<img height="1" width="1" style="display:none" src="https://www.facebook.com/tr?id=625554890944361&ev=PageView&noscript=1" />

Φέρτε πίσω τα αληθινά εισιτήρια των συναυλιών!

Ένας δημοσιογράφος καταγγέλλει την αντικειμενική ευκολία του ηλεκτρονικού εισιτηρίου που τυπώνεται. Χάνουμε κομμάτια της Ιστορίας κύριοι.

H Πανεπιστημίου δεν είναι ο πιο ενδιαφέρων δρόμος στο κέντρο της Αθήνας, αλλά ούτε και ο πιο αδιάφορος. Από τη μία, τίποτα που μπορεί να συνδέει κάτι με την Ομόνοια δεν είναι ελκυστικό από μόνο του. Από την άλλη, στο 42 της Πανεπιστημίου στηθήκαμε σε μερικές από τις πιο γλυκιές ουρές της ζωής μας. Το Ticket House, ξέρεις, στο 42 εντός της στοάς, ήταν και παραμένει ένα σημείο καθαρής μαγείας. Αλλά αυτό που διαβάζεις δεν είναι ένα θέμα για το Ticket House, 'με τη στενή έννοια του όρου'.

Μεγαλώνοντας με ραδιόφωνα που ήξεραν μέτρια αγγλικά, ή τουλάχιστον δεν ήξεραν τον όρο 'playlist' όπως αυτός έρχεται σήμερα να ρουφήξει όλο το νόημα από την καρδιά του Μέσου, μάθαμε να σπάμε την ιερότητα μιας συναυλίας σε κομμάτια. Με αυτόν τον τρόπο, η συναυλία ήταν ένα ελιξήριο που κρατούσε για μέρες. Από τη μέρα της ανακοίνωσης της συναυλίας στο ραδιόφωνο (όταν μεγαλώναμε εμείς οι 30κάτι, το ίντερνετ μπουσουλούσε, άρα τα μαθαίναμε πρώτα από το ραδιόφωνο) μέχρι τη μέρα και την ώρα της συναυλίας.

Ανάμεσα στα κομμάτια της ιερότητας ενός live που, όπως τα εξηγήσαμε, μπορούσε να κρατήσει καιρό, ξεχωριστό ρόλο για το πριν, αλλά κυρίως για το μετά, κατείχε το εισιτήριο. Ένα μικρό έργο τέχνης, ένα ξεχωριστό έργο τέχνης. Κάτι που θα κρατούσες για πάντα. Κάτι που θα ήταν στα χρώματα του ύφους της μπάντας, κάτι που θα είχε το λόγκο της, ένα περίεργο γραφικό.

Κάτι που θα είχε κάτι.

(Φωτογραφίες: Φραντζέσκα Γιαϊτζόγλου-Watkinson)

Η σημασία του εισιτηρίου ήταν το πρώτο ενεργειακό που ήπιαμε. Μας έκανε να περιμένουνε αγόγγυστα στην ουρά της στοάς στο 42 της Πανεπιστημίου. Μας έκανε να τσαμπουκαλευόμαστε αν ο απρόσεκτος τύπος στην είσοδο του live έκοβε άγαρμπα και εξαφάνιζε ένα γράμμα από το όνομα της μπάντας. Μας έκανε να διπλώνουμε το απόκομμα προσεκτικά στην τσέπη για να το μεταφέρουμε σώο στο συρτάρι με τη συλλογή μας, στον ναό των παλιών εισιτηρίων. Ή για να το καρφιτσώσουμε σε ένα ταμπλό, έτσι, για να μην ξεχάσουμε τη μέρα. Ή για να το ξαναδούμε μετά από πενήντα χρόνια και να πούμε ιστορίες στους απογόνους.

Εκτός από το πρώτο ενεργειακό ποτό της νιότης μας, το αληθινό εισιτήριο ήταν και παραμένει μια μηχανή του χρόνου.

Δεν θα ξεχάσω ποτέ το εισιτήριο της συναυλίας του Morrissey, στις 25 Νοεμβρίου του 2006. Αυτή η πρόταση είναι κάπως οξύμωρη, αν αναλογιστεί κανείς ότι το πιο εύκολο πράγμα θα ήταν να το ξεχάσω, εχμ πρακτικά, γιατί ΕΧΑΣΑ ΤΟ ΕΙΣΙΤΗΡΙΟ! Δεν ξέρω πώς, μην πιάσουμε αυτήν την κουβέντα. Κατάλαβα ότι το έχασα με το που μπήκα στο κλειστό του Tae Kwon Do. Το αποτέλεσμα ήταν να μην ακούω για τέσσερα πέντε τραγούδια από την απόγνωση γι' αυτό που με βρήκε. Συνήλθα μετά από σύντομο και περιεκτικό κραξίδι της παρέας μου που σκοτωνόταν να μου θυμίσει ότι είναι μπροστά μας ο Morrissey και ότι έχανα ήδη πολύτιμο χρόνο θρηνώντας.

