Οι Dropkick Murphys είναι η μπάντα του St. Patrick’s Day

Μπύρες, αντιφασισμός και κέλτικη πανκ.

Ας ξεκινήσουμε από τα βασικά.

Μια φορά σε μια συναυλία τους, έτσι τέτοια εποχή ήταν πριν 2 χρόνια, οι Dropkick Murphys σούταραν έναν Ναζί από τη σκηνή τους. Κόσμος ήταν μαζεμένος πάνω και τραγούδαγε, η μπάντα άρχισε να παίζει το “Τ.Ν.Τ”, ένας σκίνχεντ θεώρησε έξυπνη ιδέα να κάνει το ναζιστικό χαιρετισμό στο ρυθμό της μουσικής- ο Κεν Κέισι (η κεφαλή της μπάντας) όχι και τόσο. Διέσχισε τη σκηνή, πέταξε τον Ναζί ξαπλωτό, του φόρεσε το μπάσο για καπέλο, και μετά από μισό λεπτό σηκώθηκε με σκισμένο το πουκάμισο από το μπούγιο, πήγε στο μικρόφωνο και φώναξε “οι Ναζί ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ FUCKING WELCOME σε συναυλίες των Dropkick Murphys”. Ο κόσμος πανηγύρισε και συνέχισε να πίνει ή/και να σπρώχνεται στο moshpit.

 

Αυτά λοιπόν για αρχή. Νιώθω πως ήταν χρήσιμο να γνωρίζουμε όλοι αυτή την πληροφορία.

***

Πριν μερικά χρόνια ήμουν καλοκαίρι στο Werchter, όπως συνήθως συμβαίνει δηλαδή, και μια από τις μέρες έτυχε να είμαστε στο χώρο από πολύ νωρίς, σε ώρα που δεν είχαμε κάτι προγραμματισμένο που να θέλουμε να δούμε. Στην κεντρική σκηνή θα έπαιζαν οι Dropkick Murphys, μια μπάντα που τότε δεν είχα συνειδητά ξανακούσει, αλλά το όνομά τους ακουγόταν αρκετά Ιρλανδικό ώστε να έχει ενδιαφέρον, και οι μπλούζες τους στο merchandise ήταν κάτι ριγωτές πράσινες με τριφύλλια οπότε λέμε ξερωγώ ΟΚ, ποιο είναι το χειρότερο που μπορεί να συμβεί;

 

Και πήγαμε έτσι στο χαλαρό, όλη η παρέα, casually σα να μη συμβαίνει τίποτα, μπροστά, σχεδόν κάγκελο. Λίγες στιγμές πριν βγουν στη σκηνή, ο αδερφός μου προσέχει το έμβλημά τους στη σκηνή και μου κάνει “ρε, γιατί έχουν νεκροκεφαλή;” Πριν προλάβουμε να συνειδητοποιήσουμε, η μπάντα έχει βγει και ξεκινάει το “State of Massachusetts” και ακριβώς από γύρω μας αρχίζει να πέφτει σπρωξίδι.

Τώρα, οι Βέλγοι γενικά είναι από τα πιο λάιτ κοινά συναυλάις που έχω δει, γενικά δεν κινείται τίποτα, οι τύποι αν φας σπρώξιμο σε moshpit γυρνάνε και σου ζητάνε συγγνώμη. Αλλά εμείς με κάποιο μαγικό τρόπο είχαμε καταφέρει να βρεθούμε στο μοναδικό σημείο ξύλου όλης της συναυλίας, που αφενός μπράβο μας γιατί αυτό σημαίνει σωστό ένστικτο συναυλιακού λαγωνικού, αφετέρου όμως παιδιά έναν καφέ δεν είχα προλάβει να πιω και ξαφνικά σπρωνόμουν με έναν συμπαθή κύριο που αν ήθελε θα μπορούσε να με σπάσει στα δύο πριν πεις Μασσαχουσέτη. Ευτυχώς το πανκ μας ένωσε κι έτσι το ξύλο ήταν άκρως φιλικό, γεμάτο χαμόγελα και αδερφικά χτυπήματα στην πλάτη και το μπράτσο.

