<img height="1" width="1" style="display:none" src="https://www.facebook.com/tr?id=625554890944361&ev=PageView&noscript=1" />

Τα πιο καλοκαιρινά videogames

Ναι, ο χειμώνας ενδείκνυται για gaming, αλλά εδώ είναι Ελλάδα και ψηνόμαστε για ήλιο και summer games.

Ακόμα δεν έχω κάνει το πρώτο μου φετινό μπάνιο (στη θάλασσα). Κάτι που δεν με ψήνουν οι παραλίες της Αττικής, κάτι οι κοινωνικές υποχρεώσεις, κάτι ο καιρός που κάνει ναζάκια, η παρθενιά δεν έχει σπάσει. Ας μιλήσουμε λοιπόν για videogames  που θυμίζουν, έστω και αμυδρά ορισμένες φορές, την εποχή.

Στη λίστα αυτή, προς Θεού, δεν τίθεται ζήτημα καλύτερου/ χειρότερου. Εξάλλου, πέρα από ορισμένες παρουσίες που δεν αμφισβητούνται, υπάρχουν μερικές προσθήκες που μπορούν να χαρακτηριστούν ως «ευρύτερης συναίνεσης». Άσχετο: κάτω τα σανδάλια, τα τσόκαρα, τα βρωμερά πόδια και οι αποκρουστικοί χρωματικοί συνδυασμοί «επειδή είναι καλοκαίρι κι όλα επιτρέπονται».

Beach Volley

To ν’ αρχίσουμε να παίρνουμε το κάθε παιχνίδι ξεχωριστά θα είναι ασύμβατο λόγω της γενικής και αόριστης ορολογίας «summer videogames». Συνεπώς, ας κάνουμε μια προσπάθεια να γκρουπάρουμε τα παιχνίδια σε κατηγορίες, με εμφανή τη χαλαρή διάθεση. Και τι πιο καλοκαιρινό από το beach volley, με σαφή προτίμηση στο γυναικείο.

 

Άρα, Dead or Alive Extreme για πάντα, ή τα πιο αποκαλυπτικά μαγιό στην gaming βιομηχανία. Ο τίτλος ξεφεύγει από το fighting και προσφέρει μια απλή, απλούστατη μεταφορά του αγαπημένου sport. Ότι συμπεριλαμβάνεται ο τζόγος, μέσω του καζίνο στο νησί, μόνο στα συν συγκαταλέγεται. Το sequel, το DOA Extreme 2, είχε περισσότερα mini-games, αλλά όχι τη φωνή του Dennis Rodman ως Zack. Relationship σύστημα, Kasumi, κάπου εδώ θα ήθελα να σταματήσω.

Παρόλα αυτά, το κάψιμο που έχω ρίξει με το US Championship V’Ball στα ηλεκτρονικά, δεν περιγράφεται με λόγια, μόνο με κέρματα. Το παιχνίδι έγινε port στο NES, ως Super Spike V’Ball, αλλά όπου κι αν το έπαιξες και ανεξαρτήτως τίτλου, γνωρίζεις καλά πόσο εθιστικό μπορεί να γίνει, είτε σε συνεργατικό mode εναντίον της AI, είτε (κυρίως) σε ανταγωνιστικό. «Για πες ρε Kiraly, τι γεύση έχει η άμμος;». 

 

Απαγορεύονται τα παιχνίδια μπάλας και ρακέτας στην παραλία

Σιχαίνομαι τις ρακέτες, όχι τόσο για τα μπαλάκια που προσγειώνονται σε ανυποψίαστες γιαγιάδες (εκεί γελάω) και το ανελέητο τσάκα-τσούκου στ’ αυτιά μου, όσο για το γεγονός ότι δεν υπάρχει νικητής. Απολύτως φυσιολογικό λοιπόν ότι δεν υπάρχει σχετικό videogame (εκτός κι αν μου διαφεύγει), όπως και ότι δεν υφίσταται παιχνίδι για το καλύτερο μαύρισμα. Το πιο κοντινό στο τελευταίο είναι το Resident Evil 5 που λαμβάνει χώρα κάτω από τον καυτό ήλιο της Αφρικής. Βέβαια, ούτε λόγος για διακοπές, όταν κυκλοφορούν τόσοι μολυσμένοι από τον ιό. Με τούτα και με κείνα, καταλήγουμε στο επικό California Games.

 

Επικό γιατί πρόκειται για δημιουργία της Epyx (o Σεφερλής μόλις με αγάπησε). Θεωρείται πνευματικός διάδοχος των Summer και Winter Games και περιλαμβάνει ένα σωρό mini-games από καλοκαιρινές ασχολίες (και μη): surf, BMX, skate, frisbee και άλλα.

Διασκεδαστικό όσο δεν πάει και καινοτόμο για την εποχή, κρίμα που το δεύτερο California Games ήταν μια αποτυχία. Προσπαθώ εδώ και μια ώρα να θυμηθώ αν το έπαιξα στον Amstrad 6128 ή στην Amiga 500 (έγινε port από Apple II και Commodore 64 σε πολλές και διάφορες πλατφόρμες)...

Citius, Altius, Fortius

Καλώς ή κακώς, έχω συνδέσει τον στίβο με το καλοκαίρι (Μπρούνο Ζάουλι, ευρωπαϊκά, παγκόσμια), κλειστός στίβος ίσον υποκατάστατο. Το ποδόσφαιρο και το μπάσκετ, παρά τις μεγαλές εθνικές διοργανώσεις, π.χ. Μουντιάλ, είναι καταχωρημένα στον εγκέφαλό μου ως «πιο χειμερινά σπορ» (curling να παίξεις με την Καρύδη, εγώ δεν ξέρω). Και, προφανώς, υπάρχουν και οι Ολυμπιακοί Αγώνες.

