε ελληνικό νησί, με τον Larry να φοράει διχτυωτή μαύρη μπλούζα και λευκό σορτς. 

Broken Sword: The Shadow of the Templars

Κάποτε, τα adventures μεσουρανούσαν και ήταν οι LucasArts και Sierra, οι Sierra και LucasArts αν προτιμάτε. Κι όμως, υπήρξε μια βρετανική ομάδα ανάπτυξης, η Revolution, με αρχηγό, εντός κι εκτός εισαγωγικών, τον Charles Cecil (δικό του και το πολύ καλό, προγενέστερο του BS, Beneath a Steel Sky), η οποία μας ανάγκασε να στρέψουμε κι αλλού το βλέμμα μας. Πλέον, βρισκόμαστε στο Broken Sword 5, αλλά θα μου επιτρέψεις να επικεντρωθώ στο πρώτο παιχνίδι της σειράς, χωρίς να σημαίνει ότι το τρίτο (The Sleeping Dragon), ήταν κακό, το αντίθετο. Για το δεύτερο, το The Smoking Mirror, κρατάω πισινή, όσο για το τέταρτο, το The Angel of Death, δεν το έχω παίξει, με συγχωρείς.

Κλασικό 2D point & click (μέσω του κέρσορα επιτρέπεται η αλληλεπίδραση με το περιβάλλον) adventure game το The Shadow of the Templars, με εξαιρετική ιστορία και δυνατά puzzles. Εξάλλου, τα θέματα περί σταυροφόρων πάντα εξάπτουν τη φαντασία και οι άνθρωποι της Revolution έκαναν εξαιρετική δουλειά, μεταφέροντας τη συνωμοσιολογία στο, τότε, σήμερα. Τέλος, κατάφερε να συνδυάσει αρμονικά τον σοβαρό τόνο με το χιούμορ, χάρη στον ήρωα George Stobbart. I love this game.

Syberia II

Γιατί Syberia II, κι όχι το πρώτο; Καταρχάς, και τα δύο είναι υπέροχα adventures, δεν το συζητάμε αυτό. Επιπλέον, το original game κατάφερε να δώσει πνοή, έστω και στιγμιαία, σε ένα είδος που ξεκινούσε να παίρνει την κάτω βόλτα (2002). Κι όμως, το δεύτερο ολοκλήρωσε μια ανθρώπινη και συγκινητική ιστορία (σε περίπτωση που καταφέρνατε να λύσετε τον τελευταίο γρίφο, δυσκολίας μαμούθ, αναφορά καθόλου τυχαία...).

Επίσης, στο Syberia II εμφανίζεται η φυλή των Youkol με τη συγκλονιστική γλώσσα (τουκ-τουκ ναμ-ναμ, πιθανώς εμπνευσμένο από το birdy ναμ-ναμ του Peter Sellers στο Party). Τέλος, θεωρώ ότι το sequel διέθετε καλύτερα puzzles από το πρώτο, αν και δεν πρέπει να λησμονήσω ότι στο original, ο γρίφος με το κοκτέιλ της θείτσας ήταν μαγικός. Για να δούμε τι θα γίνει με το Syberia III, ή γεφύρι της Άρτας, όταν έρθει, ελπίζω εντός του 2015. Δημιουργός και του τρίτου θα είναι ο Benoit Sokal, αν και με το Paradise μου τα χάλασε λίγο. Όπως και να ‘χει, “hello Kate Walker” που θα έλεγε και ο Oscar.

The Longest Journey

Φίλε Βαγγέλη, εδώ είσαι, εδώ είμαι, εδώ είμαστε όλοι που έχουμε τα adventures στην καρδιά μας. Η νορβηγική Funcom διέθεσε για πρώτη φορά στη χώρα της το 1999, και σταδιακά στην υπόλοιπη Ευρώπη και τον κόσμο, το αριστούργημά της, το The Longest Journey. Ο εν λόγω τίτλος, έμεινε στην ιστορία πρώτα και κύρια για το σενάριο και την πλοκή του. Εξάλλου, αν κάνεις, σε οποιοδήποτε μέσο, σωστή χρήση του ευρήματος που λέγεται παράλληλο σύμπαν, έχεις κερδίσει το στοίχημα.

Όσον αφορά στο gameplay, στιγματίστηκε από ορισμένα δύσκολα, έως και δυσνόητα σε κάποιο σημείο, puzzles. Οι οδηγοί λύσης του παιχνιδιού πήραν φωτιά, το ίδιο και η ζωή μας. Το sequel του The Longest Journey, το Dreamfall (2006, πάλι από την Funcom), ήταν κι αυτό καλό, αλλά όχι ακριβώς στα ίδια επίπεδα με το πρωτότυπο, ενδεχομένως γιατί τα νέα στοιχεία δεν κόλλησαν σαν μύγα σε ιδρώτα (αίσχος, θα ξεράσουμε...) με τα παραδοσιακά.

