Τα 10 κορυφαία games της Amiga που αγαπήσαμε

Αυτή η λίστα είναι πιο χρυσή κι από κείνη της Lagarde

Αν υπάρχει ένας λόγος που χαίρομαι ιδιαίτερα για τη συνεργασία με το OneMan, είναι ότι (θα) έχω την ευκαιρία να κάνω τέτοιου είδους αφιερώματα, δηλαδή ρετρό θέματα και λίστες που, για διάφορους λόγους, δεν είχα τη δυνατότητα να γράψω προηγουμένως στην 10ετή, και βάλε, επαγγελματική ενασχόληση με το αγαπημένο μου χόμπι. Γι’ αυτό το λόγο, θα ήθελα να ευχαριστήσω θερμά τον αρχισυντάκτη μου, καθώς και μπαμπά, μαμά, σύζυγο, παιδί, γενικά όλους τους φίλους και συγγενείς μου (εκτός από μία θεία μου, η οποία μαγειρεύει και απαίσια).

Achtung: Τα 10, και κάτι παραπάνω, Amiga games που ακολουθούν με τυχαία σειρά (όχι κατάταξη καλύτερου/ χειρότερου), αποτελούν τ’ αγαπημένα του υπογράφοντος, όχι κατ’ ανάγκη τα αντικειμενικά καλύτερα. Πες το προσωπική υποκειμενική επιλογή, γούστο, όπως θέλεις φίλε αναγνώστη. Όχι απλά δεκτή αλλά και επιθυμητή κάθε (κόσμια) διαφωνία, κριτική, ανταλλαγή απόψεων, προσθαφαίρεση, κατάθεση ψυχής, εμπειρίας και νοσταλγίας στα σχόλια. Amiga (500) forever, ουστ Atari ST!

Sensible Soccer/ Kick Off 2

Ξεκινάμε ωραία, αντρικά, ποδοσφαιρικά, αλλά και με δίλημμα. Κι επειδή όλα τριγύρω αλλάζουνε κι όλο τα ίδια μένουν, τώρα είναι Pro ή Fifa, τότε Kick Off 2 ή Sensi. Ακόμα και σήμερα, 20+ χρόνια μετά, αδυνατώ να επιλέξω ανάμεσα στα δύο.

Φαντάζομαι, για την ακρίβεια το επιθυμώ για να με βγάλετε από τη δύσκολη θέση, πως θα καταγράψετε την προτίμησή σας. Να θυμίσω απλά, ότι το Kick Off (by Dino Dini για να μην ξεχνιόμαστε) κυκλοφόρησε πρώτο, και ήταν ένα γρήγορου ρυθμού ποδοσφαιράκι με απίστευτα γκολ (με σουτ από το κέντρο μόλις γινόταν η σέντρα, τραβούσες το μοχλό προς τα πίσω για λόμπα), και συγκλονιστικές διακυμάνσεις στο σκορ. Ε, Atariτζήδες, η δική σας έκδοση γιατί δεν είχε τον κύκλο στη σέντρα του γηπέδου;

Το Sensible Soccer ήρθε ως απάντηση στην run ‘n’ gun προσέγγιση του παιχνιδιού της Anco και ήταν πιο ρεαλιστικό, για τα δεδομένα της εποχής πάντα. Σε κάθε περίπτωση, τα εξαιρετικά φαλτσάκια στο σουτ για να χαρίσουν μαγικές ποδοσφαιρικές στιγμές, δεν έλειπαν.

Δεν πρέπει, ούτε θέλω, να ξεχάσω το Player Manager της Anco (by Dino Dini λέμε), όπου για πρώτη φορά ήσουν παίκτης-προπονητής. Περισσότερα μανατζεριλίκια, στη συνέχεια του αφιερώματος.

Cannon Fodder

Απλά, υπέροχο. Το action/ strategy game της Sensible Software (γιατί δεν βγάζουμε μόνο ποδοσφαιράκια), σε έβαζε να ελέγχεις στρατιώτες, έχοντας σε κάθε πίστα ένα objective. Το πως θα τα κατάφερνες ήταν δικός σου λογαριασμός, για την ακρίβεια ζήτημα στρατηγικής (έμμεσος χειρισμός των κινήσεων του «οπλίτη»): που και πότε θα καλυφθείς, πότε θα πυροβολήσεις (απαγορεύεται στο νερό), πως θα μείνει ζωντανό το στράτευμα.

