<img height="1" width="1" style="display:none" src="https://www.facebook.com/tr?id=625554890944361&ev=PageView&noscript=1" />

Τα Διάφανα Κρίνα (δεν) ήταν ένας σκύλος απ' την κόλαση

Ένας συντάκτης γράφει τη δική του ερωτική εξομολόγηση σε μια από τις πιο θρυλικές ελληνικές μπάντες που προλάβαμε να δούμε ζωντανά.

Κανείς δεν έχει όρεξη να αποθεώνει την ηλικία του όσο μεγαλώνει, αλλά δικαίως, όλοι εμείς οι 30 και λίγο, μπορούμε να καυχιόμαστε στους κατά 5 ή 10 χρόνια νεότερους ότι είχαμε την αστρική τύχη να είμαστε από κάτω, όταν στη σκηνή κούρδιζαν τις κιθάρες τους οι μεγάλοι τρεις του ελληνικού ροκ. Οι Τρύπες, τα Ξύλινα Σπαθιά και τα Διάφανα Κρίνα.

Μπορώ να γράψω τόμους και για τις Τρύπες και για τα Σπαθιά και για τον ιδιοφυή Παύλο Παυλίδη που γνώρισα πριν τρία χρόνια σε μια συνέντευξη-εξομολόγηση που έβαλε διάφορα σε μια τάξη στο μυαλό μου. Αλλά δεν υπάρχει μπάντα που να έχω δει περισσότερες φορές ζωντανά από τα Διάφανα Κρίνα (εννέα, αν δεν κάνω λάθος) και που να μ' έχει παρασύρει τόσο στον θρύλο της.

~ ~ ~ ~

Η εικόνα που είχα για τα Κρίνα μέχρι να τελειώσω το σχολείο και να αρχίσω να ξεμυτάω λίγο πιο πέρα από τα σύνορα της Ηλιούπολης ήταν πιο σημειολογική. Ήταν αυτή που φαντάζομαι πως είχαν όσοι δεν τους είχαν δει ποτέ live.

Τα Κρίνα μέχρι τα 17 μου ήταν το μαύρο εξώφυλλο του 'Έγινε Η Απώλεια Συνήθειά Μας', οι μορφές του κατά μήκος μιας άγνωστης μπάρας, η καθοριστική φωνή του Θάνου Ανεστόπουλου, το μπάσο και οι στίχοι του Παντελή Ροδοστόγλου, στίχοι ποιητών, μελαγχολικές έως πένθιμες μελωδίες, απρόσμενα ξεσπάσματα όπως αυτό στο 'Κλόουν την Τετάρτη' ή η γροθιά 'Αυτό Το Τραγούδι Δεν Είναι για Σένα', λυτρώσεις, κι άλλες λυτρώσεις, μπλε χειμώνες, ηφαίστεια, μεσκάλ και τραγούδια που γράφτηκαν για τη θλίψη.

 

Κι όλο αυτό, ξέρεις, είχε τη δική του μαγεία. Έφτιαχνε το θρύλο που είπα και πιο πριν. Το ίντερνετ πριν 15 χρόνια δεν ήταν το ξουράφι που είναι σήμερα. Έβρισκες πληροφορίες, αλλά τις έβρισκες μιλημένος και σε σάιτ που δεν σκάμπαζαν από Flash ή Java. Έβρισκες συνεντεύξεις και ιστορίες για τα Κρίνα με το τουφέκι, αλλά όταν τις έβρισκες, ήταν μοιραίο πως θα χαραχτούν στο μυαλό σου. Ότι θα μεγαλώσουν το θρύλο.

Πάρε παράδειγμα εκείνη τη φορά που η μπάντα δεν κατάφερε να επιβιβαστεί στο πρώτο αεροπλάνο για το Λονδίνο ενόψει της περίφημης τουρνέ της στην Αγγλία (wow, τουρνέ στην Αγγλία, πόσο μεγάλο και ασύνηθες για μια ελληνική μπάντα), επειδή τα περισσότερα -αν όχι όλα- τα μέλη της ήταν μεθυσμένα.

Η συνέπεια του να τραγουδάς το 'Βάλτε να Πιούμε' και του να χάνεις μια πτήση επειδή δεν φρέναρες το αλκοόλ είναι παροιμιώδης. Για όσο καιρό λοιπόν, δεν ζούσα από κοντά την μπάντα (όχι ότι μετά την έζησα από μέσα, αλλά σαφώς και την πλησίασα με τον έναν ή τον άλλον τρόπο), τα μέλη της έπαιρναν διαστάσεις αστικών μύθων.

Τα πράγματα άρχισαν να παίρνουν πιο ανθρώπινες διαστάσεις λίγες μέρες μετά την έκδοση του πρώτου φοιτητικού μου πάσου.

