Λες η Γκάγκα να έπαθε 'Μακόναχι';

Η Έρρικα Ρούσσου απορεί με την απότομη αλλαγή της άλλοτε εκκεντρικής ποπ σταρ και αναζητά τους λόγους που την έβαλαν στο δρόμο της 'σοβαρότητας'.

Δεν γνωρίζω αν στα Ρεκόρ Γκίνες υπάρχει ως κατηγορία, αλλά οι φορές που έχω χρησιμοποιήσει τη φράση 'δεν αλλάζουν οι άνθρωποι' είναι τόσες ώστε να έχω αρκετές ελπίδες να βρεθώ στην πρώτη θέση. Και, όχι να το παινευτώ αλλά θα είμαι και δύσκολη αντίπαλος σε όποιον σκεφτεί να κάνει μεγαλύτερο ρεκόρ.

Αλήθεια, πιο εύκολα μπορώ να πιστέψω στον Άγιο Βασίλη, στα δέκα πρωταθλήματα σερί του Παναθηναϊκού, στα λεφτά του Γιώργου Παπανδρέου που υπήρχαν παρά στον άνθρωπο που αλλάζει. Γιατί είμαι δύσπιστη ναι και γιατί δεν το έχω δει ποτέ να συμβαίνει.

 

Ποτέ, εκτός από μία περίπτωση.

Τις προάλλες, στο live chat του Oneman για τα Όσκαρ πιάσαμε με τον Ηλία μία συζήτηση περί αλλαγών και άλλων δαιμονιών και του εξηγούσα αυτήν ακριβώς την δυσπιστία που σου περιγράφω από πάνω όταν εκείνος με ένα κομμάτι πίτσας πεπερόνι στο χέρι ρώτησε 'Ρε παιδιά, πώς άλλαξε έτσι η Lady Gaga;' Η πρώτη πρώτη αντίδρασή μου ήταν να του απαντήσω 'εντάξει μωρέ και εσύ, αμέσως άλλαξε. Μπορεί απλώς να μεγάλωσε και να βαρέθηκε να κυκλοφορεί με φορέματα νωπών κρεάτων σαν διαφήμιση χασάπικου'. Καθώς πλησίαζα ωστόσο στο κουτί της πεπερόνι για να τσεκάρω αν τα πράγματα στον κόσμο της πάνε όντως τόσο καλά όσο τα θυμόμουν από το περασμένο τέταρτο, μια τρομακτική σκέψη μου πέρασε από το μυαλό. Γύρισα στον Ηλία που εκείνη την ώρα απολάμβανε την πρώτη γουλιά κοακόλας της βραδιάς και του είπα κάπως αγχωμένη.

Λες να μας βγει και η Γκάγκα, Μακόναχι;

Η μοναδική εξαίρεση, ο πρώτος και τελευταίος άνθρωπος για τον οποίο έχω παραδεχτεί και μάλιστα με ανείπωτη χαρά την 'ήττα' μου ότι πράγματι άλλαξε, δηλαδή τι άλλαξε άλλος άνθρωπος έγινε, είναι ο Μάθιου Μακόναχι.

Ο τύπος που όχι μόνο αποτίναξε την ταμπέλα του 'πώς τον λένε μωρέ εκείνον τον ωραίο γκόμενο με τους κοιλιακούς και το τέλειο μαύρισμα' αλλά μέσα σε δύο ίσως και λιγότερα χρόνια κατόρθωσε να αποθηκευθεί στη μνήμη μας ως ένας εξαιρετικός και πολλά υποσχόμενος ηθοποιός. Η πρώτη σεζον True Detective, το Όσκαρ που έφαγε (δικαίως) από το Λεονάρντο Ντι Κάπριο για την συγκλονιστική του ερμηνεία στο Dallas Buyers, το εξαιρετικό guest του στο Λύκο της Wallstreet (για το οποίο παρεμπιπτόντως μία θεωρία συνομωσίας του στυλ 'η αρκούδα μπήκε για να μην κλέψει τις εντυπώσεις και το Όσκαρ από τον Λεό', θα την πίστευα άνετα). Ακόμη θυμάμαι τον Χρήστο Λούλη στο Πάρκο Συγγρού να μου λέει 'Α καλά σε αυτόν κάτι έχει συμβεί. Δεν υπάρχει περίπτωση. Κάτι έχει πάθει. Κάτι του συνέβη. Κόβω το κεφάλι μου. Κάτι του συνέβη στη ζωή του και άλλαξε σαν άνθρωπος'.

