<img height="1" width="1" style="display:none" src="https://www.facebook.com/tr?id=625554890944361&ev=PageView&noscript=1" />

Η Amy Winehouse ήταν πολύ καλή για να είναι αληθινή

Αυτοκαταστροφική και ταυτόχρονα σπουδαία. Στα 27 χρόνια της ζωής της, η αδικοχαμένη τραγουδίστρια πρόλαβε να μας αφήσει μια ανεκτίμητη κληρονομιά.

Άργησα να ανακαλύψω την Amy Winehouse. Το παρθενικό της άλμπουμ “Frank” δεν το πήρα καν χαμπάρι πριν την σαρωτική επιτυχία του δεύτερου (και τελευταίου της δυστυχώς) άλμπουμ, του αριστουργηματικού δηλαδή “Back to Black”.

Φαντάζομαι βέβαια ότι οι περισσότεροι τότε την έμαθαν, όταν σε ηλικία μόλις 22 ετών έκανε ολόκληρο τον πλανήτη να ασχοληθεί μαζί της, γράφοντας ένα δίσκο γεμάτο ώριμα διαμάντια που ήδη θεωρούνται κλασικά.

Θυμάμαι πάντως με απόλυτη ακρίβεια πού βρισκόμουν όταν άκουσα για πρώτη φορά την φωνή της Amy. Στο αγαπημένο νησί του Χρήστου Χατζηιωάννου, τη Τζια, με ένα ποτήρι τζιν στο χέρι, καθόμουν με την παρέα μου έξω από το μπαρ (μη ρωτάς γιατί, με τους φίλους μου δεν καθόμαστε σχεδόν ποτέ μέσα στο μπαρ), συζητώντας για κάτι καλοκαιρινό. Δεν θυμάμαι τι ακριβώς, πρέπει πάντως να αφορούσε κάτι σχετικό με κορίτσια, ή με το χταπόδι που είχαμε φάει λίγο νωρίτερα.

Όποιο κι αν ήταν το θέμα της βαρυσήμαντης αυτής κουβέντας, με έχασε μόλις άρχισα να δίνω σημασία στο τραγούδι που έπαιζε. Ήταν το “You Know I’m No Good”, όπως με ενημέρωσε εκείνη τη στιγμή κάποιος από την παρέα που το ήξερε. Βλέπεις δεν περίμεναν όλοι να περάσει σχεδόν ένας χρόνος από την κυκλοφορία του άλμπουμ για να ανακαλύψουν την Amy.

 

Το παραδέχομαι, από τον Οκτώβριο του 2006 μέχρι τον Ιούλιο του 2007, είχαν περάσει 8 ολόκληροι μήνες κι εγώ κοιμόμουν όρθιος, μην έχοντας την παραμικρή ιδέα γι’ αυτό το μουσικό αριστούργημα που κυκλοφορούσε εκεί έξω.

Φρόντισα πάντως να διορθώσω αυτό το λάθος, φορτώνοντας το “Back to Black” και το “Frank” στο κινητό μου και λιώνοντάς τα στην ακρόαση. Στο τρένο, στο διάδρομο (θλιβερό κεφάλαιο της ζωής μου, θα το πιάσω κάποια άλλη στιγμή), στην παραλία, η θλιμμένη φωνή της Amy ήταν εκεί για να μου κρατάει παρέα.

Τότε ήταν που άρχισα να διαβάζω και να μαθαίνω περισσότερα πράγματα για το αδύνατο κορίτσι με τα τατουάζ και την παράξενη όψη. Δυστυχώς, τα περισσότερα από αυτά που διάβαζα δεν αφορούσαν το μουσικό της ταλέντο.

 

Η Amy Winehouse σε κέντρο αποτοξίνωσης, η Amy Winehouse συνελήφθη, η Amy Winehouse ακύρωσε την περιοδεία της. 9 ειδήσεις σχετικές με τις περιπέτειες που βίωνε και μόλις μια που αφορούσε την καλλιτεχνική της ιδιότητα.