Το πρώτο live

Σε έναν από αυτούς τους κλασικούς καφέδες που βγαίνεις ως πρωτοετής με άλλα δέκα άτομα εκ των οποίων με το ζόρι ξέρεις τα μισά, γνώρισα τον Χρήστο, έκτοτε κολλητό και έτερον ήμισυ σχεδόν στα πάντα.

Ο Χρήστος θα πήγαινε το βράδυ στο live των Κρίνων στο An Club. Δεν ξέρω ποιος πρότεινε σε ποιον να πάμε μαζί (μπορεί να το είπαμε και ταυτόχρονα), αλλά ακριβώς εκείνη τη στιγμή είδα την ευκαιρία να περάσω στο άλλο επίπεδο. Να δω και να ακούσω πώς μοιάζει και πώς ακούγεται ένας θρύλος από κοντά. Μετά από πέντε έξι ώρες καθόμασταν σε κάτι σκαλάκια στη Σολωμού και περιμέναμε να ανοίξουν οι πόρτες του An.

Αν υπήρχε κάτι που δεν γινόταν να ξέρεις όσο απείχες από τις συναυλίες τους, είναι ότι ο χρόνος, πριν και κατά τη διάρκεια τους, διαστελλόταν και συστελλόταν μυστήρια.

Το νορμάλ ήταν να υπολογίσεις πως θα βγουν κάνα δίωρο μετά την ώρα έναρξης των χαρτιών και ότι θα μείνουν πάνω για ένα τρίωρο. Με άλλα λόγια, ήταν έκπληξη όταν ένα live τους ξεκινούσε πριν τις 23.30.

 

Εκείνο τον Οκτώβρη έξω από το An Club, ο Χρήστος κι εγώ ήμασταν ξένοι μεταξύ ξένων και ταυτόχρονα φίλοι μεταξύ φίλων. Ένας αλλόκοτος τύπος, γυμνός από τη μέση και πάνω, σταματούσε τα διερχόμενα αυτοκίνητα, πήγαινε στο παράθυρο του συνοδηγού και φώναζε “Γιάννη, Γιάννη, έλα ρε Γιάννη”. Υποθέσαμε ότι ο μόνος Γιάννης που θα μπορούσε να ψάχνει εντός κόντεξτ ήταν ο Αγγελάκας. Όπως και να 'χει ο τύπος ποτέ δεν βρήκε το Γιάννη του, οι ώρες πέρασαν και το live ξεκίνησε.

Το An ήταν ασφυκτικά γεμάτο (το ασφυκτικά στο An είναι πολύ χειρότερο από το 'ασφυκτικά' οπουδήποτε αλλού), εμείς ήμασταν σε αυτό το απίθανο στάτους του υπερβολικά ψαρωμένου και υπερβολικά ενθουσιασμένου ταυτόχρονα και ξαφνικά, όλες αυτές οι φιγούρες του μαύρου εξωφύλλου άρχισαν να παίρνουν τη θέση τους στη σκηνή.

Ιστορία και ανατριχίλα.

 

Η 'παρεξήγηση' σχετικά με τα Διάφανα Κρίνα

Δεν ξέρω ούτε γνώρισα ποτέ οπαδό των Διάφανων Κρίνων που να είχε χρόνια κατάθλιψη ή που να την προκαλούσε στον εαυτό του ακούγοντας τα τραγούδια τους.

Μπορεί να μην ήταν ποτέ η πρώτη επιλογή για το τραγούδι της εισόδου των νεόνυμφων, αλλά ρισκάρω να πω τελείως αυθαίρετα(;) ότι δεν γίνεται να έχεις εντρυφήσει στο έργο τους και να τους αντιμετωπίζεις ακόμα ως μουσική για (δήθεν ή κανονικούς) καταθλιπτικούς.

Η ενέργεια, οι απανωτές στιγμές λύτρωσης και οι απανταχού χαμογελαστές κι ονειροπαρμένες φάτσες κάτω από τη σκηνή είναι τα καλύτερα επιχειρήματα που μπορώ να φέρω στο debate για το κέφι με τα Κρίνα. Αν δεν ήσουν εκεί, δεν γίνεται να καταλάβεις τι εννοώ.

 

Παρ' όλ' αυτά, ακόμη κι από το ψυχρό σαλόνι του ακροατή, θα μπορούσες να διαβάσεις την εξέλιξή τους τόσο μουσικά όσο και στιχουργικά σε κάθε καινούργιο τους δίσκο. Όταν άρχισα να παίρνω σβάρνα τα συναυλιάδικα, τα Κρίνα είχαν κυκλοφορήσει το 'Ευωδιάζουν Αγριοκέρασα οι Σιωπές', έναν δίσκο με τραγούδια που ανάβλυζαν αληθινές ευωδιές, όχι αστεία.

 

Μπορεί να είμαι επηρεασμένος από το στέκι που είχαμε τότε στα Εξάρχεια, τη Μέθεξη, αλλά αν έπρεπε να διαλέξω μια λέξη για το τι συνέβαινε στις συναυλίες των Κρίνων, θα διάλεγα αυτήν. Μέθεξη. Κόσμος σε παραλήρημα, μπάντα σε παραλήρημα, Ανεστόπουλος στον κόσμο του.

