<img height="1" width="1" style="display:none" src="https://www.facebook.com/tr?id=625554890944361&ev=PageView&noscript=1" />

H πραγματικά μεγάλη μπάντα από το Seattle είναι οι Pearl Jam

Ένας δημοσιογράφος του Oneman εξυμνεί ένα από τα σπουδαιότερα συγκροτήματα όλων των εποχών.

Ήθελα να γράψω εδώ και καιρό για τους Pearl Jam. Βασικά, πάντα ήθελα να γράψω για τους Pearl Jam και δεν το ήξερα. Από τότε που άκουσα για πρώτη φορά το “Black” και ανατρίχιασε ολόκληρο το κορμί μου, από το live στο κλειστό του Ο.Α.ΚΑ. το 2006, ένα live που αυτόματα μπήκε σε εκείνη τη μαγική λίστα με τις καλύτερες βραδιές της ζωής μου και δεν έχει τολμήσει να  κουνηθεί από εκεί έκτοτε.

Αν δεν ήσουν εκεί, θα σου πω απλά πως μιλάμε για μια συναυλία στην οποία δεν είχε μπύρα(!). Είχε τελειώσει, δεν πουλούσαν από την αρχή, να σου πω την αλήθεια, έχουν περάσει και τα χρόνια, δεν θυμάμαι με σιγουριά. Πάντως δεν υπήρχε αυτή η επιλογή, μπορούσες να διαλέξεις ανάμεσα σε καφέ και νερό, λες και είχαμε μαζευτεί στο Ο.Α.Κ.Α. για να παίξουμε πρέφα.

Κι όμως, οι Pearl Jam μας έκαναν να περάσουμε φανταστικά χωρίς να έχουμε πιεί γουλιά αλκοόλ. Οι Pearl Jam είναι οι τύποι που μπορούν να σου χαρίσουν ένα από τα καλύτερα βράδια της ζωής σου με μοναδικές επιλογές ποτού τον καφέ και το νερό. Δεν ξέρω για σένα, στο δικό μου κεφάλι αυτό το σενάριο μοιάζει ασύλληπτο.

 

Θα μπορούσα να χρησιμοποιήσω την έκφραση “οι Pearl Jam μας μέθυσαν με τις μουσικές τους” όμως είναι είναι ένα κείμενο για τους Pearl Jam, είναι κρίμα να το χαραμίσω με κλισέ τα οποία θα έκαναν τον Eddie Vedder να ξινίσει τη μούρη του. Γιατί η μουσική τους μονό κλισέ δεν είναι.

Πριν μιλήσω για μια από τις σπουδαιότερες μπάντες όλων των εποχών, σε παρακαλώ να δεις το παρακάτω video για να καταλάβεις τι ζήσαμε εκείνο το βράδυ του Σεπτέμβρη πριν από εννέα χρόνια.

"Τώρα μπορούμε να αποσυρθούμε".

Ευτυχώς δεν αποσύρθηκαν και συνεχίζουν να μας χαρίζουν μουσική που στόχος της είναι να σε κάνει να πιστέψεις σε κάτι, όπως οι ίδιοι έχουν πει. Κάτι που κάνουν τα τελευταία 25 χρόνια και το κάνουν πάρα πολύ καλά.

Πριν πιάσω τα μουσικά, δεν γίνεται να μην αναφέρω το μυθικό όνομα των Pearl Jam πριν γίνουν οι...Pearl Jam. Mookie Blaylock, κυρίες και κύριοι, ο εν ενεργεία τότε μπασκετμπολίστας των Ατλάντα Χοκς. Σαν να βγει τώρα μια ελληνική μπάντα με το όνομα “Κώστας Σλούκας”. “Το βράδυ παίζουν οι ‘Κώστας Σλούκας’, θα πάμε;”. Κάπως έτσι.

Πριν κυκλοφορήσουν το πρώτο τους άλμπουμ όμως, αναγκάστηκαν να αλλάξουν όνομα, καταλήγοντας στο σημερινό. Ως μέλη των “Mookie Blaylock” πάντως πρόλαβαν να εμφανιστούν στην ταινιάρα του Cameron Crowe “Singles” με την κωδική ονομασία “Citizen Dick”.