Όπως εύστοχα αναφέρεται, ένα μείγμα Lemmings, Commando και Dune II (ο άρχοντας των real-time strategy games, δυστυχώς δεν είμαι και μεγάλος fan του sci-fi). Όπως και να ‘χει, κυκλοφόρησε και sequel, το Cannon Fodder 2, με το ίδιο υπέροχο gameplay, συν ταξίδι στο χρόνο! Εξήγηση για το back to the future αλά Michael J. Fox δεν δίνεται, αλλά, μα την αλήθεια, ποιος την χρειάζεται;

Wings of Fury

Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος, Ειρηνικός Ωκεανός, Αμερικάνος πιλότος, απογειώνεσαι από αεροπλανοφόρο και βάζεις στο μάτι τους Ιάπωνες, είτε αυτό λέγεται εγκαταστάσεις και ανθρώπινο δυναμικό σε νησιά, είτε μαχητικά αεροσκάφη, είτε τα πλοία τους. Για το σκοπό αυτό, το «αεροπλανάκι» σου είναι εφοδιασμένο με βόμπες (καλά, βόμβες), ρουκέτες και machine gun.

Το αριστούργημα, στα δικά μου μάτια, της Broderbund, η οποία μετέπειτα εξαγοράστηκε από την Ubisoft, ήταν πολύ περισσότερο arcade παρά εξομοιωτής, για την ακρίβεια τα sim στοιχεία ήταν ελάχιστα. Εξάλλου, για τους πιο «σοβαρούς», υπήρχε το Wings (σκέτο) της Cinemaware, πολύ καλό κι αυτό. Ναι, αλλά τα Japanese εφέ μετά από επιτυχημένο βομβαρδισμό σε κεφάλι υποψιασμένου στρατιώτη, δεν τα είχε...

TV Sports Basketball

Εντάξει, μαγικές στιγμές και ξενύχτια, κι αυτό το λέω σε σένα (ναι, εσύ, ο κοκκινομάλλης στη γωνία) που θεωρείς ότι τα πρώτα μπασκετικά games ήταν τα NBA Live και 2Κ, για να μην θυμηθώ το Fernando Martin... Όπως και να ‘χει, ατέλειωτες ώρες, όχι μόνο gameplay, αλλά και αλλαγών στα ονόματα των ομάδων και στα χαρακτηριστικά των παικτών, για να φτιάξω την Ευρωλίγκα της εποχής (τότε Κύπελλο Πρωταθλητριών).

Δεν τίθεται καν θέμα ότι το TV Sports Basketball ήταν το πιο ρεαλιστικό παιχνίδι καλαθόσφαιρας έως εκείνη τη στιγμή, έστω κι αν η δράση χωριζόταν σε τρεις οθόνες: δικό σου μισό, κέντρο, μισό αντιπάλου. Δεν θα ξεχάσω ποτέ ότι το χουκ, και δη το αριστερό, γινόταν από συγκεκριμένο σημείο της ρακέτας κι όταν είχα υπό τον έλεγχό μου τον, και καλά, Walter Berry, έκανα μόνο αυτό το είδος σουτ. ΟΚ, το «κάτι σαν σουτ» δεν αντιγράφεται, ιεροσυλία...

Prehistorik

Τα platform games δεν είναι όπως παλιά, για την ακρίβεια τα side-scrolling αποτελούν ένα μάλλον ξεχασμένο είδος και στην εποχή μας τα θυμούνται κυρίως οι ανεξάρτητοι developers. Στα 80s και τα 90s, όμως, ήταν must, και το Prehistorik έχει τη δική του (προ)ιστορία. 

Ο άνθρωπός μας, του Νεάντερταλ, πρέπει να επιβιώσει ανάμεσα σε χαριτωμένα ή μη δεινοσαυράκια, γιατί όχι να τσιμπήσει και κάτι. Σε μια πρώτη ανάγνωση, θα πρέπει να αποφύγει την επαφή με τους εχθρούς, αλλά υπάρχουν και όπλα. Και, ναι, ένα από αυτά είναι κάτι βόμβες. Αφήνοντας το τελευταίο ασχολίαστο και ότι θα πρέπει πλέον ν’ αναφερόμαστε στον άνθρωπο του Νεάντερταλ ως όχι κάτι πρωτόγονο, οφείλεις να μείνεις ζωντανός σε δάση και σπηλιές. Μωρή μαϊμού, έτσι και μου ξαναπετάξεις καρύδα, θα σε ψήσω.

