<img height="1" width="1" style="display:none" src="https://www.facebook.com/tr?id=625554890944361&ev=PageView&noscript=1" />

10 λεπτά με τους Placebo

Τι μπορείς να μάθεις για μια μπάντα σταθμό της εφηβεία σου σε δέκα λεπτά (και πριν από τη συναυλία τους στο στο Open Air Area του Σ.Ε.Φ (Παρασκευή 8/8/14).

Χρόνια είχα να ακούσω Placebo. Δηλαδή μέχρι πριν λίγες μέρες για τα πλαίσια αυτής της συνέντευξης. Ήμουν σε διακοπές όταν έπεσε το σχετικό τηλέφωνο, επιβεβαιώθηκε όταν γύρισα στο γραφείο, με βρήκε με μεικτά συναισθήματα.

Τους Placebo τους είχα χάσει, η τελευταία φορά που θυμάμαι κάτι από αυτούς ήταν το “Meds” και εκείνη τη φανταστική μελωδία στο “Post Blue”. Οπότε ήταν ένα μείγμα έκπληξης, περιέργειας και χαράς.

Σαν παιδί των 90s οι Placebo έπαιξαν κάπου εκεί ανάμεσα σε Pulp, Smiths, Suede, Elastica και Blur. Μία από τις μπάντες με τις κιθάρες και τα λόγια που αγγίζουν. Θυμάμαι να ακούω το ομώνυμο τουλάχιστον τρεις ώρες συνεχόμενα σε ένα ταξίδι στη Χαλκιδική. Το "36 Degrees" ξανά και ξανά και ξανά.

Και μετά, όπως κάθε μπάντα που δεν έχει γεωγραφικό σημείο αναφοράς, οι Placebo “ανέβηκαν στα σύννεφα και χάθηκαν για πάντα”. Έγιναν από εκείνες τις σπάνιες μπάντες που ακολουθούν εντελώς προσωπικό δρόμο μακριά από ρεύματα και μόδες.

Αν κάτσω να κάνω την πρόχειρη ποπ ψυχανάλυση, ο Stefan Olsdal και ο Brian Molko έψαξαν να βρουν τη δική τους οικογένεια, αυτή που δεν είχαν στα πανάκριβα ιδιωτικά σχολεία του Λουξεμβούργου όπου μεγάλωσαν.



Έπαιξαν σε όλο τον κόσμο αδιακρίτως, έκαναν τεράστιες περιοδείες, έχτισαν λιθαράκι λιθαράκι ένα κοινό στο οποίο απευθύνθηκαν τελικά με το στίχο και όχι με τις κιθάρες.

Κι εκεί εγώ τους έχασα αν και καταλαβαίνω την αγάπη τους για τους για τους Depeche και ότι έδενε καλύτερα με το dark ύφος που τους συνόδευε. Αλλά στο δικό μου μυαλό ο Molko ήταν πάντα ο πανκ έφηβος με την κιθάρα και όχι η ανδρόγυνη περσόνα που μιλάει για καταθλίψεις και ναρκωτικά. Και τα δύο είναι αλλά καταλαβαίνεις.

Έτσι έφτασα σε αυτή τη συνέντευξη κάπως απότομα έχοντας πολλά κενά να καλύψω. Το ”Loud Like Love” το άκουσα δύο τρεις καλές με απόλυτα θετικές εντυπώσεις για τραγούδια όπως το "Exit Wounds" και το "Begin The End" και άκουσα το "Bosco" πιο προσεκτικά όταν είδα που το μνημόνευαν σε πολλές συνεντεύξεις. Τα υπόλοιπα τα είπαμε με τον Stefan Olsdal τηλεφωνικώς.

Πες ότι μου αρέσει καλύτερα το “Exit Wounds” από το “Bosco” και το “Placebo” καλύτερα από το “Meds”. Που με κατατάσσει αυτό μεταξύ των οπαδών των Placebo; Έχω κάποιο πρόβλημα;

(γέλια) Όλοι έχουμε διαφορετικό γούστο στη μουσική, όλοι ακούμε διαφορετικά πράγματα και εμείς προσπαθούμε κάθε τραγούδι να είναι διαφορετικό, να είναι όσο το δυνατόν πιο προσωπικό. Αυτή ήταν η ιδέα από την αρχή, γι’ αυτό ο κόσμος ακούει τη μουσική μας.

Ποιο είναι το καλύτερο τραγούδι των Placebo;

Ακόμα δεν το ΄χουμε γράψει. Και αν σταματήσουμε να αισθανόμαστε έτσι τότε έχουμε τελειώσει

Έχετε μια ιδιαίτερη σχέση με την Ελλάδα. Δεν είναι κλισέ και δεν το λέω για να γεμίσω τις γραμμές. Παίζατε στο Rockwave την εποχή που μεσουρανούσατε και που ελάχιστες πραγματικά μεγάλες μπάντες τιμούσαν τη χώρα μας. Η ερώτηση είναι πως κι έτσι;

Ο βασικός λόγος είναι ότι οι Placebo δεν ήταν ποτέ βρετανική ή αμερικάνικη μπάντα. Και δεν είδαμε τον κόσμο ποτέ σαν Αμερική - Αγγλία. Παίξαμε σε πάρα πολλές χώρες, χωρίς να έχουμε κατά νου κάποια συγκεκριμένη χώρα να προτιμήσουμε ή να αφήσουμε απέξω. Ταξιδέψαμε πάρα πολύ, κάθε άλμπουμ το κάναμε περιοδεία για δύο χρόνια περίπου μέχρι να βεβαιωθούμε ότι είχαμε μια επαφή, ότι είχαμε ένα κοινό.