 

Επειδή πάντως οι Pearl Jam ήταν τρου φανς του Mookie (κι ο ίδιος είναι μεγάλος φαν τους), έδωσαν στον πρώτο τους δίσκο τον τίτλο “Ten”. Ναι, προφανώς και ο Blaylock φορούσε το νούμερο 10 στους Χοκς.

 

Ένας πρώτος δίσκος πάντως που τους έβαλε πάρα πολύ δυναμικά στη μουσική σκηνή. Κι όχι όποια κι όποια σκηνή, έτσι; Μιλάμε για τη grunge στις αρχές του 90 στο Seattle, εκεί όπου μεσουρανούν οι Nirvana και υπάρχουν ακόμα μπαντάρες όπως οι Alice in Chains και οι Soundgarden. Σκέψου ότι την ίδια χρονιά με το “Ten” κυκλοφόρησε το “Nevermind”, κάτι που ίσως και να εξηγεί τις χαμηλές πωλήσεις του παρθενικού άλμπουμ των Pearl Jam. Ένα χρόνο μετά όμως απογειώθηκε, όπως του άξιζε. Ο Cobain πάντως είχε προλάβει να επιτεθεί στους Pearl Jam από την αρχή, χαρακτηρίζοντάς τους “ξεπουλημένους” και “εμπορικούς”, αν και πριν πεθάνει πρόλαβε να αποκαταστήσει τις σχέσεις του με τον Vedder.

Πώς μπορείς να είσαι βέβαια εμπορικός όταν τα τραγούδια σου μιλάνε για την κατάθλιψη, τις αυτοκτονίες και τη μοναξιά, δεν μπορώ να το καταλάβω. Το “Ten” είναι ένας αληθινά σπουδαίος δίσκος, με μερικά από τα μεγαλύτερα κομμάτια των Pearl Jam. Κομμάτια σκληρά, μαύρα, όμως πέρα για πέρα αληθινά. Όπως όλα τα τραγούδια τους.

Στο “Ten” ας πούμε υπήρχε το “Alive”, εμπνευσμένο από μια αληθινή ιστορία στην οποία ένας γιος ανακαλύπτει ότι ο πατέρας του είναι στην πραγματικότητα ο πατριός του ή το “Jeremy”, βασισμένο στην ιστορία ενός μαθητή Λυκείου ο οποίος αυτοκτόνησε μπροστά στους συμμαθητές του.

 

Υπήρχε όμως και το αγαπημένο μου τραγούδι των Pearl Jam, το “Black”. Ένα τραγούδι που δεν υπάρχει περίπτωση να το ακούσω και να μην ανατριχιάσω ολόκληρος. Σιχαίνομαι την ερώτηση “ποιο είναι το αγαπημένο σου τραγούδι”, αν για κάποιο λόγο όμως έπρεπε να διαλέξω ένα, αυτό θα ήταν το “Black”.

“I know someday you'll have a beautiful life, I know you'll be a star in somebody else's sky, But why, why, why can't it be, can't it be mine?”.

 

Δεν γίνεται να ακούσω αυτούς τους στίχους και να μην νιώσω κάτι να σφίγγεται μέσα μου, ακόμα και στις πιο χαρούμενες φάσεις της ζωής μου. Αυτό το “We Belong Together” το οποίο στις συναυλίες γίνεται “We don’t Belong Together” με χαστουκίζει στο μάγουλο κάθε φορά που το ακούω. Και όχι, δεν το έχω συνδυάσει με κάποιο συγκεκριμένο πρόσωπο, κάθε φορά με κάνει να σκέφτομαι κάτι άλλο. Ποτέ όμως δεν το ακούω αδιάφορα, ποτέ δεν παίζει απλά στο background, κάθε φορά με κάνει να το προσέξω σαν να μου πετάει έναν κουβά με παγωμένο νερό.