Jaguar XJ220

Εδώ, θα μπορούσε να υπάρχει ένα δίλημμα σαν το αρχικό: Jaguar XJ220 (το παιχνίδι έτσι;) ή Lotus Esprit Turbo Challenge; Προσωπικά, με το πρώτο έχασα τα νιάτα μου, συγχωρέστε με. Προφανώς, μιλάμε για ένα racing game, όπου έκανε το μηχανικώς δυνατό για ν’ αναπαραστήσει την οδήγηση σε υψηλές ταχύτητες.

Στόχος ήταν ν’ ανταγωνιστείς άλλα διάσημα αυτοκίνητα (όπως Porsche και Ferrari) και να βγεις δεύτερος. ΟΚ, πρώτος φυσικά, αλλά πρώτος έβγαινα εγώ. Οι πίστες τοποθετούνται σε διάφορα μέρη του κόσμου και με ανάλογες καιρικές συνθήκες, π.χ. βροχή στην Αγγλία, χιόνι στην Ελβετία. Εξυπακούεται βέβαια, ότι ο μεγαλύτερος εθισμός προέκυπτε από το ανταγωνιστικό local multiplayer mode σε split-screen. Ένας φίλος μου, ακόμα είναι δεν ξέρω αν θα εξακολουθήσει μετά απ’ αυτό, έπαιρνε την Bugatti και την έλεγε Μπουγκαράτι. Άσχετος, αν μη τι άλλο, αλλά διόλου άσχετη δεν ήταν η παιχνιδάρα της Core, που διέθετε και track editor παρακαλώ... 

Lemmings

Αναφέρθηκε στα ψιλά για χάρη του Cannon Fodder, αλλά δεν του αξίζει τέτοια μοίρα. Το επικό παιχνίδι στρατηγικής/ puzzle, σε πραγματικό χρόνο, της DMA Design (ναι, αυτοί που έφτιαξαν αργότερα το GTA), δανείζεται την έμπνευσή του από τη φύση. Όπως και στην πραγματικότητα, αυτά τα παράξενα τρωκτικά περπατούν τυφλά και δίχως να διαθέτουν αίσθηση προσανατολισμού. Στόχος σου είναι να τα οδηγήσεις στην έξοδο κάθε επιπέδου, με το μικρότερο δυνατό κόστος, δηλαδή lemmings ζωές.

Προφανώς, μόνο εύκολο δεν είναι κάτι τέτοιο, ειδικά μετά από ένα σημείο και πέρα, με τους κινδύνους και τους γκρεμούς, ιδανικούς για ελεύθερη πτώση, να παραμονεύουν. Η επίλυση των διαφόρων σπαζοκεφαλιών, αλλά και τα τρωκτικά στα οποία δίνεις ιδιαίτερα χαρακτηριστικά για να βοηθήσουν τα υπόλοιπα, αποτελούν μαγικό συνδυασμό σκέψης και εθισμού. Σε αυτό το είδος, συγκαταλέγεται και το επίσης εξαιρετικό The Humans.

Championship Manager ‘93

Πριν το Football Manager, υπήρχε το Championship Manager (μόνο ο τίτλος άλλαξε, όχι η χάρη). Και πριν τo Championship Manager 3 και ειδικότερα τα updates Season 99/00, 00/01 και 01/02, όπου τα έμαθε όλη η Ελλάδα και άλλαξαν ανεπιστρεπτί τα πανεπιστημιακά μου χρόνια, υπήρχε το Championship Manager ‘93

OK, μιλάμε περισσότερο για ένα «PC game», και πριν την έκδοση αυτή υπήρξαν κι άλλα CM games, αλλά αυτό ήταν το πρώτο μου Manager και το έπαιξα στην Amiga (μου). Τώρα, πραγματικά, θέλεις να σου εξηγήσω τι εστί Manager; Ότι πεις: είσαι προπονητής σε ομάδα ποδοσφαίρου, κάνεις προπόνηση και μεταγραφές, και εν συνεχεία κοουτσάρεις την ομάδα αυτή στους αγώνες. Για ΟΛΑ τα υπόλοιπα, θα χρειαστεί να πείσεις τον αρχισυντάκτη για ένα κείμενο 10.000 λέξεων. Αν τα καταφέρεις, είσαι άξιος.