 

Η αλήθεια είναι πως μέχρι το δεύτερο τραγούδι ήδη δε με ένοιαζε αν είχα ξανακούσει τη μπάντα ή όχι, πέρναγα φανταστικά. Είναι αδύνατον να μην περάσεις φανταστικά σε λάιβ των Murphys. Μετά από 2 χρόνια που τους ξαναβρήκαμε στο Werchter ήμασταν προετοιμασμένοι.

Οπότε είναι εξαιρετικό νέο το ότι έρχονται το καλοκαίρι, απλά λέω. “Η διαφορά των συναυλιών σε Αμερική και Ευρώπη είναι ότι στην Ευρώπη ο κόσμος δεν φοβάται αν φαίνεται σαχλός στη διάρκεια μιας συναυλίας και περνάει τέλεια χωρίς να νοιάζεται ποιος μπορεί να τους κρίνει,” λέει ο ντράμερ Ματ Κέλι. ΟΚ, πραγματικά ό,τι πεις. Εγώ σίγουρα περνάω τέλεια πάντως, δεν ξέρω τι λέει αυτό για μένα.

 

Εννοείται πως η μπλούζα με το τριφύλλι ήρθε μαζί μου Αθήνα μετά τα λάιβ στο Βέλγιο.

Όμως όσο κι αν είναι φοβεροί για τέτοια καλοκαιρινή φάση, open arena, χιλιάδες κόσμος, ήλιος, μπύρα, σκέψου πόσο ακόμα καλύτερο θα είναι το σκηνικό σε κλειστό χώρο ανήμερα του St. Patrick’s. Πρέπει να είναι τέλειο ακόμα κι όταν δεν πετάνε φασίστες από τη σκηνή.

Στην Αμερική αυτό το ζουν κάθε χρόνο τέτοιες μέρες. Οι Murphys, που σχηματίστηκαν στη Μασσαχουσέτη το 1996, πέρασε πολλά χρόνια στην αρχή της καριέρας τους παίζοντας τοπικά λάιβ στην περιοχή της Βοστώνης, ιδιαίτερα τις μέρες γύρω από την Ιρλανδική γιορτή. Οι επιρροές τους διατρέχουν την ευθεία γραμμή που ενώνει τον Bruce Springsteen με τους Pogues και, φυσικά, περνά από την πανκ. Όποτε κάθομαι κι ακούω τη μπάντα συμβαίνουν ταυτόχρονα δύο πράγματα: α) θέλω μπύρα και β) μου έρχεται διαρκώς το visual μιας ομάδας παραδοσιακά ντυμένων Κελτών, πολεμιστών και δρυίδηδων, να παίζουν φιλικό ξύλο με γκάιντες και κέρατα. Μάλλον έχω καιρό να διαβάσω Αστερίξ, δεν ξέρω. (Σίγουρα δεν έχω καιρό να πιω μπύρα.)

 

“Ανακάλυψα την πανκ μέσα από τους Clash και τους Ramones και τους Pistols, και μετά με τα hardcore, τους Fear, Dead Kennedys, Black Flag, τα γνωστά,” λέει ο τραγουδιστής Αλ Μπαρ. “Αλλά δεν υπήρχαν διανομείς του πανκ ροκ εκείνη την εποχή. Δε μπορούσες να πας στον υπολογιστή σου και να βρεις πανκ ροκ. Έπρεπε να ανταλλάξεις κασέτες αν ήθελες τη μουσική. Πήγαινες και έφερνες εσύ τη μουσική σου. Η πανκ ροκ ήταν σαν κρυμμένος θησαυρός.” Κρυμμένος θησαυρός ήταν κι η ίδια η μπάντα για το πρώτο διάστημα της ύπαρξής της, μέχρι το breakthrough.

Σταδιακά οι Murphys, που πήραν το όνομά τους από τον Τζον “Dropkick” Μέρφι (έναν επαγγελματία παλαιστή και μετέπειτα ιδρυτή μιας κλινικής αποτοξίνωσης στη Βοστώνη στα μέσα του 20ου αιώνα), άρχισαν να αποκτούν όνομα σε αυτά τα Βοστωνέζικα St. Patrick’s σόου, τα οποία συνεχίζουν με τη μορφή μίνι τουρ, πλέον, κάθε χρόνο. “Δε θα υπάρξουν ποτέ υπερβολικά πολλά St. Paddy’s τουρς,” λέει ο Κέλι. “Αν ο κόσμος έρχεται, εμείς θα παίζουμε. Νομίζω η ιδέα είναι πως θα παίζουμε μέχρι ο κόσμος να θέλει να μας σκοτώσει!”