Αυτό φυσικά δεν μείωσε ούτε στο ελάχιστο το σεβασμό μου για την Amy. Απλά έβρισκα τρομερά στενάχωρο μια τόσο χαρισματική φωνή κι ένα τόσο εξωπραγματικό ταλέντο να μην μπορεί να μας χαρίσει νέα αριστουργήματα και να παλεύει με τα ναρκωτικά, το αλκοόλ και τη ραγισμένη της καρδιά.

Αλλά η Amy Winehouse δεν ήταν ποτέ ένα συνηθισμένο κορίτσι. Η παρακολούθηση του εξαιρετικού ντοκιμαντέρ για τη ζωή της, “Amy”,  από τον μετρ του είδους, Asif Kapadia, με βοήθησε να καταλάβω λίγο καλύτερα τον τρόπο σκέψης της Amy και να κατανοήσω την πορεία της. Περισσότερο απ’ όλα όμως, με συγκίνησε.

Τα πρώτα της βήματα

 

Η ενασχόληση της Amy με τη jazz ήρθε σχεδόν αυτόματα, με τρόπο φυσικό. Πολλοί από τους θείους της ήταν επαγγελματίες μουσικοί της jazz ενώ η αγαπημένη της γιαγιά, Cynthia, ήταν τραγουδίστρια και διατηρούσε δεσμό με τον θρυλικό Ronnie Scott. Το μονοπάτι ήταν εκεί για να το διανύσει.

Ευτυχώς, εκεί ήταν και το ταλέντο, το οποίο έγινε αντιληπτό από πολύ νωρίς. Στα 17 της, η Amy έγινε μέλος της National Jazz Youth Orchestra και γρήγορα υπέγραψε το πρώτο της συμβόλαιο με την εταιρεία 19 Management, η οποία διατηρούσε τα δικαιώματά της, κρατώντας όμως την ύπαρξή της ως επτασφράγιστο μυστικό. Ήξερε ότι κρατούσε χρυσάφι στα χέρια της και ήθελε να το προφυλάξει.

Φυσικά μια τέτοια φωνή όπως της Amy δεν είναι δυνατόν να μείνει κρυφή για καιρό. Όταν ένα μέλος της Island Records άκουσε το demo των Lewinson Brothers στο οποίο είχε κάνει τα φωνητικά η Winehouse, ξόδεψε μήνες προκειμένου να μάθει την ταυτότητα της μυστηριώδους τραγουδίστριας.

 

Όταν τα κατάφερε, τη γνώρισε στο αφεντικό του, Nick Gatfield κι εκείνος δεν δίστασε να υπογράψει συμβόλαιο μαζί της. Τέτοιο θησαυρό δεν τον αφήνεις να σου ξεφύγει. Η καριέρα της Amy είχε αρχίσει να παίρνει σάρκα και οστά. Μια καριέρα για την οποία δεν υπήρξε ποτέ έτοιμη.

Στην αρχή του ντοκιμαντέρ, βλέπουμε την Amy να τραγουδάει μαζί με τους φίλους της, χαμογελαστή. Μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα, καταλαβαίνεις δυο πράγματα: Πρώτον ότι αυτό το κορίτσι έχει φωνάρα. Δεύτερον, ότι είναι ευτυχισμένη. Μια εικόνα που δεν θα ξαναδούμε πολλές φορές στη συνέχεια.

Άλλωστε η ίδια το είχε πει: “Αν ποτέ γίνω διάσημη θα τρελαθώ, δεν θα ξέρω πως να το διαχειριστώ”.

 

Στην Amy αρκούσε μάλλον να γράφει τη μουσική της και να εκφράζει μέσω αυτής τα συναισθήματά της. Το ότι αυτά που έγραφε ήταν αληθινά αριστουργήματα ήταν ένα επιπλέον πλεονέκτημα.