Προς τι τα μακροσκελή εισόδια στο θέμα; Τίποτα σπουδαίο μωρέ, απλά ΝΟΜΙΖΩ ΟΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΗ ΣΤΑΔΙΑΚΗ ΕΞΑΦΑΝΙΣΗ ΤΩΝ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ ΟΠΩΣ ΤΑ ΣΥΝΗΘΙΣΑΜΕ.

Τα εισιτήρια πια μοιάζουν με λογαριασμούς τηλεφώνου. Ή με συμβόλαια. Ή με εκθέσεις τυπωμένες σε Α4. Ή με μια σελίδα γεμάτη Terms & Conditions, που κάπου ανάμεσα από τους ακαταλαβίστικους όρους, ξεχωρίζεις το όνομα της μπάντας που πήγες να δεις live. Όχι ωραία.

Δεν μας μεγάλωσαν οι γονείς μας με θυσίες για να ζήσουμε τέτοια ιστορικά χαμηλά.

Μπορώ να καταλάβω τα επιχειρήματα της άλλης όχθης. Είναι η ευκολία. Το καταλαβαίνω εν μέρει. Κλείνεις online το εισιτήριο σου, βαρέθηκες τις ουρές στα εκδοτήρια, τράνταξες και τη μέση τις προάλλες. Να το κλείσεις online και περαστικά σου. Βρες και έναν εκτυπωτή να το τυπώσεις. Έ και πού σαι. Βγάλε και καμιά φωτοτυπία.

Είναι επίσης ότι ο κόσμος δεν είναι γεμάτος ιδιότροπους και ψείρες τύπους όπως εσύ και εγώ που θεωρούμε το εισιτήριο τόσο μεγάλη υπόθεση. Για κάθε 'πειραγμένο' που μετράει τα εκατοστά του εισιτηρίου που του εξαφάνισε αυτός στην πύλη, υπάρχουν δέκα 'φυσιολογικοί' που κόπτονται μόνο για τη συναυλία και όχι για τις αναμνήσεις.

Είναι ξεκάθαρα μια μάχη μεταξύ πραγματιστών και ονειροπόλων. Και θα τη δώσουμε τη μάχη.

Συζητώντας το θέμα με γνωστούς και φίλους από εταιρίες παραγωγής ή και όχι, αυτό που υπεισέρχεται στην κουβέντα είναι αυτό που υπεισέρχεται σε κάθε κουβέντα στα χρόνια της κρίσης. Το εισιτήριο όπως το μάθαμε και το αγαπήσαμε είναι ένα επιπλέον έξοδο.

Στην εποχή λοιπόν του 'να κάνουμε κάτι με τα λιγότερα δυνατά έξοδα, γιατί αλλιώς δεν θα το κάνουμε', δεν θα ήταν λογικό να τη γλιτώσει το εισιτήριο.

Για καλή μας τύχη, αν και συμβαίνει σπανίως, υπάρχουν σπουδαίοι διοργανωτές που αλλάζουν στην είσοδο ενός event το τυπωμένο σου εισιτήριο με ένα κανονικό. Γιατί ξέρουν τη σημασία της ανάμνησης και της συλλογής.

Δεν φτάνω και στο άλλο άκρο. Αν έχω αύριο την ευκαιρία να δω τους Arcade Fire στο ΟΑΚΑ, θα διάλεγα να τους δω ακόμη κι αν το εισιτήριο ήταν πιο μακρύ κι απ' το πρωτοσέλιδο του Φωτός. Ή ακόμη κι αν δεν υπήρχε εισιτήριο.

Αυτό που λέω είναι πως η χαρά μένει μισή όσο δεχόμαστε στωικά τη μετάλλαξη του εισιτηρίου από χαρτί βαθιάς συναισθηματικής αξίας σε χαρτί της ψόφιας διεκπεραίωσης 'δείχνω το barcode μου, πρασινίζει το μηχάνημα και περνάω μέσα'.

Η συναυλία δεν τελειώνει ποτέ, όταν το αληθινό της εισιτήριο διπλώνεται στα εξήντα τέσσερα και μπαίνει στο πορτοφόλι. Και εξάλλου, ποιος θέλει να τελειώσει μια συναυλία;

ΓΙΑ ΠΑΜΕ ΛΙΓΟ ΣΧΟΛΙΑ ΜΕ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΕΙΣΙΤΗΡΙΑ ΠΑΡΑΚΑΛΩ. VENCEREMOS!

ADVERTISING
  • top stories
  • BEST OF NETWORK

ΜΟΥΣΙΚΗ