Κάποιος που σίγουρα σκέφτηκε να τους σκοτώσει: Ο ρεπουμπλικάνος κυβερνήτης Γουώκερ του Γουισκόνσιν, που έπαιξε το “Shipping Up to Boston” καθώς ανέβηκε στη σκηνή σε κάποιο event, τσαντίζοντας τα μέλη της μπάντας που στο παρελθόν όχι μόνο είχαν συμμετάσχει σε αντι-Μπους κινήματα, αλλά παραμένουν εξαιρετικά ενεργά σε κινήματα υπέρ των εργατικών σωματείων στην περιοχή της Βοστώνης. Οι Murphys τουήταραν αυτό:

 

Υπάρχει τελειότερος συνδυασμός από το “σε μισούμε” με τα τρία θαυμαστικά;

Κάτι παρόμοιο είχε συμβεί και κάποιο καιρό νωρίτερα, όταν εκείνη τη φορά ένας άλλος ρεπουμπλικάνος είχε παίξει το ίδιο κομμάτι. Τι τα θες, τα τραγούδια των Murphys ακούγονται σαν Βοστωνέζικοι τραγουδιστοί θρύλοι, σαν κάτι που ανήκε στην πόλη από πάντα. Δείτε πώς αντέδρασαν:

We just got word that Wisconsin State Rep and Speaker of the State Assembly Jeff Fitzgerald used "Shipping Up To Boston"...

Posted by Dropkick Murphys on Sunday, May 13, 2012
 

“Είναι σαν λευκός ρατσιστής να βγαίνει υπό τους ήχους gangsta rap.” Ή, όπως αποδείθηκε πρόσφατα στην πράξη, είναι σαν ένας ρατσιστής να ανεβαίνει στη σκηνή των Dropkick Murphys.

Σε κάθε περίπτωση. Όλα αυτά έγιναν μετά την εκτόξευση των mid-’00s για τη μπάντα, που έγινε κυρίως χάρη στο “Departed”.

 

(Στη διάρκεια του πρώτου μου εκείνου λάιβ, όταν άρχισε το “Shipping Up to Boston” ξαφνικά ήμασταν σε φάση “αααααααα”. Όχι ότι είχε ιδιαίτερη σημασία σε εκείνο το σημείο.)

Το κομμάτι φυσικά πούλησε τα πάντα, έγινε πλατινένιο και οι Murphys έκτοτε απολαμβάνουν ένα πολύ υψηλό στάτους εκτίμησης και αγάπης από το κοινό τους- που πλέον εκτείνεται πολύ πιο έξω από τα αυστηρά σύνορα της Μασσαχουσέτης. Βοηθάει ότι τα χιτάκια που πάντα κρύβονται στιυς δίσκους τους είναι τόσο πολύ catchy και ξεπερνούν κάθε περιορισμό τοπικότητας. Πώς να μην περάσεις καλά σε λάιβ με αυτό;

 

“Τα τραγούδια μας γράφονται για να ακουστούν σε λάιβ σκηνικό,” λέει ο Κέλι. “Παίζουμε εμείς τα κομμάτια αλλά το κοινό είναι εξίσου μέρος του show. Τραγουδάνε, θρέφονται από την ενέργειά μας, και εμείς από τη δική τους. Υπάρχει μια ανταλλαγή ενθουσιασμού που κρατά τους πάντες για μιάμιση ώρα και στο τέλος είμαστε όλοι εξαντλημένοι.”

Ξέρεις τι συμβαίνει; Κάθε μα κάθε φορά που βάζω να ακούσω Dropkick Murphys, νιώθω σα να μεταφέρομαι σε λάιβ τους.

Καλά τσουγκρίσματα.

  • top stories

ΜΟΥΣΙΚΗ