Είχε άλλωστε τα δικά της προβλήματα, πολύ πριν προστεθεί σε αυτά και η διασημότητα. Το διαζύγιο των γονιών της όταν αυτή ήταν  μόλις 9 ετών, την άφησε να ζει με την ελαστική μητέρα της. Η Amy θα ξεκινήσει να κάνει κοπάνες από το σχολείο για να αράξει σπίτι με αγόρια, να καπνίσει χόρτο και να ακούσει μουσική, χωρίς την παραμικρή αντίδραση από τη μητέρα της, Janis.

 

Το ίδιο ακριβώς συνέβη όταν η Amy θα ανακοινώσει στη μητέρα της ότι έχει βρει το τέλειο κόλπο για να τρώει όσο θέλει: “Απλά μετά τα βγάζω όλα”. Η βουλιμία της χτύπησε την πόρτα από νωρίς, μόνο που δυστυχώς όταν η Amy της άνοιξε ήταν μόνη στο σπίτι, όπως ήταν και στο μεγαλύτερο μέρος της εφηβείας της, μακριά και από τον αγαπημένο της πατέρα, Mitch.

Όπως μας δείχνει φανερά το ντοκιμαντέρ, η Amy είχε ήδη αρκετά θέματα να λύσει πριν αρχίσει ο κόσμος να ασχολείται μαζί της.

Όταν το 2003 κυκλοφόρησε το παρθενικό της άλμπουμ, “Frank”, σε παραγωγή του Salaam Remi, η Amy ήταν μόλις 20 ετών. Παρ’ όλα αυτά, έγραψε σχεδόν όλα τα κομμάτια (πλην δυο διασκευών) ενός δίσκου με φανερές τις επιρροές της jazz, ο οποίος πολύ γρήγορα έστρεψε την προσοχή όλων πάνω της.

 

Και τότε ξεκίνησαν τα πολύ άσχημα.

Ο Blake και τα ναρκωτικά

Δεν είναι εύκολο να είσαι 20 ετών, να έχεις μόλις κυκλοφορήσει ένα δίσκο ο οποίος γνωρίζει την αποθέωση από τους κριτικούς κι εσύ να πρέπει να συνεχίσεις τη ζωή σου σαν να μην τρέχει τίποτα. Το κοινό, τα ΜΜΕ, η εταιρεία που την εκπροσωπούσε και η δισκογραφική της περίμεναν από εκείνη τη συνέχεια.

Η ίδια όμως δεν έχει τη μουσική σαν προτεραιότητα. Ο έρωτας και η ολέθρια σχέση της με τον Blake Civil την ανεβάζουν πίστα στη σχέση της με τα ναρκωτικά. Η Amy ζει για τον Blake και τον ακολουθεί παντού, αδιαφορώντας για την υγεία της και φυσικά για τη συνέχεια της καριέρας της.

 

Ο Blake όμως θα την παρατήσει κάτι που η Amy δεν πήρε και πολύ ψύχραιμα. Το αλκοόλ και τα ναρκωτικά είναι για ακόμη μια φορά η διέξοδός της, με τους φίλους και συνεργάτες της να την πιέζουν να σκεφτεί για πρώτη φορά την αποτοξίνωση. Η ίδια αρχίζει να το σκέφτεται σοβαρά και τελικά αποφασίζει πως θα πράξει ό,τι τη συμβουλεύσει ο πατέρας της.

Ο Mitch κρίνει ότι δεν συντρέχει λόγος για την αγαπημένη του κόρη να περάσει χρόνο στην αποτοξίνωση κι έτσι χάνεται μια τεράστια ευκαιρία για την Amy να λύσει το πρόβλημά της πριν πάρει ανεξέλεγκτες διαστάσεις.

Στο ντοκιμαντέρ, οι παιδικοί φίλοι της Amy παραδέχονται ότι τότε ήταν που χάθηκε το παιχνίδι για την Winehouse, όσο ήταν ακόμα νωρίς.

Το “Back to Black”

Μακριά από την αποτοξίνωση και πληγωμένη από το χωρισμό της με τον Blake αλλά και από την απώλεια της αγαπημένης της γιαγιάς, η Amy αποφασίζει να επιστρέψει στη μουσική, προκειμένου να εξωτερικεύσει τα συναισθήματά της. Η ίδια νιώθει την έμπνευση να επιστρέφει και χρησιμοποιεί τους στίχους για να κατευνάσει τον πόνο της.