The Secret of Monkey Island

Εντάξει, τι να πεις τώρα... Χειροκροτώ όρθιος τον «μεγαλύτερο πειρατή» όλων των εποχών, τον τιτάνα Guybrush Threepwood, καθώς και το τρίο των βασικών δημιουργών, Tim Schafer, Ron Gilbert και Dave Grossman. Άντε λοιπόν να διαλέξεις ποιο έπος από τα τέσσερα (υπάρχει και πέμπτο, αλλά κατατάσσεται πιο κάτω), είναι το καλύτερο όλων και χρήζει μνείας.

Με την παραπάνω «επιθετική τριπλέτα» να έχει συνεργαστεί στα δύο πρώτα, δηλαδή συν το LeChuck’s Revenge, ίσως να έχουμε δύο «νικητές». Παρόλα αυτά, το απίστευτο χιούμορ και οι συγκλονιστικές ατάκες ενδεχομένως να μην έλειψαν ποτέ από τη σειρά-θρύλο. Αυτά είναι τα σημεία κλειδιά, που την απογείωσαν: ατμόσφαιρα, σχεδιασμός, τα αντικείμενα, οι συνταγές, και οι προσβολές που εξαπολύονται σωρηδόν από τους  χαρακτήρες. «Σύντομα, θα φοράς το σπαθί μου σαν σις κεμπάπ». Αυτό και μόνο. 

Myst

Δεν είναι λίγα αυτά που μπορείς να πεις για το Myst (1993), αλλά... Μέχρι να κυκλοφορήσει το The Sims, ήταν το παιχνίδι που πούλησε τα περισσότερα αντίτυπα στα PC, ενώ χάρη σε αυτό ακούστηκε για πρώτη φορά, έστω και δειλά, ότι τα videogames αποτελούν μια μορφή τέχνης.

Δομημένο σε οπτική πρώτου προσώπου, και όχι τρίτου ως συνήθως, αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα παιχνιδιού το οποίο ή θα λάτρευες ή θα σιχαινόσουν. Με άλλα λόγια, μπορεί να το αγόρασαν πολλοί, αλλά δεν ξέρω πόσοι το τελείωσαν. Κι αυτό διότι στην αρχή ο παίκτης τοποθετείται σε ένα παράξενο νησί, έχοντας ελάχιστη γνώση για τους λόγους που τον οδήγησαν εκεί, αλλά και δίχως διά γυμνού οφαλμού αντικειμενικό στόχο. Με τούτα και με κείνα, αδυνατώ να γράψω κάτι άλλο, ίσως να είναι μια εμπειρία που πρέπει να ζήσετε, όχι να διαβάσετε. Ακολούθησαν και sequels, αλλά το πρώτο, ήταν το πρώτο, δεν ξέρω αν γίνομαι σαφής. Μπα, μάλλον όχι...

The Beast Within: A Gabriel Knight Mystery

Οι περισσότεροι, αν όχι όλοι, λένε ότι το Sins of the Fathers (προσεχώς, έρχεται η remastered έκδοση σε iPad και Android) είναι το καλύτερο Gabriel Knight game. OK, ίσως, πάντως το The Beast Within αποτέλεσε μέλος μίας μόδας που δεν κράτησε πολύ, αλλά σε σχετικά σύντομο χρονικό διάστημα έδωσε αρκετές και σημαντικές κυκλοφορίες: interactive movie point & click adventure.

Αυτό σημαίνει, σε απλά ελληνικά, full motion video (ωραία ελληνικά, μπράβο) και πραγματικοί ηθοποιοί, εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων κατά τη διάρκεια των παιχνιδιών, αντί για «κανονικά γραφικά». Το trend, για το οποίο υπεύθυνη ήταν η Sierra, δεν κράτησε πολύ γιατί το κόστος παραγωγής ήταν υψηλό για τα δεδομένα της εποχής. Άλλα παραδείγματα του υπο-είδους ήταν τα Black Dahlia (με Dennis Hopper παρακαλώ) και Phantasmagoria. Το τελευταίο ήταν δημιούργημα της περίφημης Roberta Williams του King’s Quest, και έμεινε γνωστό για τα ακατανόητα, σε μεγάλο ποσοστό, puzzles, που δεν έβρισκες τη λύση ούτε με λυσάρι του Πατάκη.

Όπως και να ‘χει, ας επιστρέψουμε στα καλά, στο εξαιρετικό παιχνίδι της Jane Jensen, το οποίο πέρα από το FMV εφέ, έχει να προσφέρει μια δυνατή ιστορία και εξαιρετικούς γρίφους, όπως ο τελευταίος με τον λυκάνθρωπο και το λαβύρινθο. Μαγικές στιγμές.

Fahrenheit

Αποτελεί το πιο φρέσκο μέλος της λίστας (2005), αν και αρχικά δεν τα είχα υπολογίσει έτσι τα πράγματα (ήθελα να βάλω κάποιο Quest, αλλά χάθηκα...), περισσότερα στο πρώτο υστερόγραφο. Όπως και να ‘χει, είναι τρόπον τινά η μετεξέλιξη των interactive movie adventure games που λέγαμε παραπάνω, ας τα ονομάσουμε interactive drama.