Η εικόνα του Θάνου να χάνεται σε μια άλλη διάσταση ξεχνώντας στίχους και σκοντάφτοντας πάνω σε μικρόφωνα και όργανα ήταν μια φανταστική εικόνα για μας, αλλά όχι και για τους Ροδοστόγλου, Μαχά, Τσουκαλά και Μπαρδή που προσπαθούσαν να κρατήσουν τα live όρθια.

Αλλά αυτός ήταν ο Θάνος την εποχή των Κρίνων. Η φωνή τους, ένας καταραμένος ποιητής και λογικά ο μεγαλύτερος οπαδός της μπάντας. Εγώ ήμουν πάντα με τον Ροδοστόγλου.

 

Τα παρελκόμενα στην Αθήνα των Κρίνων

Αμφιβάλλω αν μέλη άλλης αθηναϊκής μπάντας συντηρήθηκαν για τόσο καιρό στα όρια του αντι-στάρ ή έστω του προσιτού και απρόσιτου σταρ όσο αυτά των Κρίνων.

Για χρόνια πήγαινα να χαζέψω βιβλία στην Πολιτεία για να πιάσω μια ματιά ή μια κουβέντα του Παντελή που δούλευε εκεί, ενώ ήξερες μπαίνοντας στο Closer της Σίνα (βλ. στέκι των Κρίνων στο κέντρο) ότι θα πετύχεις το Θάνο να τα πίνει ή να βάζει μουσική ή και τα δύο μαζί.

Ένα φεγγάρι είχα πάρε δώσε με την κόρη του τύπου που μάθαινε τρομπέτα στον Μπαρδή, ίσως την πιο συνεσταλμένη των συνεσταλμένων φιγούρων της μπάντας, και το έφερα περί πολλού.

Η Ε. ήταν ο σύνδεσμός μου με τα Κρίνα, είχα να λέω στο Χρήστο και τους άλλους φίλους μου ότι η τάδε φωνάζει τον Μπαρδή με το μικρό του ή ότι πηγαίνει σπίτι της ή τρώνε με τις οικογένειές τους. Φαντάσου λόξα.

 

Επτά μήνες μετά την κυκλοφορία του τελευταίου τους δίσκου 'Κι η Αγάπη Πάλι θα Καλεί', τα Κρίνα ανακοίνωσαν μέσα από το επίσημο site τους ότι διαλύονται. Ήταν ο Ιούνιος του 2009. Την ανακοίνωση υπέγραφαν όλοι εκτός του Θάνου Ανεστόπουλου.

 

Η μοίρα τα έφερε έτσι ώστε μετά τη διάλυσή τους να γνωρίσω τον Θάνο Ανεστόπουλο, ο οποίος ακόμα οπλίζει την κιθάρα του και γεμίζει ασφυκτικά τα μπαρ της πόλης.

Ένας άλλος Ανεστόπουλος, απαλλαγμένος από δαιμόνια του παρελθόντος, ήσυχος, χαμογελαστός, πιο προσιτός. Νιώθεις βλέποντάς τον ότι τα Διάφανα Κρίνα δεν έχουν τελειώσει μέσα του.

Τις προάλλες, αντάλλαξα δυο μηνύματα με τον Παντελή, καλώντας τον για μια κουβέντα για βιβλία, ποίηση, μουσικές και Διάφανα Κρίνα. Μου απάντησε με τη γνωστή του ευγένεια ότι (θα έπρεπε να ξέρω ότι) δεν έχει μιλήσει για τα Κρίνα από τότε που διαλύθηκαν και πως δεν σκοπεύει να το κάνει ούτε τώρα.

~ ~ ~ ~

Κάθε φορά που συναντιέμαι με τη Χρύσα του Gagarin, περνάμε ένα δυο λεπτά αναστενάζοντας ένα “Ε ρε τι θα γινόταν αν ξανάσμιγαν τα Διάφανα Κρίνα”.

Όσο ο μύθος τους μεγαλώνει από την ανάποδη, δηλαδή απ' την απογοητευτική ματιά σε μια μπάντα που δεν υπάρχει πια, αυτό το “ε ρε τι θα γινόταν” γιγαντώνεται.

Να είμαστε καλά να τους ξαναδούμε στη σκηνή.

 

ADVERTISING
  • top stories
  • BEST OF NETWORK

ΟΣΑ ΕΓΙΝΑΝ ΤΗΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΗΜΕΡΑ ΤΩΝ ΑΝΤΑΛΛΑΓΩΝ

Όλα τα Trades στο ΝΒΑ

Το ΝΒΑ Greece σας παρουσιάζει όλες τις κινήσεις που έγιναν την τελευταία ημέρα των ανταλλαγών στο ΝΒΑ.

ΜΟΥΣΙΚΗ