 

Πλέον, το “Ten” ανήκει δικαιότατα στους κορυφαίους ροκ δίσκους όλων των εποχών, παραμένοντας στα chart του Billboard για πέντε ολόκληρα χρόνια. Οι Pearl Jam έκαναν ένα μαγικό ντεμπούτο και γρήγορα απέδειξαν ότι μόνο εμπορικοί και “ξεπουλημένοι” δεν ήταν.

Πώς το απέδειξαν; Αρχικά στα επόμενα 20 σχεδόν χρόνια, έχουν βγάλει μόλις εννέα δίσκους ακόμα, αποφεύγοντας γραφικότητες τύπου “έναν δίσκο το χρόνο για να εκμεταλλευτούμε το hype” (ονόματα δεν λέμε, υπολήψεις δεν θίγουμε).

Ακόμη, όταν η δισκογραφική τους προσπάθησε να αρμέξει την επιτυχία του “Black”, δημιουργώντας το δικό του video clip, η μπάντα αρνήθηκε ευγενικά. Όχι κοστουμάτοι κύριοι, δεν πρόκειται να μαγαρίσουμε μια τέτοια τραγουδάρα για να βγάλετε μερικά λεφτά ακόμα.

Κάτι που ξεκίνησε σαν εξαίρεση, εξελίχτηκε τελικά σαν κανόνας. Οι Pearl Jam σταμάτησαν τα video clip, με την δικαιολογία πως “θέλουμε όταν ακούει κάποιος τα τραγούδια μας, να κλείνει τα μάτια και να φαντάζεται τις δικές του εικόνες. Δεν θέλουμε να θυμούνται τα τραγούδια μας σαν video”. Ρε τους ξεπουλημένους.

 

Το δεύτερο άλμπουμ τους, “Vs.”, ξεπέρασε την τεράστια επιτυχία του “Ten” κι οι Pearl Jam αποφάσισαν να κόψουν τα πολλά πολλά, ελαττώνοντας δραματικά τις συνεντεύξεις και τις τηλεοπτικές εμφανίσεις τους. Ταυτόχρονα, προχώρησαν σε μποϊκοτάζ της εταιρείας Ticketmaster, η οποία κρατούσε μερίδιο από τις πωλήσεις των εισιτηρίων του Tour των Pearl Jam. Ένα μποϊκοτάζ με το οποίο δεν συμφώνησε ποτέ ο ντράμερ Dave Abbruzzese, ο οποίος και απολύθηκε. Ήταν φανερό πια πως κουμάντο στους Pearl Jam έκανε ο Vedder, παρά το γεγονός ότι οι Pearl Jam (βασικά οι Mookie Blaylock που έγιναν μετά Pearl Jam, μην τα ξαναλέμε) είχαν προέλθει από τη μπάντα των Gossard και Ament “Mother Love Bone” και ο Vedder στρατολογήθηκε μετά. Λόγω του μποϊκοτάζ στην Ticketmaster, οι Pearl Jam αναγκάστηκαν να απέχουν από τις συναυλίες στις Η.Π.Α. για τρία ολόκληρα χρόνια. Ρε τους ξεπουλημένους.

Η αποχή από τις συναυλίες στις Η.Π.Α. έκανε τεράστιο κακό στην καριέρα των Pearl Jam, όμως η μπάντα άντεξε. Τον Ιούνιο του 2000 όμως, έφτασαν μια ανάσα από την απόσυρση, μετά το τεράστιο σοκ του ατυχήματος στο φεστιβάλ Roskilde στη Δανία. Μπροστά στα μάτια του συγκροτήματος, εννέα φαν έχασαν τη ζωή τους λόγω του συνωστισμού.

Παρά το σοκ, οι Pearl Jam βρήκαν τη δύναμη να συνεχίσουν. Στο επετειακό ντοκιμαντέρ του Cameron Crowe για τα 20 χρόνια των Pearl Jam, με τον ευρηματικό τίτλο “Pearl Jam Twenty”, ο Vedder και τα υπόλοιπα μέλη εξηγούν με τον καλύτερο τρόπο πώς βρήκαν τη δύναμη να συνεχίσουν.