Ο δημιουργός του Fahrenheit (ή Indigo Prophecy αν μας διαβάζεις και στη Βόρεια Αμερική, στοιχείο ευχάριστο), David Cage, είναι ο κύριος, αν όχι ο μοναδικός, εκφραστής του υπο-είδους, το οποίο βασίζεται στη συμμετοχή και στην αλληλεπίδραση πάνω στην ιστορία, παρά στην επίλυση γρίφων. Οι κακές γλώσσες λένε ότι αυτά δεν είναι παιχνίδια (προσωπικά, διαφωνώ κάθετα), με αρτιότερο και συγκινητικότερο δημιούργημα το υπέροχο Heavy Rain (και εμφανώς χειρότερο το υπερβολικά γραμμικό Beyond: Two Souls).

Παρόλα αυτά, το Fahrenheit είναι που σηματοδότησε το πέρασμα στη νέα εποχή, κι αν δεν υπήρχε η σεναριακή ανατροπή προς το τέλος, θα μιλάγαμε για πράσινο διαμάντι. Τώρα, είναι απλά διαμάντι, όπου ελέγχεις εναλλάξ δύο ντετέκτιβ της Νέας Υορκής οι οποίοι ερευνούν μία σειρά από μυστηριώδεις φόνους. Έξτρα credit: Στο soundtrack του παιχνιδιού δούλεψε ο Angelo Badalamenti.

Day of the Tentacle

Μετά τη συνεργασία της στο Monkey Island, η μαγική τριάδα συναντήθηκε ξανά στο υπέροχο Day of the Tentacle (1993), το οποίο με τη σειρά του ήταν sequel του εξαιρετικού Maniac Mansion (1987). Παρεμπιπτόντως, ο εν λόγω προκάτοχος, με την υπογραφή του Gilbert, θεωρήθηκε επαναστατικός, ως το παιχνίδι που έθεσε ξεκάθαρα τις βάσεις για το point & click interface που έγινε σύντομα καθεστώς.

Παρόλα αυτά, το Day of the Tentacle ήταν αυτό που αποθεώθηκε ένα κλικ παραπάνω. Τα πανέμορφα, καρτουνίστικου στυλ, γραφικά του, καθώς και τα ταξίδια στο χρόνο των τριών πρωταγωνιστών του, συνεπήραν τους παίκτες (και δεν τους έφεραν ποτέ πίσω). Για τους νέους, όσους το προσπέρασαν αρχικά, ή θέλουν να νοσταλγήσουν με ένα κονιάκ στο χέρι, ετοιμάζεται remastered έκδοση εντός του 2015 για PS4, PS Vita, PC και Linux.

Grim Fandango

Κι αφού διάβασες για το νησί των μαϊμούδων και τη μέρα του πλοκαμιού, ήρθη η ώρα (η μεγάλη) να εξακριβώσεις γιατί βρίσκεται εδώ το Grim Fandango. Είναι η πιο ώριμη και καλλιτεχνική δημιουργία του Tim Schafer. Το αριστούργημα του 1998, του οποίου πρόσφατα κυκλοφόρησε remastered έκδοση, διαθέτει υπέροχη αισθητική και σχεδιασμό, με τις noir πινελιές να δένουν το γλυκό (αποτέλεσμα).

Όμως το παιχνίδι του Schafer δεν βρίσκεται εδώ μόνο για αρτιστίκ λόγους. Από όποια πλευρά κι αν το εξετάσεις, π.χ. ιστορίας (ζωή μετά θάνατον, καλό versus κακό) ή gameplay, το Grim Fandango αποτελεί μια συγκλονιστική, άχαστη εμπειρία. Ίσως, η τρανή απόδειξη ότι τα videogames είναι τέχνη, όσο κι αν δεν πληρούν τις αυστηρές προδιαγραφές του όρου.

Υ.Γ.1: Εξαιρουμένου του Fahrenheit, για τους λόγους που αναφέρονται στο κείμενο, προτίμησα η λίστα να είναι ρετρό για περισσότερα δάκρυα και χαρτομάντηλα. Παρόλα αυτά, το είδος έχει περάσει σε διάδοχη κατάσταση χάρη στην Telltale Games (πρώην μέλη της LucasArts) και στα παιχνίδια της, π.χ. The Walking Dead videogame και The Wolf Among Us. Επίσης, υπάρχουν ορισμένες περισσότερο παραδοσιακές, ή μη, πρόσφατες κυκλοφορίες από μικρές εταιρείες και ανεξάρτητους developers όπως τα Machinarium και The Book of Unwritten Tales, για παράδειγμα.

Υ.Γ.2: Καλά, έως πολύ καλά, όχι και τόσο παλιά παιχνίδια του είδους που, πιθανώς, δεν χωράνε σε μια «αυστηρή» δεκάδα: Post Mortem, Still Life, Keepsake, Secret Files: Tunguska, Dark Fall: The Journal, Runaway: A Road Adventure, Safecracker (περισσότερο puzzle game, παρά adventure).Leisure Suit Larry

ADVERTISING
  • top stories
  • BEST OF NETWORK

GAMES