Την περίπτωση Μακόναχι, την αποδέχτηκα ως τον κανόνα ότι οι κανόνες έχουν εξαιρέσεις. Την περίπτωση της Γκάγκα πώς πρέπει να την δω; Ως τον κανόνα ότι δεν υπάρχουν κανόνες που γράφει ο Τζεζ Μπάτεργουερθ στο Mojo (εξαιρετική παράσταση, παρεμπιπτόντως);

 

Αρχικά, ας δούμε λίγο τα δεδομένα.

 

Η Lady Gaga, το just dance κορίτσι που πρώτα το ποστάραμε με λεζάντες όπως 'έλεος', 'γαμάτη', 'τι άλλο θα κάνει;' και πάει λέγοντας και μετά το ακούσαμε είναι η αλήθεια ότι το τελευταίο διάστημα, συγκεκριμένα στη μετά American Horror Story εποχή της είναι εμφανώς πιο σοβαρή. Εμφανίσεις μετρημένες, ρούχα φυσιολογικά και κομψά, λίγες δηλώσεις.

 

Ένα παράδειγμα: Σκέψου πόσα θα μπορούσε να είχε πει μετά το viral των 10000 γκριμάτσων της φάτσας του Λεονάρντο (πολύ τον μελετάω σήμερα) στις καλλίγραμμες καμπύλες της. Παρόλα αυτά, εκείνη τίποτα. Η Γκάγκα της σιωπής.

 

Ποια; Η Γκάγκα που στη συναυλία της Ολυμπιακό Στάδιο πριν δύο χρόνια δεν έβαλε γλώσσα μέσα της. Τι για το bullying είχε πει, τι για τους γονείς της, τι για τους ομοφυλόφυλους. Αφού πραγματικά, αν δεν περιστοιχιζόμουν από κακές απομιμήσεις τις lady και αν δεν είχα πολλά καλά να πω για την εξαιρετική (δεν το περίμενα) φωνή της θα ήμουν σίγουρη ότι βρίσκομαι σε κάποια προεκλογική ομιλία αμφιβόλου πολιτικής κατεύθυνσης. Στην Ελλάδα βρισκόμουν, δεν θα μου έκανε και ιδιαίτερη εντύπωση.

Πραγματικά αδυνατώ να καταλάβω πώς αυτό το κορίτσι που αντίκρυσα στην σκηνή να κλαίει γοερά με ένα γράμμα κάποιας φαν της, πώς αυτό το κορίτσι που δεν μπορούσε ούτε στο ελάχιστο να τιθασεύσει τον εαυτό της μπροστά στην όποια προκλητική εμφάνιση, φωτογραφία, δήλωση, έγινε το κορίτσι των προχθεσινών Όσκαρ.

 

Η πρώτη άποψη είναι αυτή που είπα και στον Ηλία τη βραδιά των Όσκαρ ότι μπορεί απλώς να βαρέθηκε να κάνει τον εκκεντρικό τσαρλατάνο, ειδικά τώρα που κέρδισε το κοινό και θεωρητικά ανέβηκε στο θρόνο της. Το θεωρητικά, το βάζω γιατί σε αυτόν το χώρο όπως και σε κάθε άλλο χώρο όπως ανεβαίνεις, έτσι και κατεβαίνεις.

Εμφάνιση από προηγούμενη απονομή...

Η δεύτερη και όχι και τόσο πιθανή άποψη είναι να μεγάλωσε, να ωρίμασε και να σκέφτηκε ότι μπορεί να πλασάρει μόνο έτσι τον εαυτό της. Ότι και η Μαντόνα φερ'ειπείν, σοβάρευε κατά διαστήματα για να μην κουράζει και να μην κουράζεται. Βέβαια την Μαντόνα εγώ προσωπικά δεν τη θυμάμαι να κάνει τις εμφανίσεις της Γκάγκα. Άσε που μου φαίνεται κάπως αστείο να τις συγκρίνουμε όπως τη Δέσποινα Βανδή με την Άννα Βίσση.

Φετινή εμφάνιση στις Χρυσές Σφαίρες

Με ετούτα και με εκείνα λοιπόν, οι πιθανότητες με οδηγούν στην τρίτη και τρομακτική για τα πιστεύω μου άποψη ότι η Γκάγκα μπορεί να έπαθε Μακόναχι. Δηλαδή να έπαθε κάτι που δεν μπορώ μεν να εξηγήσω αλλά απολαμβάνω να γίνομαι μάρτυράς του.

Υ.Γ.: Ο Κωνσταντίνος πρότεινε να δω American Horror Story για 'να πιστέψω'. Με έπεισε.

ADVERTISING
  • top stories

ΜΟΥΣΙΚΗ