“Κάθε κακή κατάσταση στη ζωή είναι ένα τραγούδι blues που περιμένει να γραφτεί”.

 

Τηλεφωνεί στον Salaam Remi και ταξιδεύει στη Νέα Υόρκη για να συνεργαστεί με τον παραγωγό Mark Ronson. Το αποτέλεσμα αυτής της απεγνωσμένης προσπάθειας της Amy να εκφράσει τον πόνο της είναι ένα από τα κορυφαία άλμπουμ της ιστορίας, ένα αληθινό soul αριστούργημα, με εμβληματικά κομμάτια.

Η θλιβερή ειρωνία της τύχης είναι πως αν η Amy είχε μπει στην αποτοξίνωση, πιθανότατα δεν θα είχε γράψει ποτέ το “Back to Black”, δεν αποκλείεται όμως να ήταν ακόμα μαζί μας.

Ο στίχος “They tried to make me go to rehab but I said, 'No, no, no.', I ain't got the time and if my daddy thinks I'm fine” βοήθησε το κομμάτι να απογειωθεί στα charts και την ίδια την Amy να εκτοξεύσει την καριέρα της. Η αλήθεια του στίχου αυτού όμως, ίσως και να της στοίχισε την ίδια τη ζωή.

 

Η ίδια πρόλαβε να πει πάντως ότι δεν μετανιώνει για τίποτα. “Η ζωή είναι μικρή, τα πάντα μπορούν να συμβούν, οπότε δεν έχει νόημα να σκέφτεσαι τα ίσως και τα μπορεί».

Η επανασύνδεση με τον Blake και η ελεύθερη πτώση

Η εξομολόγηση των συναισθημάτων της στο “Back to Black” έκανε την Amy ένα από τα πιο καυτά ονόματα της παγκόσμιας μουσικής σκηνής. Οι πωλήσεις της εκτοξεύτηκαν, οι εμφανίσεις της πολλαπλασιάστηκαν και όλοι ήθελαν πια να συνεργαστούν μαζί της.

 

Μαζί με την επιτυχία όμως ήρθε πίσω στη ζωή της και ο Blake. Η ολέθρια αυτή σχέση έφτασε τον Μάιο του 2007 στην εκκλησία κι η Amy ξέχασε και πάλι τη μουσική. Τα ναρκωτικά όμως δεν τα ξέχασε ποτέ και για ακόμη μια φορά φλέρταρε με την ιδέα της αποτοξίνωσης, συμφωνώντας αυτή τη φορά να εισαχθεί σε ειδικό κέντρο.

Από τότε η ζωή και η καριέρα της Amy μοιάζουν με ένα ασταμάτητο τρενάκι που πηγαίνει μια πάνω, μια κάτω. Στα πάνω, οι sold out εμφανίσεις της, η συνεργασία με το ίνδαλμά της, Tony Bennett και τα Grammy του 2008. Στα κάτω, οι καυγάδες με τους παπαράτσι, οι επισκέψεις στα νοσοκομεία, η ακύρωση των συναυλιών της και τα καυστικά σχόλια των ΜΜΕ για την κατάστασή της.

Το 2008, η Amy αποφασίζει να αφήσει πίσω της τα ναρκωτικά, έπειτα κι από τις έντονες πιέσεις της δισκογραφικής της. Ακολουθούν κάποιοι μήνες διαύγειας, με την ίδια να προσπαθεί να γράψει νέα μουσική, αφού τα κομμάτια του “Back to Black” της μοιάζουν πλέον ξένα. Όλος αυτός ο πόνος που εξέφραζε ο δίσκος, δεν υπάρχει πια.