Στο πλαίσιο αυτό, τι να θυμηθεί κανείς: Track & Field της Konami με τον αναπτήρα να καίει το κουμπί του ηλεκτρονικού από την τριβή κι επειδή γύρισε κατά λάθος από την άλλη πλευρά; Ή μήπως το Daley Thompson’s Decathlon της Ocean που είχα πάρει μια φορά τον μοχλό στο χέρι;

 

Από παιχνίδια Ολυμπιακών Αγώνων, όλα είχαν τις καλές και τις κακές στιγμές τους, η προσομοίωση πολλών και διαφορετικών αγωνισμάτων ήταν πιο ζόρικη υπόθεση. Πιο πολύ έχει εντυπωθεί στο μυαλό μου το Athens 2004, όχι γιατί τους πληρώνουμε ακόμη, αλλά λόγω της ελληνικής περιγραφής των Αντώνη Καρπετόπουλου και Γιάννη Καραλή. Εντάξει, είχε κάποια μεταφραστικά θεματάκια, αλλά ν’ ακούς τη γλώσσα σου σε videogame το 2004 δεν ήταν και καθεστώς. Όχι ότι τώρα είναι δηλαδή...

Παιχνίδια σε θάλασσες και ακτές. Για να μπορούμε όλοι...

Στις αποτυχημένες κινηματογραφικές μεταφορές στα videogames, είχαμε πει για το Jaws Unleashed. Εξάλλου, κανείς δεν θέλει να βιώσει τετ-α-τετ με καρχαρία όταν πλατσουρίζει, συνεπώς πάμε γρήγορα παρακάτω. Καλή περίπτωση είναι το Assassin’s Creed IV: Black Flag, ό,τι πιο κοντινό σε κρουαζιέρα: ταξιδάκι στην ανοικτή θάλασσα, τραγούδια (έστω και ναυτικού περιεχομένου), ρούμι, νησιά, δένεις όπου βρεις, βουτιές, τι άλλο να ζητήσει κανείς.

 

Α, υπάρχει ένα παλιό arcade game, το Swimmer, όπου κολυμπάς σε ποτάμι και αποφεύγεις κορμούς δέντρων και την πανίδα της «περιοχής». Δίνω ελάχιστες πιθανότητες να το θυμάσαι.

Τώρα, αν σε ενδιαφέρει μια βόλτα με jet ski, τότε καλύτερα από το GTA δεν έχει, π.χ. το Seashark στο Grand Theft Auto V, αν και οι πίστες με το μηχανάκι της θάλασσας στο Crash Bandicoot 3: Warped ήταν εξαιρετικές. Εξυπακούεται δε ότι το οποιοδήποτε trip με πλεούμενο σε έπος της Rockstar είναι συμβατό με το πνεύμα του άρθρου. ΟΚ, η αναψυχή τίθεται ως θέμα προς συζήτηση, πάντως επαφή με το νερό υπάρχει, το βασικό καλοκαιρινό συστατικό.

 

Το μικρό εξοχικό στο λιβάδι

Κι όμως, υπάρχουν οι ορεσίβιοι, οι άνθρωποι που συνδέουν τις διακοπές τους και το καλοκαίρι με ταξίδια σε βουνά και λαγκάδια, πεζοπορίες, ακροβασίες, αναρριχήσεις... Μυστήρια πράγματα για μένα, δεν θέλω να επεκταθώ για να μην δημιουργήσω αχρείαστες έχθρες. Το θέμα είναι, στην παρούσα φάση, πως μπορώ να βοηθήσω μέσω των videogames, καθώς το σύνηθες είναι το βουνό να συνοδεύεται από χιόνι, για να δείξουμε και τι ωραία γραφικά έχουμε. Χιόνι και καλοκαίρι, δεν πάνε μαζί.

Όπως και να ‘χει, σκαρφαλώματα μπορείς να βρεις στο Uncharted. Βέβαια, όταν ακούω σκαρφαλώνω, το μυαλό μου καρφώνεται στο πρώτο God of War και τις κολόνες του αίσχους στον Άδη. Μόνο που εκεί δεν έχει σκοινιά και γενικώς πράγματα που σώζουν, ένα λάθος και πας στον αγύριστο, οριστικά (πρέπει να μου έτυχε καμιά πενηνταριά φορές). Εξάλλου, όταν προτιμάς τέτοιου είδους διακοπές, το κάνεις για τη δροσά, στον Άδη έχει δώδεκα μήνες καύσωνα.

To διαμάντι του Tim Schafer, το Psychonauts, εκτυλίσσεται σε καλοκαιρινό camp, αλλά αυτή είναι η πρώτη και τελευταία ομοιότητα με διακοπές, κατασκηνώσεις και άλλα παρόμοια.

 

Κάπως έτσι, προσκρούουμε σε τοίχο, τα videogames ψηφίζουν θάλασσα, δίλημμα δεν υπάρχει. Πάω για εκείνο το μπανάκι που χρωστάω στον εαυτό μου, έστω και με μία γερή δόση ποποβακτηριδίων και τα λέμε την επόμενη εβδομάδα.

ADVERTISING
  • top stories
  • BEST OF NETWORK

GAMES