10 χρόνια μετά, ο Vedder ακόμα δεν μπορεί να συγκρατήσει τα δάκρυά του μιλώντας για το τραγικό αυτό γεγονός, κατά τη διάρκεια μιας συναυλίας στο Βερολίνο.

 

Όμως δεν ήταν δυνατόν να μην συνεχίσουν την πορεία τους οι Pearl Jam. Έτσι κι αλλιώς τα τραγούδια τους αυτά τα συναισθήματα εκφράζουν, με αυτά τα θέματα καταπιάνονται. Τον πόνο, τον θάνατο, τη θλίψη, τις βγαλμένες από τη ζωή τραγωδίες. Μπορεί το πιο-συγκινητικό-τραγούδι-του-κόσμου “Last Kiss” να αποτελεί διασκευή, δεν παύει όμως να είναι ένα δείγμα της ψυχοσύνθεσης του Vedder και της υπόλοιπης μπάντας. Ένα αληθινά, υπέροχο δείγμα.

 

Οι Pearl Jam βέβαια δεν είναι μόνο αυτό. Το ομώνυμο άλμπουμ τους περιλαμβάνει κομμάτια με έντονη πολιτική απόχρωση, όπως το “World Wide Suicide”, το οποίο κριτικάρει την πολιτική της κυβέρνησης των Η.Π.Α. στον πόλεμο του Ιράκ. Ο Eddie Vedder κι οι Pearl Jam έχουν πολιτική άποψη και φυσικά δεν φοβούνται να την εκφράσουν.

Όπως όταν κάλεσαν τους πολίτες να συμμετάσχουν στις εκλογές, ως μέλη του Vote  For Change, ή επιδεικνύοντας περιβαλλοντολογικές ανησυχίες και διοργανώνοντας αμέτρητες συναυλίες με φιλανθρωπικό σκοπό. Ρε τους ξεπουλημένους.

 

Οι Pearl Jam είναι πέρα για πέρα αληθινοί. Τα τραγούδια τους μιλάνε για καταστάσεις που σου έχουν συμβεί, για συναισθήματα που έχεις νιώσει, για ιστορίες που έχεις ζήσει ή έστω ακούσει. Το μεγαλύτερο ίσως κατόρθωμά τους όμως, είναι πως μέσα από δύσκολα θέματα, προφανώς "αντιτουριστικά" για τον μέσο ακροατή, καταφέρνουν να σου προσφέρουν αισιοδοξία. Και σίγουρα σε κάνουν να πιστέψεις σε κάτι.

Μπορεί να μην έχει γίνει στάμπα σε μπλουζάκια η μούρη του Vedder, μπορεί να μην μεγαλώνουν κοριτσάκια με αφίσες του στα δωμάτιά τους, όμως για τους αμέτρητους φαν των Pearl Jam και όχι μόνο, το συγκρότημα από το Seattle θα είναι πάντα μια από τις μεγαλύτερες μπάντες του πλανήτη.

Μια μπάντα που έχει ακόμα να δώσει, όπως έδειξε και με το “Lightning Bolt” του 2013 και ήδη με έχει κάνει να σχεδιάζω την επόμενη φορά που θα τους δω από κοντά. Έχει ή δεν έχει και πάλι μπύρα.

9 χρόνια είναι πάρα πολλά και εμπειρίες όπως το να ακούς κομμάτια όπως το “Better Man” το “Wishlist” και τόσες ακόμα κομματάρες ζωντανά πρέπει να τις βιώνεις όσες περισσότερες φορές γίνεται. Έτσι κι αλλιώς είναι αδύνατο να απομυθοποιήσεις τις προηγούμενες αναμνήσεις σου, μπορείς μόνο να φτιάξεις καινούριες, όσο αληθινές όσο και οι στίχοι των Pearl Jam, όσο αληθινές όσο και τα ίδια τα συναισθήματά μας.

 

 

Ας κάνουμε μια πρόποση σε αυτό Eddie.

ADVERTISING
  • top stories
  • BEST OF NETWORK

ΜΟΥΣΙΚΗ