 

Την ίδια χρονιά, ο Blake θα καταδικαστεί σε φυλάκιση για παρακώλυση της δικαιοσύνης και η Amy αντικαθιστά τα ναρκωτικά με το αλκοόλ. Λόγω της χρόνιας χρήσης ναρκωτικών και της αδυναμίας που είχε προκαλέσει η βουλιμία της, η καρδιά της βρίσκεται σε κακή κατάσταση και κάθε φορά που πίνει αλκοόλ βάζει τη ζωή της σε κίνδυνο. Το 2009 έρχεται το διαζύγιο με τον Blake και η Amy βρίσκει νέα αγκαλιά στο πρόσωπο του ηθοποιού Josh Bowman.

Ούτε αυτός όμως προσφέρει ηρεμία στην Amy. Με εξαίρεση κάποιους “καθαρούς” μήνες, η τραγουδίστρια δεν ξεφεύγει ποτέ από τα πάθη της. Οι ζωντανές της εμφανίσεις προκαλούν θλίψη με την ίδια να μην μπορεί να σταθεί όρθια και να θυμηθεί τους στίχους των τραγουδιών που έχει γράψει.

Τον Ιούνιο του 2010, θα ερχόταν για πρώτη φορά στην Ελλάδα. Λίγες ημέρες πριν, προσφέρει μια αποκαρδιωτική εμφάνιση στο Βελιγράδι, αναγκάζοντας τον Moby, ο οποίος συμμετείχε στο ίδιο φεστιβάλ, να κάνει έκκληση στους δικούς της ανθρώπους να τη βοηθήσουν.

 

Είναι όμως αργά πια. Ακυρώνει τις υπόλοιπες ημερομηνίες της περιοδείας της και εμφανίζεται για τελευταία φορά στο Roundhouse του Camden, στις 20 Ιουλίου. Τρεις ημέρες αργότερα, ο σωματοφύλακάς της θα τη βρει νεκρή στο διαμέρισμά της στο Camden.

 

Το τέλος μια προδιαγεγραμμένης πορείας είχε έρθει. Επίσημα, ήταν το αλκοόλ και η βουλιμία που σκότωσαν την Amy. Ανεπίσημα, ήταν ο ίδιος της ο εαυτός, οι δικές της κακές συνήθειες και αδυναμίες.

Αυτά που μας άφησε η Amy

Η Amy Winehouse έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 27 ετών. Πρόλαβε να μας αφήσει παρακαταθήκη δυο σπουδαίους δίσκους, οι οποίοι όμως προσωπικά μου προκαλούν ακόμα μεγαλύτερη μελαγχολία, γιατί αναπόφευκτα μου δημιουργούν το ερώτημα: Πόσα ακόμα είχε να μας προσφέρει αυτό το απύθμενο ταλέντο;

Αυτή η φωνή την οποία ο Tony Bennett χαρακτήρισε ισάξια των Ella Fitzgerald και Billie Holiday μπορούσε να γράψει ακόμα πιο χρυσή ιστορία στην jazz και soul μουσική, όμως δεν κατάφερε ποτέ να αφήσει πίσω τις αδυναμίες που κουβαλούσε από μικρό κορίτσι.

 

Τις ίδες αδυναμίες βέβαια που της έδωσαν το κίνητρο να μας χαρίσει το αριστούργημα του “Back to Black”. Η ίδια ήταν ξεκάθαρη ότι δεν μετάνιωνε για τίποτα. Εμείς, μπορούμε να αισθανθούμε τυχεροί που την είχαμε ανάμεσά μας για κάποια χρόνια. Χάρη στα τραγούδια της έτσι κι αλλιώς, θα ζήσει για πάντα.

Για την Amy η πορεία σε αυτόν τον κόσμο έμοιαζε από την αρχή να έχει καθορισμένο τέλος. Δεν ήταν μόνο η αγάπη ένα παιχνίδι που δεν μπορούσε να κερδίσει, αλλά η ίδια η ζωή.

 

Αλλά θα μου πεις, για όλους κάπως έτσι δεν είναι;

ADVERTISING
  • top stories
  • BEST OF NETWORK

ΜΟΥΣΙΚΗ