Ποια είναι η αποστολή των Placebo σε αυτό το μουσικό σύμπαν;

Είναι η έκφραση και να ακολουθούμε το μονοπάτι μας. Όταν ξεκινήσαμε πριν είκοσι χρόνια ήταν πολύ δύσκολο να μας βάλουν σε κάποια κατηγορία και ποτέ δεν θελήσαμε να μας βάλουν σε ταμπέλες. Ήμασταν δύο Σουηδοί και ένας υπήκοος Αμερικής που μένουν στο Λονδίνο και έχουν επιρροές post-punk, Kate Bush και Depeche Mode. Ένα περίεργο κράμα αλλά τελικά δούλεψε καλά για μας. Ακολουθήσαμε τον ήχο στο κεφάλι μας, ήταν τόσο απλό.

Δεν υπήρξαν φορές που κάνατε αυτό που λέμε κωλοτούμπα;

Πάντα υπάρχουν αυτές οι στιγμές. Όταν πρέπει να αναλύσεις και να μιλήσεις θεωρητικά για κάτι που απλώς είναι μια μορφή έκφρασης. Το να μιλάς για μουσική είναι σαν να χορεύεις γύρω από ένα αρχιτεκτόνημα, η μουσική μιλάει από μόνη της και όταν αρχίσεις να την αναλύεις δεν μπορείς μεταφέρεις το νόημα σε αυτούς που την ακούνε. Εγώ θα προτιμούσα να μην ακούσω το καλλιτέχνη να μιλάει για τη μουσική του. Ξοδεύεις ώρες έτσι και μπορείς να πεις κάτι που θα σε στοιχειώνει για πάντα επειδή απλά αναγκάστηκες να μιλήσεις γι’ αυτό.

Δεν το εννοούσα τόσο για τη μουσική, περισσότερο προσπαθούσα να καταλάβω τον άνθρωπο που κρύβεται πίσω από αυτό που βλέπει και ακούει ο κόσμος. Στο τέλος της ημέρας όλοι κάνουμε κωλοτούμπες, έτσι δεν είναι; Είναι ανθρώπινο.

Ναι, σωστά, κάποια στιγμή (γέλια) είχαμε πει ότι δεν θα ξαναπαίξουμε το “Nancy Boy” και μετά, ναι, το κάναμε. Το αναστήσαμε. Και δεν το έχουμε κάνει αλλά το έχουμε συζητήσει πολλές φορές μεταξύ αστείου και σοβαρού ότι θα κάνουμε την αποχαιρετιστήρια περιοδεία και μετά την τελική αποχαιρετιστήρια περιοδεία.

Υπάρχει κάποιο τραγούδι που ας πούμε αντιπροσωπεύει τις καλύτερες στιγμές σας με τον Brian, την καλύτερη δυνατή χημεία που υπήρξε μεταξύ σας.

Αυτό που δεν σου αρέσει, το “Bosco”.

 

Δεν είπα ότι δεν μου αρέσει, είπα ότι μου αρέσει περισσότερο το “Exit Wounds” ενώ αναφέρεις πολύ το “Bosco”...

Ναι, αυτό το τραγούδι αρέσει πολύ σε εμένα. Ήταν μια πολύ συναισθηματική περίοδος όταν έγραψα τη μουσική, το άκουσε ο Brian και είπε θέλω να πάω κάπου πολύ μακριά και να γράψω στίχους που να είναι εξίσου όμορφοι. Και την ημέρα που ήρθε στο στούντιο κι έφερε τους στίχους βγήκε ένα τραγούδι που πάντα με κάνει να κλαίω. Αυτή η στιγμή στο στούντιο ήταν μια πολύ δυνατή στιγμή.

Υπήρξε κάποια περίσταση σε όλα αυτά τα χρόνια που ήταν περίεργη επειδή ακριβώς έπαιζε Placebo στο υπόβαθρο;

Δεν ξέρω για περίεργη αλλά θυμάμαι μια πολύ αστεία. (γέλια) Κάποια στιγμή ήμουν σε ένα κλαμπ στην Σκωτία, ήταν από αυτές της indie disco που όλοι χόρευαν Pulp ή Suede. Με το που άρχισε να παίζει το “Nancy Boy” εξαφανίστηκαν όλοι από το dancefloor. Το καταλαβαίνω είναι δύσκολο τραγούδι…

Εμένα πάντα μου άρεσε το “Nancy Boy”

Έχει περίεργο ρυθμό, είναι γρήγορο, είναι αργό...

 

Διάβασα ότι ξαναγράψετε παλιά σας τραγούδια. Γιατί;

Δεν υπάρχει κάποιο συγκεκριμένο σκεπτικό. Είναι για να εξερευνήσουμε διαφορετικούς ήχους. Μας αρέσει να το κάνουμε αυτό. Να γδύνουμε τα τραγούδια και να μένουν μόνο το πιάνο και η φωνή. Μετά τους δίνουμε νέα πνοή. Έτσι κάναμε το “Big Love” και το “Hold On To Me”. Δεν ξέρουμε που θα οδηγήσει, απλά το κάνουμε και όπου βγει.

Οι Placebo θα εμφανιστούν ζωντανά την Παρασκευή 8 Αυγούστου για μια μοναδική συναυλία στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας

ADVERTISING
  • top stories
  • BEST OF NETWORK

ΜΟΥΣΙΚΗ