Populous

Peter Molyneux: μια μεγάλη, όσο και αμφιλεγόμενη για πολλούς, φυσιογνωμία του gaming. Παρόλα αυτά, δεν γνωρίζω αν μπορεί να του στερηθεί ο πόντος της δημιουργίας του πρώτου god game, του Populous. Εδώ, τα πράγματα είναι απλά, που λέει ο λόγος: Είσαι θεός (μην ακούσω για ήλιους καλοκαιρινούς) και αντιμετωπίζεις άλλους θεούς για τον έλεγχο συγκεκριμένης περιοχής. Για το σκοπό αυτό, έχεις κάποιες δυνάμεις, ενδεχομένως περιορισμένες για θεός θα έλεγε κάποιος, και μοχλός (χειραγώγησης) για την επικράτηση είναι οι «πιστοί» σου, οι άνθρωποι.

Θεός σε videogame και καλός, δεν υπάρχει. Για την ακρίβεια, προσπαθείς να κάνεις καλό στους δικούς σου ακολούθους και κακό σε κείνους που πιστεύουν σε άλλους θεούς: Για παράδειγμα, επεμβαίνοντας στον χάρτη, δημιουργείς εύφορες κοιλάδες για καλλιέργεια στα παιδιά σου, ενώ στους οχτρούς ξεφυτρώνεις ηφαίστεια στα δικά τους αγροτεμάχια. Κερδίζεις μόνο όταν δεν μείνει ψυχή από τους αντιπάλους, με άλλα λόγια θάνατος στους αλλόθρησκους, και το έργο σου δεν τελειώνει (σχεδόν) ποτέ...

Shadow of the Beast

Μην αρχίσουμε τώρα τα περί number of the beast, Λουκάδες κι άλλα παρόμοια. Όπως και να ‘χει, είναι πιθανώς το παιχνίδι που με στιγμάτισε περισσότερο από την εποχή της Amiga(ς), είπαμε, με τα καλύτερα/ χειρότερα σε συγκρίσεις δεν τα ‘χω καλά. Όπως και να ‘χει, μιλάμε για ένα action/ platform side-scrolling game όπου ο ήρωας μπορεί να γρονθοκοπήσει, μπορεί να κλωτσήσει, αλλά το βασικό είναι να αποφύγει ένα σωρό παγίδες και κακοτοπιές. 

Επιπλέον, ο παίκτης οφείλει να βάλει το μυαλό του να δουλέψει, να συλλέξει κλειδιά, ν’ ανοίξει περιοχές (λύνοντας puzzles ορισμένες φορές), ενώ σε δεδομένα χρονικά σημεία έχουμε και boss fights, η ευχή και κατάρα του gaming. Φοβερός σχεδιασμός και γραφικά, εξαιρετικό soundtrack από τον David Whittaker, και η χαρά που πήρα όταν άκουσα ότι ετοιμάζεται remake του παιχνιδιού στο PS4, δεν περιγράφεται. Υπήρξαν και sequels, το 2 και το 3, αλλά σαν το πρώτο δεν έχει...

Ακολουθούν υστερόγραφα/ συγχωροχάρτια για τον λόγο που λείπουν δεκάδες εξαιρετικά games της Amiga και πιθανώς γιατί δεν βρήκες εδώ το αγαπημένο σου παιχνίδι.

Υπάρχουν πολλά games που τα γνωρίσαμε στα ηλεκτρονικά, στα περίφημα ουφάδικα ντε, κι έγιναν έπειτα port στην Amiga: π.χ. Bubble Bobble, The New Zealand Story, Cabal, Double Dragon, Golden Axe, OutRun, Street Fighter 2, και πάει λέγοντας. Θεωρώ ότι παιχνίδια αυτής της οικογένειας, αξίζουν ένα δικό τους αφιέρωμα, για να δακρύσουμε από συγκίνηση όπως τους αξίζει.

Δεν αναφέρονται adventure games όπως Larry, Police Quest και η λίστα δεν τελειώνει, όχι γιατί «θεωρούνται PC/ DOS/ Windows games», αλλά διότι κι εδώ θα άξιζε ένα ξεχωριστό αφιέρωμα. Λατρεμένο είδος...

Υπάρχουν παιχνίδια που κυκλοφόρησαν πρώτα στην Amiga, αλλά τα έπαιξα σε διαφορετικά μηχανήματα, π.χ. το δυνατό Defender of the Crown σε Amstrad 6128 (ΕΝΑ ακόμα ωραίο αφιέρωμα...). Είπαμε, αυτή είναι η δική μου λίστα, κάνε κουμάντο στη δική σου στα σχόλια!

Δεν παίζω turn-based RPG. Αρνούμαι. Συγγνώμη.

ADVERTISING
  • top stories

GAMES